Փորփրուկ

Ան, բարդ հարց է: Պաճուճավորված են, արդյոք, Հեգելի տեքստերը, ի՞նչ ես կարծում: Կարդա նրա մի էջ, օրինակ, "Իրավունքի փիլիսոփայությունից" ու ասա. ի՞նչ է դա. պաճուճավորվածությու՞ն, մտածողության տի՞պ: Գուցե Հեգելն էլ է պաճուճավորում մտքերը` պարզունակությունից խուսափելու համար: Իրականում երևույթը գուցե կա, բայց ինձ ավելի հաճախ նյարդայնացնում է պարզ ձևերով որևէ բան չասելու պրակտիկան: Բարդ ձևը գոնե միտք է մարզում, իսկ ի՞նչն է մարզում պարզ ձևով պարզապես խոսելը` առանց էական գտնումների ու նորությունների: Առավել ևս` ոչինչ: Եվ եթե մենք այսօր խոսում ենք գոնե ինտրնետային գրառումների մասին, ապա, այո, պարզունակությունը առավել մեծ պրոբլեմ է, ընդ որում` վարակիչ պրոբլեմ, քան պաճուճավորումը, որն ինքնին բարդ երևույթ է ու մեծ վերլուծության թեմա

Տեղին հարցադրում է: Լեզուն /ասել կուզեմ լեզվին հետևելու համար նախատեսված կառույցները/ այստեղ կարծում եմ ունի իր մեղքի բաժինը;
Հայոց լեզուն բերել հասցվել է այսպիսի ամենաթողության աստիճանի, ու հլա մի բան էլ գլուխ ենք գովում, թե նայի, ինչ բառեր, բառակապակցություններ ասես, կարող եմ տեղում մոգոնել;

Եթե խոսքը տեղեկատվական նյութի մասին է, որի հիմնական, եթե ոչ միակ նպատակը ինֆորմացիա հաղորդելն է, ապա էստեղ իհարկե սարսափելի է, երբ պարզ մտքերը «պաճաճուզարդված են»: Ասենք՝ հիմա ես վիճակագրություն եմ սովորում, ու աշխատել եմ գտնել ամենապարզ լեզվով գրված գիրքը, քանի որ առարկան ինքնին դժվար է, դեռ մի հատ էլ եթե բարդ լեզվով գրված լինի, ես իմ համեստ մտավոր ունակություններով հաստատ գլուխ չեմ հանի կամ ուղղակի շատ կտանջվեմ: Եվ դա վերաբերում է ցանկացած ուսումնական ձեռնարկներին. պարզ լեզվով գրվածը լավագույնն է:
Ինչ վերաբերում է այն գործերին, որոնք ունեն գեղարվեստական-փիլիսոփայական արժեք, ապա այստեղ «բարդեցված» մտքերը գուցե հենց հիմնական արժեքն են: Ճիշտ է, ես նորից կողմնակից եմ «ցանկացած ճշմարտություն պարզ բառերով ասելուն», սակայն այս դեպքում կարելի է ավելի հանգիստ նայել երևույթին և փորձել վերլուծել ու հասկանալ, թե ինչու է պարզը բարդեցրած: Գուցե իրականում ասելիքն այնքա՞ն էլ պարզ չէ, որքան կարող է թվալ, գուցե գրողն ինքը բարդ ու բազմաբնույթ անձնավորությո՞ւն է, ում ամեն մի խրթին մտքի հետևում արտացոլվում է իր բազմաշերտ անհատականությունը, գուցե պարզը բարդացնելով այդ պարզի նոր իմատներն են բացահայտվում... Արժի մի քիչ խորը նայել այս ամենին:
Իհարկե, խոսքն ամենևին այն դեպքերի մասին չէ, երբ «շպարը» հանելուց հետո տակը ոչինչ չի մնում. այ դա աղետ է, համաձայն եմ: Ինչպես և աղետ է ամեն մի երևույթ տգեղորեն պրիմիտիվացնելը՝ անվանելով այն «պարզեցնել»:

