Լէգնա

Ինչո՞ւ

Գնահատել այս գրառումը

04.02.2008, 14:31 (2173 Դիտումներ)

- Սերը երջանկությունն է,լույսի աղբյուրը, մանկության համընթաց ու ուղիղ քայլելը: Ճշմարտության վանկերն է, ինքնաճանաչման ուղերկցոդուհու ժպիտն է, հեթանոսի գինու համը, քրմուհու աղոթքի գույնը:

- Դու երջանկացնում ես մեզ:

- Լույս ես:

- Իմ մանկությանն ես նման:

- Կայացած անհատ` հաստատակամ քայլերով:

- Անկեղծությունդ անգամ ճշմարտությունից վեր է:

- Ինքնաճանաչման ես տանում անգամ վանկերովդ:

- Հեթանոս գիժ ես:

- Քրմուհու նման համառորեն պայքարում ես չտեսած արիացուդ համար:

Եթե այս ամենը Ես եմ` Սեր եմ, ինչո՞ւ այդ դեպքում ինձ չեն սիրում:

Կատեգորիաներ: ‎ Առանց կատեգորիայի

Email բլոգի գրառում

« Չխոստովանություն Գլխավոր Ամպիկի ծնողները »

Մեկնաբանություն

Philosopher - 04.02.2008 14:59
Սիրում են: Չեն գիտակցում Նույնիսկ հրեշտակները պետք է սովորեն` ինչպես թռչել: Ու նույնիսկ մարդիկ` ինչպես սիրել
Այգ - 04.02.2008 23:10
Զգացեծրացը քո, ինքդ չե՞ս զգում:
Ինչո՞ւ չես զգում:
Քեզնով ամենը հանդեպ է և քեզ:
Լէգնա - 05.02.2008 12:54
Սիրում են: Չեն գիտակցում Նույնիսկ հրեշտակները պետք է սովորեն` ինչպես թռչել: Ու նույնիսկ մարդիկ` ինչպես սիրել

Ինձ սիրելու համար բավական է ինքնաճանաչման հասնել, բավական է կյանքը սիրել ու ժպտալ խավարին:
Այս ամենը պետք չէ սովորել,պետք է ունենալ:
Լէգնա - 05.02.2008 12:57
Այգ-ի խոսքերից

Զգացեծրացը քո, ինքդ չե՞ս զգում:
Ինչո՞ւ չես զգում:
Քեզնով ամենը հանդեպ է և քեզ:

Չեմ զգում Այգ :(
Չիդեմ` ինչո՞ւ...
Այգ - 06.02.2008 00:18
Ինչպե՞ս չես զգում:
Չէ՞ որ զգում ես,որ քեզ զգում են:
Չէ՞ որ զգում ես, որ քեզ զգալը՝,
Աչքով տեսնել չէ,
Չնայած տեսք ես:
Ունկով լսել չէ,
Չնայած երգ ես:
Չես զգվում համով,
Եւ ոչ էլ բույրով,
Այլ այդ երկուսի միաձուլումով:
Դու չես շոշափվում,
Չնայած Հոգու փաղաքշանք ես դու:
Աստղիկ Դիցուհին իզուր է տխրում
Վահագն Դիցին հեռու լինելուց,
Զուր է մտորում,
Թե իրեն իբր ոչ ոգ(ք) չի սիրում:

Չէ՞ որ կարոտը չի լինում երբեք միակողմանի:
Լէգնա - 06.02.2008 11:59
Ես քեզ սիրում եմ Իմ Ընկեր

Թարմացել է 30.03.2010, 10:48 ըստ [ARG:5 UNDEFINED]