Արդյոք "Երկիրը ուսյալ զավակին է փայփայում մոր պես"

[Philosopher]

Մելիք, խոսքը ոչ էնքան էն մարդկանց մասին է, ովքեր աստծո օրհնությամբ մուտանտ են ծնվել (աստված էդ գիշեր ինքն իրեն էդ տիպի էր պատկերացնում, դրա համար էլ իր պատկերով ու նմանությամբ մուտանտներ ստեղծեց), այլ այն մասին, որ իրականում հենց այլ, իրական երջանկության համար ծնված մարդիկ են դատապարտվում անհեթեթ, անսեր, ճահճային գոյության, խոսքն այս մասին է: Խոսքն այն մասին է, որ հասարակությունն ինքը չունի էդ տարբերակման համակարգը` ով է մուտանտ, ով է մարդ, որից էլ բխում է, թե ով ինչ երջանկություն պիտի ունենա: Հասարակությունը մուտանտի համար նախատեսված երջանկությունը պարտադրում է նաև մարդուն, ստրկացնում է նրան, հազարավոր լուրջ կանացի հոգիների դատապարտում մշտական հոգևոր, հաճախ նաև` ֆիզիկական անբավարարվածության, մատնում նրանց հոգևոր ամայացման, մարդկայինի խեղճացման, ոչնչացման: Խոսքն այս մասին է: Խոսքը իմ, քո, նրա շրջապատում ապրող այն աղջիկներ մասին է, որոնք այսօր մարդ են, վաղը դառնալու են ստրուկներ ու դու տեսնելու ես էդ ստրկությունը: Անշուշտ, բացառություններ կան, կա նաև փոխվող քաղաքային մշակույթ, որը չի ընդունում հենց էս տիպի ստրկություն, սակայն, այնումենայնիվ, այս առումով մենք մնում ենք խորապես աբորիգեն ժողովուրդ, որը պատրաստ է իր գոյատևման համար զոհաբերել մարդու, անհատի երջանկությունը: Ու քանզի այդպես է, այդ գոյատևումն էլ խեղճ, անկենդան ու անկյանք գոյատևում է, կենդանական գոյատևում: Կենդանի հոգու երջանկությունը թաղող մշակույթի մասին է խոսքը, մշակույթի, որն ամեն օր պայքարում է սեփական մսի ու արյունի դեմ, սեփական մարդկային ռեսուրսի դեմ` դեգրադացնելով մարդուն ու դեգրադացվելով ինքը: Կյանքերի կործանման մասին է խոսքը ու ոչ թե արդեն չգո կյանքերի արտադրական օգտագործման: Ու սա է ողբերգությունը, իսկ մուտանտների մասին թող մտածի ստեղծողը, պատասխանատվության հարց է

[Black Orchid]

Իրական երջանկության համար ծնված մարդիկ են դատապարտվում անհեթեթ, անսեր, ճահճային գոյության, խոսքն այս մասին է:

Իրական երջանկության համար ծնված մարդը չի կարող դատապարտվել, չի կարող թույլ տալ հասարակությանը տրորել իրեն, ոչնչացնել իր միջի իսկական մարդուն ու երջանիկ լինելու ցանկությունը։ Երջանկության համար ծնված մարդն անպայման, անկախ հանգամանքներից ու հասարակության պարտադրանքներից, կունենա եթե ոչ իր երազած, ապա գոնե այն լավագույն կյանքը, այն երջանկությունը, որը հնարավոր է։
Տիեզերքում ամեն ինչ ճիշտ է հաշվարկված, ու յուրաքանչյուրն ստանում է իր ցանկության չափով։ Կարելի է ասել՝ ստանում է իր սիրո, հույսի ու հավատի չափով։ Որքան էլ որ ասածս առաջին հայացքից պրիմիտիվ ու անհեթեթ թվա, ես համոզված եմ, որ այն ճիշտ է։

Հասարակությունը մուտանտի համար նախատեսված երջանկությունը պարտադրում է նաև մարդուն,․․․

Ես հասարակության անդամ եմ ու համարում եմ, որ ես ու իմ նմաններն են կազմում այդ հասարակությունը։ Գուցե շատ իդեալիստական կամ ռոմանտիկ պատկերացումներ ունեմ, բայց ինձ թվում է, որ հասարակության մի զգալի մասը (հենց թեկուզ իրենց երջանկությունը հանրության/հասարակության "բարեկեցությանը" զոհաբերած կանայք, որոնց մասին խոսում ենք) դեմ է այս երևույթին։ Ուրեմն ինչի՞ց ենք բողոքում․․․ Պիտի բողոքենք, երևի, նրանից, որ մենք մեզ առանձնացնում ենք հասարակությունից, իզոլացվում ենք ու ասում՝ "հասարակությունը պարտադրում է․․․"։ Գիտեմ․ մենք փոքրամասնություն ենք։ Բայց հավատացեք, ճիշտ "քարոզարշավով" (կոպիտ է հնչում, բայց ավելի հարմար բառ չգտա) կարելի է հասնել հասարակության ճիշտ գիտակցության։ Մարդկանց ավելի քան 60%-ը չունի սեփական, ձևավորված կարծիք, կամ եթե ունի, ապա որևէ, ավելի լիդերական բնավորությամբ մեկը նրան արդեն հասցրել է "քարոզարշավել"․․․

Ասածս ի՞նչ ա․ մենք կարող ենք փոխել հասարակական նորմերը, կարող ենք երջանիկ լինել, կարող ենք ուրիշներին սովորեցնել երջանիկ լինել․․․

[dvgray]

Իրական երջանկության համար ծնված մարդը չի կարող դատապարտվել, չի կարող թույլ տալ հասարակությանը տրորել իրեն, ոչնչացնել իր միջի իսկական մարդուն ու երջանիկ լինելու ցանկությունը։

Այո, ու կա տարբերակ, որ ինքը իր ձեռքով կոչնչացնի իր մեջի մարդուն; Չարենց, Մայակովսկի...
"Ես ինձ ծնեցի, ես էլ ինձ կոչնչացնեմ";


Կա սահման, եզր;
Լավատես լինելը հիանալի բան է , սակայն կրիտիկական պատմական պահերին զգոնությունը, զգուշավորությունը շատ ավելի օգտակար բաներ են;

Մոդերատորական: Թեմայի հետ չկապված հղումներ պետք չէ դնել: Տարատեսակ լուրերը, տեղեկացումները պետք է գրել այստեղ:

[Philosopher]

Իրական երջանկության համար ծնված մարդը չի կարող դատապարտվել, չի կարող թույլ տալ հասարակությանը տրորել իրեն, ոչնչացնել իր միջի իսկական մարդուն ու երջանիկ լինելու ցանկությունը։ Երջանկության համար ծնված մարդն անպայման, անկախ հանգամանքներից ու հասարակության պարտադրանքներից, կունենա եթե ոչ իր երազած, ապա գոնե այն լավագույն կյանքը, այն երջանկությունը, որը հնարավոր է։

Նախ` արի պայմանավորվենք, որ մեր օպտիմիզմը չենք վերածելու ցանկալին որպես իրականություն ներկայացնելու ինքնախաբեության: Իրական երջանկության համար ծնված մարդը կարող է դատապարտվել ապերջանկության և կարող է դատապարտվել հենց իր` երջանկության համար ծնվածի գիտակից որոշմամբ: Ես այսպիսի մարդկանց գիտեմ ու գիտեմ նրանց հոգու դիալեկտիկան` նախաամուսնական շրջանից մինչև ետամուսնական զավակածնություն, որը դառնում է նրանց միակ կենսաբանական ապավենը` հոգևոր-բարոյական ամայության մեջ: Այլապես էլ ի՞նչն է պրոբլեմը, ի՞նչ է մարդու պրոբլեմը, որն ուտում է ժամանակակից հասարակություններին ու մարդուն, էլ ի՞նչն է մարդկային մեծ դժբախտության, համաշխարհային դժբախտության պատճառը

Տիեզերքում ամեն ինչ ճիշտ է հաշվարկված, ու յուրաքանչյուրն ստանում է իր ցանկության չափով։ Կարելի է ասել՝ ստանում է իր սիրո, հույսի ու հավատի չափով։ Որքան էլ որ ասածս առաջին հայացքից պրիմիտիվ ու անհեթեթ թվա, ես համոզված եմ, որ այն ճիշտ է։

Իհարկե, ամեն ինչ ճիշտ է, այսինքն` միգուցե ճիշտ է նաև դժբախտությունը, սակայն դա չի նշանակում, որ այն պետք է համարվի նորմ ու պետք է դրա հետ հաշտվել: Եթե դժբախտությունը ճիշտ է, ապա երիցս ճիշտ է դրա դեմ պայքարը, մարդկայինի հաղթանակի համար պայքարը:

Ես հասարակության անդամ եմ ու համարում եմ, որ ես ու իմ նմաններն են կազմում այդ հասարակությունը։ Գուցե շատ իդեալիստական կամ ռոմանտիկ պատկերացումներ ունեմ, բայց ինձ թվում է, որ հասարակության մի զգալի մասը (հենց թեկուզ իրենց երջանկությունը հանրության/հասարակության "բարեկեցությանը" զոհաբերած կանայք, որոնց մասին խոսում ենք) դեմ է այս երևույթին։ Ուրեմն ինչի՞ց ենք բողոքում․․․ Պիտի բողոքենք, երևի, նրանից, որ մենք մեզ առանձնացնում ենք հասարակությունից, իզոլացվում ենք ու ասում՝ "հասարակությունը պարտադրում է․․․"։

Սեփական ինքնազգացողությունը մի ներկայացրու որպես ժամանակի կանանց ինքնազգացողություն, էդ մեզ շեղում է հիմնական պրոբլեմից

Գիտեմ․ մենք փոքրամասնություն ենք։ Բայց հավատացեք, ճիշտ "քարոզարշավով" (կոպիտ է հնչում, բայց ավելի հարմար բառ չգտա) կարելի է հասնել հասարակության ճիշտ գիտակցության։ Մարդկանց ավելի քան 60%-ը չունի սեփական, ձևավորված կարծիք, կամ եթե ունի, ապա որևէ, ավելի լիդերական բնավորությամբ մեկը նրան արդեն հասցրել է "քարոզարշավել"․․․
Ասածս ի՞նչ ա․ մենք կարող ենք փոխել հասարակական նորմերը, կարող ենք երջանիկ լինել, կարող ենք ուրիշներին սովորեցնել երջանիկ լինել․․․

Իհարկե, կարող ենք ու փոխում ենք, որովհետև հասկանում ենք, թե ինչն է պետք փոխել ու ինչպես. այո, սեփական գլխում կատարված հեղափոխությամբ, այո, սեփական չափանիշների հաստատմամբ, այո, ազատությամբ, ազատության ու երջանկության վճռականությունը ազատություն ու երջանկություն է ծնում: Ուրեմն` լինենք ազատ ու երջանիկ. ահա ամենամեծ հեղափոխական գործողությունը

[Black Orchid]

Իրական երջանկության համար ծնված մարդը կարող է դատապարտվել ապերջանկության և կարող է դատապարտվել հենց իր` երջանկության համար ծնվածի գիտակից որոշմամբ:

Ուհու, մարդն այնքան էր սիրում կյանքը, որ իր գիտակից որոշմամբ ցած նետվեց կամրջից...
Ես գիտեմ, ինչի մասին է խոսքը, հասկանում եմ, բայց եթե մարդ չի ուզում դժբախտ լինել, չի լինի: Ինքս էլ օրինակներ գիտեմ, շատ մոտ մարդկանցից... Երևի թե մենք էստեղ շփոթում ենք երջանկության համար ստեղծված ու երջանկության պոտենցիալ ունեցող մարդկանց, դրանից էլ հենց գալիս են մեր տարաձայնությունները:
Իրականում եթե մարդ "իր գիտակից որոշմամբ" ընտրում է ապերջանկության ճանապարհը ու աստծուն շնորհակալություն հայտնելու ավանդական հայկական "կսկծու-փառք ասծու"() տարբերակը, ապա, եթե նույնիսկ ուներ երջանիկ լինելու պոտենցիալ, իր հոժար կամքով այն թաղում է սեփական էության այնպիսի խորը շերտերում, որ շատ դեպքերում նույնիսկ ինքը չի կարողանում գտնել... Արժե՞ արդյոք փորձել փրկել այս մարդկանց ճահճից, եթե իրենք գիտակցաբար են գնացել խորտակման: Եվ եթե նույնիսկ արժե, ապա արդյո՞ք հնարավոր է դա...
Մարդն ինքը պիտի գիտակցի՝ ինքն ինչ է ուզում այս կյանքից: Մարդիկ տարբեր են. մեկի համար լավը երազանքի իրականացումն է, մյուսինը՝ եղածի միջից համեմատաբար լավագույնն ընտրելը: Առաջին դեպքում ստիպված ես ռիսկի դիմել, "ամեն ինչ, կամ ոչինչ", իսկ երկրորդ դեպքում սեփական անձիդ համար ապահովում ես գոնե մի ինչ-որ կայուն վիճակ, ավելի խաղաղ ես ապրում, հանգիստ: Բայց, իհարկե, այս հանգստությունը չի կարելի շփոթել իսկական հոգեկան բավարարվածության ու հանգստության հետ: Պարզապես այս վերջինը շատ թանկ հաճույք է, այն էլ ոչ բոլոր դեպքերում է հաջողվում այն ձեռք բերել, եթե նույնիսկ արդեն վճարել ես դրա համար...