Հայկ, քո ասածը իմին չի հակասում, հետևաբար չեմ հասկանում, թե ինչին ես հակառակվում։
Եթե հիշում ես, իմ գրառման մեջ ես ինքս արտահայտել էի նաև պարզունակություն երևույթի նկատմամբ իմ բացասական վերաբերմունքը, բայց եթե պարզունակությունը բացասական երևույթ է, դա դեռ չի նշանակում, որ ավելորդ պաճուճազարդ գրելաոճը դրական է։ Երկուսն էլ, ըստ իս, ծայրահեղություն են ու բացասական։
Ոնց որ ես ասեմ՝ գողությունը վատ բան է, դու էլ ասես՝ բայց գիտե՞ս, սպանությունն ավելի վատ բան է. ավելի լավ է մարդիկ գողություն անեն, քան սպանություն։

Երկուսն էլ վատ են, ուղղակի տվյալ դեպքում ես հիմնականում խոսել էի մեկի մասին, քանի որ այդ մեկն ինձ ավելի է նյարդայնացնում այս պահին, քան պարզունակությունը, գուցե որովհետև պարզունակությունը գոնե բնական է, ինքնաբուխ է, իսկ պաճուճամոլությունը արհեստական է ու սարքովի։ Իսկ ես սովորաբար հակակրանք եմ զգում արհեստական ու սարքովի բաների նկատմամբ։ Այդքան բան։

Իհարկե, խոսքն ամենևին այն դեպքերի մասին չէ, երբ «շպարը» հանելուց հետո տակը ոչինչ չի մնում. այ դա աղետ է, համաձայն եմ:

Խոսքս հենց այդ դեպքերի մասին է, երբ եթե տակը ինչ–որ բան մնում էլ է, ապա շպարից մի քանի անգամ ավելի քիչ բան է մնում։

Ինչպես և աղետ է ամեն մի երևույթ տգեղորեն պրիմիտիվացնելը՝ անվանելով այն «պարզեցնել»:

Համաձայն եմ։

Ասելիքս գրեթե ասել էր ivy-ն, սակայն ուզում եմ ավելացնել, որ նախևառաջ խոսքը պետք է հիմքում "ոսկե պաշար"-ով ապահովված լինի, պարզ ասած ասելիքով, ապրված գիտելիքով: Մեծ Ուսուցիչները խոսելուց առաջ ունենում էին երկարատև լռության և խոկումի փուլեր, որոնց ընթացքում "լցվում" էին գիտելիքով և ասելիքով, իմաստությամբ:
Ցավոք սրտի, այսօր ընդունված է խոսել առանց այդ խորքային ասելիքի, և սա կարող է պատճառներից մեկը լինել բարդ, մանվածապատ խոսքի: Սովորաբար բոլորովին պարզ մտքերը գտնում են իրենց պարզ արտահայտությունը: Սակայն այս դեպքում իսկապես դժվար է լինում բացատրել Հեգելի և ոչ միայն նրա բարդությունը...:
Ի դեպ, անհրաժեշտ է տարբերել "շպարված" խոսքը բարդ խոսքից, քանի-որ առաջինի դեպքում արհեստական բարդացման իմաստը կա, որը, կարծում եմ, այդքան էլ հաճախ չի հանդիպում:
Ավելի հաճախ դա հոգեբանության առանձնահատկությունների, լեզվամտածողության նրբերանգի, որոշ դեպքերում նաև վերջնականապես չհստակեցված ասելիքի արդյունք կարող է լինել:
Հետաքրքիր է այն փաստը, որ որքան բարդ և դժվարամարս, անհասկանալի է փիլիսոփաներից շատերի խոսքը, նույնքան միանշանակ պարզ ու հասկանալի է լինում Ուսուցիչների խոսքը: Այնպես որ երևույթը իսկապես կարիք ունի քննարկման և ընկալման:

