Քրիստոնյա՞ ես

[Philosopher]

Հարցը պարզ է. դու քեզ, որպես մարդ, որպես կեցության ու գիտակցության միավոր, քրիստոնյա համարու՞մ ես, թե՞ ոչ: Որքանով ես քեզ կապում այդ կրոնի հետ, որքանով ու ինչով տարանջատվում նրանից, մի խոսքով` պարզ հարց, որ ենթադրում է լուրջ ու հիմնավոր պատասխաններ: Հարցմանը պատասխանելիս նշենք ու հիմնավորենք մեր մոտեցումը:

[Sita]

Հայկ ջան իրականում այդքան էլ հեշտ չէ պատասխանել այս հարցին, գուցե միայն ինձ համար, չգիտեմ; Կարող եմ ընտրել ԱՅՈ տարբերակը, քանզի կնքվել եմ առաքելական եկեղեցու կարգուկանոնի համաձայն, բայց այն տարիքում, որ այդ բոլոր արարողությունները ինձ համար ոչ մի խորհուրդ չեն կրել այլ եղել է մի զվարճալի մի քիչ տարօրինակ օր: Կարող եմ ընտրել ՈՉ տարբերակը քանզի երբեք չեմ բացել Աստվածաշունչը, կամ Նոր կտակարանը, չգիտեմ թե ինչ է ասում կրոնը քրիստոնյաին, ինչպիսին նա պիտի լինի, վերջապես եկեղեցի չեմ գնում ամեն կիրակի, այլ միայն այն ժամանակ երբ հոգիս աղոթքի է տենչում, ու գլուխս էլ չեմ ծածկում եկեղեցի մտնելիս:

Բայց ես ընտրեցի ԴԺՎԱՐԱՆՈՒՄ ԵՄ ՊԱՏԱՍԽԱՆԵԼ տարբերակը, քանզի իրոք դժվարանում եմ; Այ հեշտ հարց կլիներ հավատացյալ ես թե ոչ, քանզի կա Աստված իմ մեջ ու ես կամ Աստծու մեջ ու ես աղոթում եմ բայց առանց բառեր, կան մտքեր բուդդիզմից որ հարազատ են, կան և մտքեր ուրիշ կրոններից, որ հարազատ են:

Ու վերջապես մարդ պիտի գոնե մի քանի կրոնի լավ տեղյակ լինի, որ կարողանա ընտրություն կայացնի ընտրի նրանց միջից լավագույնը, իսկ ես կցկտուր ճանաչում եմ միայն 2 կրոն

[dvgray]

Հարցտ իր մեջ շոկային տարրեր է պարունակում:
Նույն շոկը կապրեի ու կպապաձվեի, եթե մի շատ արժանավոր, խելոք մարդ նայեր ուղիղ աչքերիս մեջ ու հարցներ "Դու քեզ մարդ համարում ես?" :

....
/Առայժմ ձեռնպահ կմնամ պատասխանելուց:/

Հ.Գ. -ության մեջ /այսինքն առայժմ ցածրաձայն/ սակայն կպատասխանեմ վստահ ` իհարկե քրիստոնյա եմ:

երկրորդ Հ.Գ.- ան մեջ էլ սկեպտիկ "ես"-ս կհայտնի իր կասկած-համոզմունքը առ այն, որ հանդիսանում եմ նաև չբացահայտված մուսուլման, բուդիստ և այլն : Մի բան, որ առայժմ գիտակցությունս չի գիտակցում, և բացառված չէ, որ այդպես էլ մնա մինչև վերջ չգիտակցած:

[Philosopher]

Հարցտ իր մեջ շոկային տարրեր է պարունակում:
Նույն շոկը կապրեի ու կպապաձվեի, եթե մի շատ արժանավոր, խելոք մարդ նայեր ուղիղ աչքերիս մեջ ու հարցներ "Դու քեզ մարդ համարում ես?" :

....
/Առայժմ ձեռնպահ կմնամ պատասխանելուց:/

Հ.Գ. -ության մեջ /այսինքն առայժմ ցածրաձայն/ սակայն կպատասխանեմ վստահ ` իհարկե քրիստոնյա եմ:

երկրորդ Հ.Գ.- ան մեջ էլ սկեպտիկ "ես"-ս կհայտնի իր կասկած-համոզմունքը առ այն, որ հանդիսանում եմ նաև չբացահայտված մուսուլման, բուդիստ և այլն : Մի բան, որ առայժմ գիտակցությունս չի գիտակցում, և բացառված չէ, որ այդպես էլ մնա մինչև վերջ չգիտակցած:

Միանգամայն ճգրտորեն որսացել ես հարցի պրովոկացիոն-շոկային բնույթը: Գիտեմ, որ հարցն այդպիսին է, ավելին` կանխամտածված եմ այդպես ձևակերպել, և այդ կանխամտածվածությունն ունի իր պատճառները: Այսօր հայ հանրությունը կանգնած է մի խաչմերուկում, որտեղ, մի շարք հանգամանքներով պայմանավորված, տեղի է ունենում հասարակության տարբերակում նաև կրոնականության ասպեկտով: Հասարակության մեծամասնությունը քրիստոնեությունը կապում է իր ազգային դիմանկարի հետ, և քանի որ ազգային դիմանկարն էլ մետատաբու է, որի մասին ոչ մի բան բացի լավից չի ասվում, ուրեմն և այդ նույն կոնտեքստում քրիստոնեությունն է ընդունվում որպես մեր ազգային, երբեմն էլ անհատական իդենտիֆիկացիայի անվիճարկելի պարամետր: Իսկ ահա հասարակության մեկ այլ մասը, առաջին հետ որևէ կռիվ չունենալով, փնտրում է ճշմարտությունը, փնտրում է սեփական անհատական գոյության ու հոգեկան ներդաշնակության առավել հիմնավոր հենասյուներ, քան են պատմականորեն փոխանցված չափանիշները: Եվ ահա հարցը փորձում է այս ներքին երկբևեռությունը բացահայտել, ջրի երես հանել, որպեսզի մենք վերջապես ինքներս մեզ, միմյանց ու աշխարհին բացատրենք, թե ով ենք մենք, և բացատրենք հենց ինքներս, ոչ թե այդ բացատրությունը գցենք նախնիների վրա. նրանք ընտրել են, մենք հարգում ենք նրան ընտրությունը և վերջ: Իսկ ի՞նչ կընտրեինք մենք, ի՞նչ ենք ընտրում այսօր մենք, այսօր, այս պահին: Ահա այս խնդիրը` իր բոլոր ասպեկտներով բացահայտելուն է ուղղված այս հարցը:
Հետագայում կներկայացնեմ նաև իմ պատասխանը առաջադրված հարցին

[Tigris]

Գերագոյն էակը՝ Աստուած, ինք է որոշում. ո՛վ ինչ է:

[dvgray]

Իսկ ի՞նչ կընտրեինք մենք, ի՞նչ ենք ընտրում այսօր մենք, այսօր, այս պահին: Ահա այս խնդիրը` իր բոլոր ասպեկտներով բացահայտելուն է ուղղված այս հարցը:

Ես իմը ընտրել եմ:
Ու մինչև չստանամ հիմնավոր ապացույց, որ իմը սխալ է, դրանից չեմ հրաժարվի :
Ինչն է ուրեմն իմը ?
Օգտագործել բնականից մեզ ընձեռված, մշակված ու զարգացված ուննակությունները /սկիլները /: Տեղաշարժվել դեպի մեր բնական վիճակը, տեղը, այն տեղը, որը բնությունը հատկացրել է մեզ: Գտնվել բնական հավասարակշիռ վիճակում:
Դա է ` լինել ոչ թե մի ուրույն քաղաքակրթություն, ոչ թե քաղաքակրթության կենտրոնը, սկիզբը, ծանրության ու հավասարակշռության կիզատետը,
այլ լինել` քաղաքակրթությունների կապող, հաղորդակցությունն ապահովող խողովակը, նրանց միջև արյան շրջանառությունն ապահովող անոթներից մեկը / ձգտելով դառնալ ամենակարևորը - գլխավեր երակը /: /արյունատար անոթը նույնպիսի օրգան է, ինչպիսին սիրտն է, թոքերն են, և առանց արյունատար անոթի մարմինը դիակ է/
Սա, ըստ իս, մեր ազգի միսիան է, ֆունկցիոնալ նշանակությունը, տիեզերական պատվերը:
Դարեր շարունակ մեր մոտ /կոնկրետ, իրարից անկախ, իմ երկու պապերիս մոտ / սա շատ լավ է ստացվել:

Մարդը, հասարակությունը պետք է, պարտավոր է օգտվի բնության այնպիսի հրաշալի մեխանիզնից, ապարատից, ինչպիսին է հետադարձ կապը:
Հետադարձ կապը /այստեղ `ֆիզիկական-պատմական իմաստով/ մեզ ցույց է տալիս, որ մենք հասել ենք մեծագույն հաջողությունների, և մեզ դրսևորել ենք լավագույնս , աշխարհում հենց այս գործառույթը իրականացնելիս;
Իսկ չէ որ մենք ձգտում ենք հենց սրան? Զգալ մեզ լավ, զգալ մեզ հարգված, լինել անհրաժեշտ ու պետքական ուրիշներին, լինել հոգեպես /և նյութապես/ բավարարված:

Հ.Գ. Անչափ տեղին է Առողջագետի մատուցած Թումանյանի հեքիաթը` իր քթի տակի բարիքը չտեսնողի մասին; Դա իրապես մենք ենք ազգովին;

Հ.Գ. 1
Իսկ մեր ունեցած ժառանգությունից, որը այժմ կորցրել է իր գաղափարական առաջնային լինելու հատկությունը, պետք չէ շպրտել որպես անպետք իր: Մեր գենետիկան, մեր ժառանգականորեն փոխանցվող արժեքները պետք է ամենայն ուշադրությամբ հսկվեն, պահանվեն և փոխանցվեն դեպի առաջ: Առավել ևս, որ նրանից հլա դեռ մենք բավականին մեծ ինտենսիվությամբ օգտվում ենք : /Նայիր օրինակ` Պոլսի հայոց պատրիարքի և պատրիարքության դերին Թուրքիայի հայ համայքի կյանքում/;

[StrangeLittleGirl]

Ես քրիստոնյա եմ:
Ոչ թե նրա համար, որ հայ եմ, այլ որովհետև ես եմ ընտրել այդ ուղին: Ես Քրիստոսի հետևորդ եմ:

[Grieg]

Եթե հիմիկվա մեծամասնությամբ փողասեր եկեղեցականերին համարել քրիստոնյա մարդու օրինակ, ապա ոչ, ես քրիստոնյա չեմ ու չեմ էլ ուզենա լինել նման քրիստոնյա, սակայն ես ունեմ քրիստոնյա մարդու իմ պատկերացումը ու ըստ դրա ես քրիստոնյա եմ:

[ARARAT]

Ասել թե Քրիստոնյա եմ դա շատ հեշտ է բայց երբ դա սեփական կաշվի վրա ես զգում և տանում մարկանց ահամարանքները դա շատ դժվար բան է, քանի որ հենց Քրիստոնեությունն էլ դա է: Քրիստոնյա լինելով մարդ պետք է խոնարհ լինի այլ ոչ գոռոզամիտ և սիրի ու ների բոլորին առավել ևս իր թշնամուն: Քրիստոնյա պետք է լինել հոգով, սրտով և մտքով, խաչելով քո անձը և եսը Գողգոթայի խաչի վրա: Մեր Տեր՝ Հիսուս Քրիստոսն ասեց.
Եթե մեկը կուզի իմ հետևից գալ թող իր անձը ուրանա և ամեն օր իր խաչը վերցնի և հետևիցս գա:
Այնպես որ պետք չէ մարդ շտապի ասելով թե Քրիստոնյա է եթե իրապես չի հետևում Հիսուս Քրիստոսի օրինակին: Իմ պարագայում ես անկեղծորեն կասեմ ձեզ Քրիստոնյա եմ ջրով մկրտված բայց երբեմն պահեր է գալիս որ ամաչում եմ ասել թե Քրիստոնյա եմ: