Նիցշեի փայլուն գործերից մեկն է: Մարդու այսբերգի լիակատար մերկացումն է, հոգու, մարմնի, ոգու մերկացումը, ինքն իրեն ճանաչող մարդու ճանաչումն է մինչև անճանաչելիություն, նիցշեական մարդու տոնն է` աշխարհին ուղղված, աշխարհը իր ներսի մանուկով ու չարով բացահայտող, կյանքի բջջավորման մեջ թափանցող, կյանքով հիացող, սարսափող, խուսափող ու հարձակվող հայացքով: Նիցշեն ու նրա մարդը Մարդը չեն, Նիցշեն ու նրա մարդը Մարդու մասին են: Սակայն այնպիսի մասին, որը կարդալուց հետո հարցնում ես. "Ո՞վ է մարդը" ու լսում պատասխանը` "Իսկ դու ուզու՞մ ես իմանալ": Ու գալիս է լռությունը, նախաարարչական լռություն` մարդկային հոտ առած:



Մեջբերել