Ան, եթե դու խոսում ես բազմաթիվ պաճուճամոլ, ահավոր բարդ գրող, իրենց տգիտությունը գիտության բարձր կամարների տակ ստվերող տեքստերի մասին, որոնք, անկեղծ ասեմ, այդպիսի վիթխարի առատությամբ ինձ համար տեսանելի չեն, ապա համաձայն եմ: Այո: Բայց մի՞թե դրանք այդքան շատ են և մի՞թե այնքան ակնհայտ են, որ արժե դրանց անդրադառնալ: Դու' որոշիր: Ես շպարված մտքերի կործանարար հորդա չեմ տեսնում մեր վաղեմի հայրենիքում, իսկ չշպարված չմտքերի առատություն տեսնում եմ: Ինձ էլ սա է նյարդայնացնում: Այդքան բան

Կարծեմ այս տեսանկյունը դեռ չէր արտահայտվել, չէ՞.

Ու մտածում եմ՝ տեսնես ինչու՞ է որոշ մարդկանց թվում, որ եթե իրենց պարզ մտքերը արհեստականորեն պաճուճազարդեն զանազան ոլորապտույտ բառերով ու արտահայտություններով, ապա դրանից դրանք ավելի տպավորիչ կդառնան։

Ան ջան, իսկ ինչո՞ւ է քեզ թվում, որ այդ "որոշ մարդիկ" արհեստականորեն են "պաճուճավորում" իրենց խոսքը: Կամ, ասենք, նման կերպ արտահայտվելուց հետո մտածում են, թե արդյո՞ք իրենց խոսքը բավարար չափով "տպավորիչ" դարձավ, թե՞ էլի է պետք բարդացնել ու "պաճուճավորել" այն:
Երբեմն խրթին ոճը մարդու բնական հատկություն է, ինքնաբուխ արտահայտչաձև, որը փոփոխել չարժե, հենց թեկուզ այն պատճառով, որ այդ դեպքում խոսքը արհեստական կդառնա, հետևաբար՝ կխամրի ու կարժեզրկվի՝ անկախ պարունակած իմաստից:

Բացի այդ էլ, երբ խոսքը "պաճուճավորված" է, երբեք չես կարող միանշանակ ասել, թե դրա տակ խորը միտք չկա: Իսկ գուցե հենց այդ "պաճուճա՞նքը" կամ, թեկուզ, դրա մտովի մաքրազարդո՞ւմը քեզ թույլ չի տալիս զգալ դրա խորությունը:

Ամեն ինչ լավ է ու ճիշտ, եթե բնական է:
Մնում է տարբերել բնականը ոչ բնականից:
Բայց դա հեշտ գործ չէ, քանի որ միանշանակ տարբերակվում է միայն մի բան՝ անմեղսունակ բթամտությունը: Մնացած դեպքերում գնահատականներ տալը որոշակի մտավոր ճիգ է պահանջում, ամեն դեպքի համար իրեն հատուկ չափով, որի գործադրման դեպքում, ի դեպ, կարող ես բոլորովին էլ չհասկանալ իրական խորությունը կամ ծանծաղությունը:

Դպրոցում էլ, համալսարանում էլ ես համոզվել եմ մի բանում. ուսուցիչը/դասախոսը որքան պարզ է խոսում, այնքան ավելի շատ գիտելիք ունի: Իսկ երբ խուճուճ մտքեր է արտահայտում, սկզբում չես հասկանում, հետո վերծանում ես, հասկանում, որ տակը բան չկա. մարդը նորմալ գիտելիք չունի, խճճվածության մեջ ուզում է թաքցնել գիտելիքի բացը… Կարծում եմ, ամեն տեղ է այդպես: Ու դա պետք չէ շփոթել հարուստ բառապաշարի, հարուստ ձևակերպումների և այլնի մեջ:
Ընդհանրապես, մտքերը պարզ արտահայտելն է արվեստ, ոչ թե բարդը: Բարդ կարող են բոլորը, բայց պարզ ու հասկանալի արտահայտվելը քչերին է տրված: Իզուր չէ, երբ ես մեր թերթում ինչքան էլ տանջվում եմ թղթակիցներիս սովորեցնել, որ պարզ գրեն, չեն կարողանում: Իզուր չէ, որ երբ ռադիոլրագրությամբ էի զբաղվում, ինձ սովորեցնում էին բարդ նախադասություններ չօգտագործել:

Ասածիդ առաջին մասի հետ համաձայն եմ, իհարկե` պարզ խոսելը արվեստ է, իհարկե, կան մարդիկ, որոնք այդ արվեստը օգտագործում են իրենց գիտելիքների պակասը լրացնելու համար, հետո՞... Բայց դա բոլորովին չի նշանակում, որ.

ամեն տեղ է այդպես

և

Բարդ կարող են բոլորը, բայց պարզ ու հասկանալի արտահայտվելը քչերին է տրված:

Բարդ խոսելու արվեստը ոչ պարզ, ոչ բարդ խոսելու փինաչիության հետ մի շփոթիր: Դրանք տարբեր կատեգորիաներ են

Բայց մի՞թե դրանք այդքան շատ են և մի՞թե այնքան ակնհայտ են, որ արժե դրանց անդրադառնալ: Դու' որոշիր: Ես շպարված մտքերի կործանարար հորդա չեմ տեսնում մեր վաղեմի հայրենիքում, իսկ չշպարված չմտքերի առատություն տեսնում եմ: Ինձ էլ սա է նյարդայնացնում: Այդքան բան

Շատն ու քիչը հարաբերական է։ Գուցե մեկի համար քիչ է, մեկ ուրիշի համար՝ շատ, կամ մեկը շատ է տեսնում, մյուսը՝ քիչ։ Եթե քեզ հակառակ երևույթն է նյարդայնացնում, դու էլ դրա մասին մտորիր կամ էլ մի մտորիր։ Պարզ է, որ տարբեր մարդիկ տարբեր բաներից են նյարդայնանում ու համապատասխանաբար տարբեր մտորումներ են ունենում։ Ես ընդամենը օգտվել եմ բլոգում մտորելու իմ իրավունքից։ Այդքան բան։

Ան ջան, իսկ ինչո՞ւ է քեզ թվում, որ այդ "որոշ մարդիկ" արհեստականորեն են "պաճուճավորում" իրենց խոսքը: Կամ, ասենք, նման կերպ արտահայտվելուց հետո մտածում են, թե արդյո՞ք իրենց խոսքը բավարար չափով "տպավորիչ" դարձավ, թե՞ էլի է պետք բարդացնել ու "պաճուճավորել" այն:
Երբեմն խրթին ոճը մարդու բնական հատկություն է, ինքնաբուխ արտահայտչաձև, որը փոփոխել չարժե, հենց թեկուզ այն պատճառով, որ այդ դեպքում խոսքը արհեստական կդառնա, հետևաբար՝ կխամրի ու կարժեզրկվի՝ անկախ պարունակած իմաստից:

Անի ջան, կարծում եմ՝ ինձ ճանաչելով՝ պիտի որ ենթադրես, որ լեզվական գիտելիքներս ու էլի որոշ ունակություններ բավարարում են տարբերակելու համար, թե որ դեպքում է բարդ ձևակերպումը ինքնաբուխ արտահայտչաձև հանդիսանում, և որ դեպքում՝ սարքովի։ Խոսքս հենց սարքովիի մասին է։ Իսկ սարքովին, հավատա, ես շատ արագ ու հեշտությամբ եմ զգում։ Շատ մարդիկ կան, որոնք իսկապես բարդ են գրում, բայց ես նրանց գրելաձևը ոչ մի դեպքում չեմ կարող որակել որպես սարքովի կամ արհեստականորեն բարդեցված։

Շատն ու քիչը հարաբերական է։ Գուցե մեկի համար քիչ է, մեկ ուրիշի համար՝ շատ, կամ մեկը շատ է տեսնում, մյուսը՝ քիչ։ Եթե քեզ հակառակ երևույթն է նյարդայնացնում, դու էլ դրա մասին մտորիր կամ էլ մի մտորիր։ Պարզ է, որ տարբեր մարդիկ տարբեր բաներից են նյարդայնանում ու համապատասխանաբար տարբեր մտորումներ են ունենում։ Ես ընդամենը օգտվել եմ բլոգում մտորելու իմ իրավունքից։ Այդքան բան։

Ան, կան բաներ, որոնք հարաբերական չեն. օրինակ, այն որ դու ԱՄՆ-ում ես, ես` Հայաստանում, օրինակ` որ և ԱՄՆ-ում, և Հայաստանում նախագահական ընտրություններ են և այլն: Որևէ հարաբերականության աստված չի կարող քո աշխարհագրական դիրքը փոխել դեպի Աֆրիկա կամ իմ դիրքը` Տիբեթ, կամ այլ բազմաթիվ ակնհայտ բաներ վերածել ոչ ակնհայտի ու հակառակը: Իրականում հարաբերական չէ նաև այն, որ այդպիսի գրառումները այսօր չեն ուտում հայ մտքի արտերը: Եթե դու իսկապես տեսնում ես այդպիսի գրառումների առատություն, ապա, խնդրեմ, ցույց տուր այդ գրառումները` իրենց ողջ առատությամբ, կոնկրետ օրինակներով, որպեսզի մենք էլ համոզվենք, որ իսկապես մտորումդ ոչ թե անձնական օգտագործման համար է, պարզապես ներքին ապրումների սուբյեկտիվ հետևանք, այլ օբյեկտիվ պրոբլեմ, որի մասին արժի հրապարակայնորեն մտորել ու գուցե մենք էլ միանանաք օրեցօր բարդացող հայ մտքի դեմ խաչակրաց արշավանքիդ: Բլոգում մտորելու իրավունք, անշուշտ, ունես, սակայն գոնե քեզանից ես սպասում եմ պատասխանատու մտորում, որը անկախ բոլոր տեսակի հարաբերականություններից` և' ինձ, և' քեզ, և' քեզ լսող ուրիշ մեկին էական մի բան կասի ու նրա միակ պաշտպանությունը չի լինի մտորելու իրավունքի վկայակոչումը: Օրինակ` սպասում եմ մտորմանդ օրեցօր պրիմիտավացող, պարզունակացող գրառումների ու տեքտսերի մասին, որոնք ծառայում են ճապաղ մտքերի ու զգացումների անընդհատական վերարտադրությանը: Հուսով եմ, սա էլ է քո մտորումների շրջանակներում ու պաշտպանված է սեփական բլոգում մտորելուդ անկորնչելի իրավունքով

Փորփրուկի գրառումը վերածվեց վեճի, ու դա երևի բնական էր, քանի որ այդպիսի միտք մի տեղում, ուր մարդիկ հանդես են գալիս գրավոր խոսքով, մի քիչ "սադրիչ" է ընկալվում: Այսինքն, բնական է, որ համարյա յուրաքանչյուրն իր հասցեին ակնարկ հասկանա: Ես էլ այդ թվում
Բայց Անահիտի այս բլոգը, եթե ուղիղ նայենք, երկու հարց է շոշափում. արհեստականորեն պաճուճազարդված, փքուն գրառումների գոյությունը և դրանց նյարդայնացնելը: Առաջինի մասին կասկածներ դժվար լինեն, շփոթմունքը շինծու պաճուճանքը բնական խրթինությունից տարբերելն է: Եթե Հեգել դառնալը ամեն մեկի խելքի բանը չի, երկրորդն ի զորու է երևի յուրաքանչյուրին: Հայտնի պատմություն է. մի նշանավոր հռետորի ասել են այսինչ թեմայի մասին նյութ է պետք պատրաստել 20 էջանոց, ինչքա՞ն ժամանակում կանես, պատասխանել է` 1 ժամում: Իսկ եթե փորձես 2 էջում ամփոփե՞լ: էդ արդեն մի քանի օր կտևի` պատասխանել է:
Առանց ավելորդությունների գրելը մեծագույն շնորհք ու արվեստ է: Ես օրինակ անչափ գնահատում եմ այդպիսի արտահայտչաձևը: Իսկ փքուն, սարքովի ու ավելորդաբանությամբ հագեցած գրառումներին (ինչը Փորփրուկի բարձրացրած երկրորդ հարցն էր. նյարդայնացնու՞մ են, թե՞ ոչ) վերաբերվում եմ ամենայն անտարբերությամբ. պարզապես չեմ կարդում: Չնայած Հեգել նույնպես չեմ կարդում

Ան, կան բաներ, որոնք հարաբերական չեն. օրինակ, այն որ դու ԱՄՆ-ում ես, ես` Հայաստանում, օրինակ` որ և ԱՄՆ-ում, և Հայաստանում նախագահական ընտրություններ են և այլն: Որևէ հարաբերականության աստված չի կարող քո աշխարհագրական դիրքը փոխել դեպի Աֆրիկա կամ իմ դիրքը` Տիբեթ, կամ այլ բազմաթիվ ակնհայտ բաներ վերածել ոչ ակնհայտի ու հակառակը:

Հայկ, իսկ մի՞թե ես ասել էի, թե ամեն ինչն է հարաբերական։

Իրականում հարաբերական չէ նաև այն, որ այդպիսի գրառումները այսօր չեն ուտում հայ մտքի արտերը: Եթե դու իսկապես տեսնում ես այդպիսի գրառումների առատություն, ապա, խնդրեմ, ցույց տուր այդ գրառումները` իրենց ողջ առատությամբ, կոնկրետ օրինակներով, որպեսզի մենք էլ համոզվենք, որ իսկապես մտորումդ ոչ թե անձնական օգտագործման համար է, պարզապես ներքին ապրումների սուբյեկտիվ հետևանք, այլ օբյեկտիվ պրոբլեմ, որի մասին արժի հրապարակայնորեն մտորել ու գուցե մենք էլ միանանաք օրեցօր բարդացող հայ մտքի դեմ խաչակրաց արշավանքիդ:

Իսկ ո՞վ ասաց, թե պարտադիր պիտի առատություն լինի, որ մարդ սկսի մտորել։ Դու միայն առատությամբ դրսևորվող երևույթների մասի՞ն ես մտորում։ Համոզվելու համար, որ ոչ, բավական է միայն աչքի անցկացնել քո բլոգ–մտորումները, ինչպես նաև շատ–շատերի։ Եվ դա ես միանգամայն բնական ու նորմալ եմ համարում։ Եվ հետո այդ ո՞վ է որոշում, թե տվյալ երևույթը ինչ առատությամբ պիտի լինի, որ մարդ իրեն բարոյական իրավունք վերապահի մտորել դրա մասին։ Իսկ ինչ վերաբերում է կոնկրետ այդպիսի օրինակներ բերելուն, ապա էթիկական նկատառումներից ելնելով՝ հարմար չեմ գտնում այդպես անել, ես գրել եմ ընդհանրապես երևույթի մասին, իսկ թե ում եմ նկատի ունեցել, դա արդեն էական չի, կարևորը որ օդից չեմ վերցրել ու հստակ գիտեմ, թե ինչի մասին եմ խոսում։
Չգիտեմ, թե ինչ նկատի ունես անձնական օգտագործման համար մտորում ասելով, միայն կասեմ, որ անձնական ոչ մի բանի հետ կապ չունի իմ մտորումը, և դու դա շատ լավ գիտես։ Անձամբ ես եթե նկատում եմ սուբյեկտիվ բնույթի կամ համենայնդեպս ինձ համար ասելիք չներկայացնող, անիմաստ որևէ գրառում կամ բլոգ–մտորում, պարզապես անտեսում եմ ու վերջ։ Մարդու մտքով անցել է, գրել է, լավ է արել, հետո՞ ինչ, որ ասելիքի աղքատության պատճառով մոռացվելու–գնալու է։ Եթե գրել է, ուրեմն էդ մարդու համար էդ պահին դա կարևոր է եղել։

Բլոգում մտորելու իրավունք, անշուշտ, ունես, սակայն գոնե քեզանից ես սպասում եմ պատասխանատու մտորում, որը անկախ բոլոր տեսակի հարաբերականություններից` և' ինձ, և' քեզ, և' քեզ լսող ուրիշ մեկին էական մի բան կասի ու նրա միակ պաշտպանությունը չի լինի մտորելու իրավունքի վկայակոչումը:

Ես համարում եմ, որ իմ մտորումն էլ որոշակի ասելիք ուներ, և այդ ասելիքը տեղ հասել է։ Ուրիշ բան, որ գուցե պատշաճ ձևով չի գիտակցվել ու ընդունվել, բայց դա, ինչպես ասում են, ժամանակի հարց է։ Ոչ մի բան միանգամից չի լինում։

Օրինակ` սպասում եմ մտորմանդ օրեցօր պրիմիտավացող, պարզունակացող գրառումների ու տեքտսերի մասին, որոնք ծառայում են ճապաղ մտքերի ու զգացումների անընդհատական վերարտադրությանը:

Դրա մասին մտորողների պակաս կարծես թե չունենք։ Իսկ եթե ունենք, ուրեմն գուցե այդ երևույթի առատությունն էլ մեզ չի խժռում այնպես, որ մտածենք նման հարց բարձրացնելու և դրա դեմ պայքարելու մասին։ Թե այս դեպքերից որ մեկն է, դու ավելի լավ կիմանաս։
Ուղղակի չարժեր էդքան մանրանալ ու մի մտորումը դարձնել պատմություն՝ դրա գոյության իրավունքի համար փաստերի տեսքով հանգամանալից արդարացումներ պահանջելով։ Կարելի է մտածել՝ այստեղի բոլոր բլոգները էական ու խիստ գլոբալ ասելիքներ ունեն, միայն իմն էր աչք ծակող անիմաստ ու անէական...

Քո բլոգ-գրառումը իմաստալից ու էական էր այնքան, որ ունեցավ 13 մեկնաբանություն: Այս մեկնաբանությունն էլ գումարած` 14: Լավ է, որ կա ասելիք ու կա այդ ասելիքի շուրջ խոսելու ցանկություն: Քո բլոգ-գրառմանը հաջողվեց ասելիք ստեղծել ու լսելի դարձնել այդ ասելիքը: Ու դա հրաշալի է

մտածում եմ՝ տեսնես ինչու՞ է որոշ մարդկանց թվում, որ եթե իրենց պարզ մտքերը արհեստականորեն պաճուճազարդեն զանազան ոլորապտույտ բառերով ու արտահայտություններով

արդյոք գրառումդ չի ներառում բողոքիդ թեմայի ապացույց ?

«Շատ հեշտ է պարզ մտքերը արտահայտել բարդ և անհասկանալի։ Բայց շատ դժվար է բարդ մտքերը արտահայտել պարզ և հասկանալի» Էռնեստ Հեմինգուեյ։ Եվ իրոք որքա՜ն հեշտ է «իմաստունի» տպավորություն թողնելու համար բարդ և անհասկանալի արտահայտվելը։ Բայց շատ դժվար է օրինակ մասնագիտական մի հարց բացատրել այնպես որ այդ ոլորտի հետ առնչություն չունեցողը հասկանա դա։