Սև Խոլորձ

Զարհուրելի է, մի՞թե իրականություն է: Սակայն գիտեմ, որ երբեմն կյանքի սցենարներն ավելի սարսափելի են, քան հորինվածները:
Կան արդյոք և նպատակահարմա՞ր է այլ տեղեկություններ տալ, թե ինչպես կարող էր այսօր նման դեպք տեղի ունենալ:

Ու մեր հերոս բժիշկն էլ բացառություն չի... Ցրտից սառչում է Մարդը՝ ամայի ճանապարհին, մենակ, իր առաքելությունն ավարտել այդպես էլ չհասցրած...

Կարդացի այս գրառումը... Բերում եմ անօգնական մորմոքս և ցավս զոհված բժիշկ-գործընկերոջ հիշատակին... Սիրելի, Անձնազոհ Հոգի, դու երևի չգիտեիր, որ աշխարհի հարստությունը գուցե Դու էիր, և Քո Առաջին Գործը պետք է լիներ Քո Կյանքի պահպանումը: Իսկ այն հիվանդը գուցե Օրենքով եկել էր վերջաբանին` մի այլ չափումի մեջ նորից ծնվելու համար..., իսկ Դու կարծում էիր, թե մահն է նրան սպառնում...Ափսոսում եմ որոշմանդ համար, աներեսպաշտորեն ափսոսում եմ, վճռականորեն և գիտակից ափսոսում եմ,- և այսուհետ իմացիր` կյանքի նպատակը Սեփական Կյանքի Ծաղկումն է, այդպես միայն հնարավոր է օգնել այս հիվանդ աշխարհին: Ծաղկած Կյանքով օգնել հիվանդներին, բայց ոչ երբեք` սառած աճյունով...
Բայց գիտեմ, որ ապրում ես... Ողջունում եմ Քեզ, Սիրելի Հերոս, կիմանանք Անունդ, և նրան կբերենք մեր լավագույն իղձերը, նպատակները և զգացմունքները... Այսօրս էլ Քեզ եմ նվիրում, թող մի ջերմ ալիք հասնի Քեզ և օգնի Նոր Ճանապարհին...

Կան արդյոք և նպատակահարմա՞ր է այլ տեղեկություններ տալ, թե ինչպես կարող էր այսօր նման դեպք տեղի ունենալ:

Հերոս բժիշկը գործընկերներիցս մեկի քրոջ ամուսինն էր, այլ մանրամասներ չգիտեմ, իսկ հարցնելը նպատակահարմար չեմ գտնում... Բայց դեպքն, իրոք, արտառոց է ու, կարծում եմ, ուշադրության արժանի: Չպիտի թույլատրել, որ նման դեպքեր լինեն: Գիտեմ, որ ամեն կատարվածի մեջ կա յուրաքանչյուրիս մեղքի բաժինը, սակայն ո՞րն է իմ բաժինն այս դեպքում, ինչո՞վ կարող եմ ես խթանել էսպիսի թյուրիմացությունների վերացմանը... Չգիտեմ... Դեռ չգիտեմ: