"Չնչին" բաներ

Սիրում եմ Դավթաշենի կամրջի տակի անցուղին, մանավանդ վերջը, որտեղ աստիճաններով կարող ես իջնել ներքև, հետո էլ, ցանկության դեպքում, ձոր: Լավ էր էնտեղ... Արևը ջերմ էր ու գուրգուրում էր` հոգատար ու սիրող: Զեփյուռը մեղմ շոյում էր, մի տեսակ, կարծես, ժպտալով...
Մի հարյուր մետր հեռավորության վրա մի քանի բանվոր էին աշխատում: Հրաշալի էր. համ ինձ մենակ չէի զգում, համ էլ բավականաչափ հեռու էին, որպեսզի կարողանայի հույզերիս ազատություն տալ` առանց ավելորդ նյարդայինացնող հարցուփորձի:
Վերադարձին տեսա, թե ինչպես էր մի թռչուն ճախրում ձորի վրա: Ամենայն հավանականությամբ ...

...Գյուղի գերեզմանոցը գտնվում է բնակավայրերից մի քիչ հեռու, մի հարթավայրում, ուր ինչքան աչքդ կտրում է, կարող ես նայել, ու ոչ մի ծառ տեսադաշտդ չի փակի:
*
Արդեն պապիկիս մահվան երրորդ շաբաթն է, ու ցավն իրեն ավելի է զգալ տալիս: Թվում է, թե գնալով պիտի մեղմանա, բայց ժամանակի հետ կարոտն ավելի է թեժանում...
*
Դժվար է պատկերացնել, որ մարդն այլևս չկա: Ամեն անգամ, միևնույն է, տան դուռը բացելիս կարծում ես, որ պիտի էլի նստած լինի նույն կարմիր բազմոցին՝ մոխրագույն կոստյումը հագին, ականջակալներն ականջին, գլխարկն անպայման գլխին... Ուզում ես, որ դրսում դրված ...

...Միայն ավտոմեքենայի մեջ՝ տունդարձի ճանապարհին հիշեցի նրան...
*
Մտածում եմ՝ անպայման կսատկի, չի դիմանա այդ անազատության մեջ...
Տեսնես՝ որտեղի՞ց էր ներս մտել, է... Որտե՞ղ էր թաքնվում...
Միայն մի քանի վայրկյան տեսա նրան, երբ հուսահատ, վերջին ճիգերով, խուճապահար մի քանի պտույտ կատարեց ոչ մեծ, բայց ցուրտ խոհանոցում՝ ամեն անգամ ավելի ու ավելի մեծ թափով իրեն պատուհանի ապակիներին զարկելով...
*
..."Ա, էս արդեն երկու օր ա՝ էդտեղ ա"...

*
...Ընդամենը մի քանի վայրկյան անց, երբ վերադարձա խոհանոց, այլևս չէր երևում: Լալան փորձում էր գտնել, ասում էր, թե ինչ-որ ձայն է լսում, թպրտոց... Բայց ապարդյուն: Էդպես էլ չկարողացանք գտնել ու դրսում բաց թողնել նրան...
*
...Իսկ ես ամաչում եմ, որ միայն վերադարձի ճանապարհին հիշեցի նրան...
*
...Տեսնես՝ ինչպե՞ս է հիմա...