Իհարկե, ամեն ինչ ճիշտ է, այսինքն` միգուցե ճիշտ է նաև դժբախտությունը, սակայն դա չի նշանակում, որ այն պետք է համարվի նորմ ու պետք է դրա հետ հաշտվել: Եթե դժբախտությունը ճիշտ է, ապա երիցս ճիշտ է դրա դեմ պայքարը, մարդկայինի հաղթանակի համար պայքարը:

Ախր հենց ես էլ եմ նույնն ասում, է...

Սեփական ինքնազգացողությունը մի ներկայացրու որպես ժամանակի կանանց ինքնազգացողություն, էդ մեզ շեղում է հիմնական պրոբլեմից

Երբեք էլ չեմ կարողացել միանշանակ ճիշտ բաներ ասել ու կարծում եմ՝ ոչ մեկ էլ չի կարող: Ես միայն իմ սուբյեկտիվ կարծիքն եմ հայտնում՝ փորձելով հիմնվել օբյեկտիվության իմ ընկալման վրա:

Իհարկե, կարող ենք ու փոխում ենք, որովհետև հասկանում ենք, թե ինչն է պետք փոխել ու ինչպես. այո, սեփական գլխում կատարված հեղափոխությամբ, այո, սեփական չափանիշների հաստատմամբ, այո, ազատությամբ, ազատության ու երջանկության վճռականությունը ազատություն ու երջանկություն է ծնում: Ուրեմն` լինենք ազատ ու երջանիկ. ահա ամենամեծ հեղափոխական գործողությունը

Բրավո, հրաշալի է ասված...

[Philosopher]

Ուհու, մարդն այնքան էր սիրում կյանքը, որ իր գիտակից որոշմամբ ցած նետվեց կամրջից...

Ուհու, ու ոչ միայն նետվեց... Մազոխիզմի տարատեսակների մասին տես, օրինակ, Էրիխ Ֆրոմի "Մարդկային դեստրուկտիվության անատոմիան" աշխատությունը, ու կգտնես մազոխիզմի այնպիսի հայտնի ու անհայտ տարատեսակներ, որ կմոռանաս կամրջից նետվելու տրադիցիոն արխետիպի մասին Ու այո, երբ մարդու առաջ դրված են երջանիկ լինելու ավանդական մեխանիզմները, որոնք արդեն վաղուց երջանկություն չեն տալիս, իսկ այլընտրանքը նա չգիտի, վախենում է այդ այլընտրանքից, նույնիսկ դրա մասին մտածելուց, ապա, այո, կյանքը սիրելով, այո, երջանկություն ցանկանալով` կարող է տրվել ապերջանկությանը, Դմիտրի Կարամազովի ասած. "Որքան եմ ես սիրում անկումը" Ի դեպ, Դոստոևսկու հերոսները հենց քո ասածի լավագույն արտահայտություններն են, էդ մասին էստեղ գրել եմ:

Ես գիտեմ, ինչի մասին է խոսքը, հասկանում եմ, բայց եթե մարդ չի ուզում դժբախտ լինել, չի լինի:

Ուտոպիա. որևէ մարդ չի ցանկանում դժբախտ լինել, բայց դժբախտ է: Այլ խնդիր է, որ մենք ցանկանում ենք, որ այդպես լինի, այսինքն` չցանկանալով դժբախտ լինել` պայքարի իր երջանկության համար: Ու հենց դա է այս թեմայի հիմնական խնդիրը: Ու կրկին` իրականությունը ու ցանկալին մի շփոթիր

Ինքս էլ օրինակներ գիտեմ, շատ մոտ մարդկանցից... Երևի թե մենք էստեղ շփոթում ենք երջանկության համար ստեղծված ու երջանկության պոտենցիալ ունեցող մարդկանց, դրանից էլ հենց գալիս են մեր տարաձայնությունները:
Իրականում եթե մարդ "իր գիտակից որոշմամբ" ընտրում է ապերջանկության ճանապարհը ու աստծուն շնորհակալություն հայտնելու ավանդական հայկական "կսկծու-փառք ասծու"() տարբերակը, ապա, եթե նույնիսկ ուներ երջանիկ լինելու պոտենցիալ, իր հոժար կամքով այն թաղում է սեփական էության այնպիսի խորը շերտերում, որ շատ դեպքերում նույնիսկ ինքը չի կարողանում գտնել... Արժե՞ արդյոք փորձել փրկել այս մարդկանց ճահճից, եթե իրենք գիտակցաբար են գնացել խորտակման: Եվ եթե նույնիսկ արժե, ապա արդյո՞ք հնարավոր է դա...

Չարժե՞... Այդ դեպքում` ինչով ենք մենք զբաղված` վճռական Ժաննա Դ'Արկներին համոզելով, որ իրենք լա՞վն են, թե՞ ստրկությունից կնոջն ազատելով, թե՞ ստրկությունը դատապարտելով, թե՞ մարդուն ձեռք մեկնելով: Կարծում եմ, հենց դրանով, ու ոչ թե արդեն իսկ կողմնորոշված, ազատության հարաբերականորեն բարձր գիտակցում ունեցող մարդկանց փառաբանելով:

Մարդն ինքը պիտի գիտակցի՝ ինքն ինչ է ուզում այս կյանքից: Մարդիկ տարբեր են. մեկի համար լավը երազանքի իրականացումն է, մյուսինը՝ եղածի միջից համեմատաբար լավագույնն ընտրելը: Առաջին դեպքում ստիպված ես ռիսկի դիմել, "ամեն ինչ, կամ ոչինչ", իսկ երկրորդ դեպքում սեփական անձիդ համար ապահովում ես գոնե մի ինչ-որ կայուն վիճակ, ավելի խաղաղ ես ապրում, հանգիստ: Բայց, իհարկե, այս հանգստությունը չի կարելի շփոթել իսկական հոգեկան բավարարվածության ու հանգստության հետ: Պարզապես այս վերջինը շատ թանկ հաճույք է, այն էլ ոչ բոլոր դեպքերում է հաջողվում այն ձեռք բերել, եթե նույնիսկ արդեն վճարել ես դրա համար...

Ընդգծված պիտի-ն իրավիճակը փրկեց: Այո, պիտի, և հենց դա է իմ գրառման իմաստը

Երբեք էլ չեմ կարողացել միանշանակ ճիշտ բաներ ասել ու կարծում եմ՝ ոչ մեկ էլ չի կարող: Ես միայն իմ սուբյեկտիվ կարծիքն եմ հայտնում՝ փորձելով հիմնվել օբյեկտիվության իմ ընկալման վրա:

Մենք բոլորս ենք մեղավոր... Խոսքն էն մասին է, որ կան ճշմարտություններ: Ճշմարտությունների նկատմամբ սկեպսիսը լավ բան չէ: Այն ևս հաճախ անազատության արդյունք է լինում: Ու համեստություն էլ մի արա. և դու, և ես, և շատերը ճշմարտություններ գիտեն, ու այդ ճշմարտությունները միանշանակ են: Հասարակության համար վճռական սահմանագծերին ինտելիգենտական սկեպսիսը այն ամենավտանգավոր պահն է, որ կարող է մեզ թողնել կես ճանապարհին` կես ճանապարհին թողնելով այն հանրությանը, որը մեզ նմանների վճռական դիրքորոշումների կարիքն ունի: Ախոռները վրձնով չեն մաքրում, ախոռները մաքրում են ջրի ուժեղ շիթով, շիթով, որ, այո, վճռական է, այո` միանշանակ է, այո` կարող է մաքրել բոլոր կեղտերը, ազգային ու անհատական հոգեբանության բջիջները լվալ ու կյանք տալ նրանց

[Առողջագետ]

Վերջին երկու գրառումներն էլ փայլուն են, ինձ հիացրեց նաև Black Orchid-ի գրառման կանացի նրբերանգը: Իմ տարիների աշխատանքը մարդկանց հետ ցույց է տվել, որ չկա ոչինչ ավելի կարծր և անհաղթահարելի, քան մարդկային գիտակցության կաղապարները, և միևնույն ժամանակ չկա ոչինչ այդքան փխրուն և փոփոխական, քան մարդկային գիտակցությունը: Սա "ինտելեկտուալ պրոդուկտի" ներդրման, նաև անհատի և հասարակության առաջընթացի միակ արժանի և արդյունավետ նշանակետն է: Անհաղթահարելի թվացող հասարակական պատնեշներն երբեմն այնքան հեշտ են հաղթահարվում /ինչպես և անհատի կարծրատիպերը/, և դա կարող է կապված լինել անգամ սոսկ հոգեբանական ազդեցության կամ դրա որևէ նրբերանգի հետ: Այնպես որ, կարծում եմ, այս խոսակցությունը անպայման իր ազդեցությունը և իր հետևանքները կունենա, և գուցե վերը նշված չկողմնորոշված 60%-հոգիներից մեկը թեկուզ կկարողանա խուսափել այն դաժան հետևանքից, որ կարելի է կոչել կանացի անազատություն,ստրկություն կամ ուղղակի ևս մեկ դժբախտ ճակատագիր: