Հարցադրմումը կարելի է ընկալել և որպես հռետորական, և որպես կոնկրետ պատասխան պահանջող;
Եթե հռետորական է, ապա համատաևած գորշությունը կլանում է ամեն մի լուսավորը... առողջը անկենսունակ է ճահճում; Այսինքն Հայաստանի ապագան կախված է նրանից, թե ոմն մի դրսի բարերար կմանաձայնի? արդյոք չորացնել այդ ճահիճը և դա քայլ առ քայլ, նպատակամղված դարձնի բերի հողեր; Որից հետո նոր կարելի է մտածել, թե ինչ բերք տնկվի ու որ բույսը լավ բերք կտա մշակելի դարձած հողերում; Առայժմ միայն լսելի է գորտերի կկռոցը, որը խլացնում է ճահիճում խեղդվողի աղիողորմ ճիչերը;
Իսկ եթե կոնկրետ ենք նայում, ապա Հայաստանի ապագան դա դեռ իրենց կենդանի կյանքը չապրած Թումանյանն ու Չարենցն են, Վարուժանն, Զոհրապը, Կոմիտասը...
Երբ նրանք լիանժեք կապրեն իրենց հասանելիքը ազգի հավաքական կերպարում, ապա նոր միայն ասպարեզ կբացվի գալիք սերունդների համար;
