Ես երազում եմ, որ այսօրվա աղջիկը իմանա, որ ինքը Բնության, կամ ասենք ավելի ստույգ, Մայր-Բնության, ուղղակի ժառանգն է, նրա ամենագեղեցիկ և ամենաթանկ ստեղծագործությունը: Եվ դա, անկասկած, իր պատճառն ունի` նրան է վստահված բնության ամենակարևոր ֆունկցիան` զավակ ունենալու Բարձր Առաքելությունը:
Նրա օրգանիզմի խորքում է թաքնված ամենաթանկ օրգանը` արգանդը` ամենահամբերատար, ամենանվիրված, ամենազոհաբերական, ամենահերոսական օրգանը: Չգիտեմ այդ բառի ծագումնաբանությունը, սակայն թերևս ժողովրդական "զավակատուն" բառը ավելի ջերմ է, ավելի լավ է արտահայտում իմաստը; ռուսերեն " матка" բառը ևս ուղղակիորեն կապված է "мать, матерь" բառերի հետ: Ասում են, կնոջ ամբողջ փարթամ, գեղեցիկ մարմինը ստեղծված է այդ օրգանը պահելու, փայփայելու, իր դերի համար հասունացնելու, խնամելու համար, քանզի սա է Կյանքի Բարձր Դուռը: Որպեսզի կինը կարողանա իր այդ Բաձր Առաքելությունը կատարել, նախևառաջ հենց ինքը, ապա և տղամարդը և հասարակությունը պետք է գիտակցեն այս կարևորությունն ու գեղեցկությունը; միայն այդպիսի հասարակությունը կդառնա Բարձր մարդկային հասարակություն. որտեղ կինը կունենա իր դերի գիտակցումը, բարձր արժանապատվություն, կկարողանա պահպանել բնության կողմից իրեն պարգևած խաղաղությունը, համբերատար ու իմաստուն հոգեկերտվածքը, ամբողջական հմայքը: Կարծում եմ ակնհայտ է, որ այսօրվա տղամարդու կողմից և տղամարդու համար ստեղծված հասարակությունը բոլորովին չի նպաստում այդպիսի կնոջ դաստիարակությանը և խնամքին, և մենք ստանում ենք լարված, նյարդային, հուզական, անբնական "գիտություններով" գլուխը լցրած և ապա շարքից շուտ դուրս եկած, հյուծված, հոգնած մի արարած:
Կարծում եմ, ավելի տխուր երևույթ, քան նյարդայնացած, "հունից դուրս եկած" կինը, չկա: Դեռ տղամարդու այդ վիճակը ավելի տանելի է, բայց կնոջը` ոչ: Նա, որ ստեղծված է կյանքը ներդաշնակելու համար, խաղաղություն և սեր սփռելու համար, սկսում է հակառակն անել` քանդել, քայքայել շուրջը սփռված կյանքը:
Ահա ինչի մասին պետք է մտածի այսօրվա կյանքի "տեր" և "օրենսդիր", գենային ինժեներիային և Տիեզերքին "ձեռք" գցող տղամարդը, հակառակ դեպքում վաղը "մարդկային նյութ" չի ունենա իր անսահման հետաքրքրասիրությունը բավարարելու համար:
Եվ ելքը, կարծում եմ, այդքան պարզունակ չէ, ինչպես թվում է. ոչ
այսօրվա պատկերացրած սեռական դաստիարակության մեջ է, ոչ էլ սեռական կյանքը սկսելու տարիքային ազատության մեջ, հակառակը` մտավախություն ունեմ, որ այդպիսի պրիմիտիվ լուծումները ավելի կստորացնեն, այլ ոչ կբարձրացնեն կնոջը:
Այս անգամ սխալվելու իրավունք հասարակությունը չունի, այս մեկ անգամ լուծումները պետք է խորն ու իմաստուն լինեն, չէ որ այս
տղա-մարդկությունը /ի դեպ, այս գտնումը պատկանում է իմ ամուսնուն/ իր ստեղծած կյանքով կանգնած է Բնության "զավակատունը", ապա և կյանքը ընդհանրապես ոչնչացնելու վտանգի առջև:


Մեջբերել
