Ի՞նչը կփրկի աշխարհը

[Philosopher]

Ցանկանանք մենք դա, թե ոչ, գիտակցենք, թե ոչ, միևնույնն է մարդկային գոյությունը միշտ այս կամ այն կերպ, այս կամ այն ընդգծվածությամբ կապված է եղել փրկության գաղափարի հետ, որն իր հերթին կապված է կեցության և գիտակցության ոլորտներում առաջացած ու չլուծվող խնդիրների հետ: Փրկության այս ինստինկտի վրա են հենվում նաև կրոններն ու կրոնականությունն ընդհանրապես: Իսկ փրկության կրոնները այդ ինստինկտը կուլտիվացնում են` երբեմն այն հասցնելով դեգրադացիոն, այլանդակ մասշտաբների ու ոչ-բնական կարևորության: Եվ, սակայն, խուսափելով այս ծայրահեղություններից, քննարկենք, թե ինչն է այնուամենայնիվ փրկելու աշխարհը:

[dvgray]

Լավ կլիներ իմանալ, թե այդ "ինչ"-ը /կամ "ով"-ը/ որը պետք է փրկի աշխարհը, "ինչ"-ից /կամ "ում"-ից/ պետք է փրկի աշխարհը ?
Միսիաի /փրկիչի / միջամտությունը գործառույթներին ենթադրում է, որ պետք է նախ լինեն կոնկրետ, գործնական փակուղային /գլոբալ/ "գործառույթներ", որոնք նա կարող է հաղթահարել:

[Philosopher]

Լավ կլիներ իմանալ, թե այդ "ինչ"-ը /կամ "ով"-ը/ որը պետք է փրկի աշխարհը, "ինչ"-ից /կամ "ում"-ից/ պետք է փրկի աշխարհը ?
Միսիաի /փրկիչի / միջամտությունը գործառույթներին ենթադրում է, որ պետք է նախ լինեն կոնկրետ, գործնական փակուղային /գլոբալ/ "գործառույթներ", որոնք նա կարող է հաղթահարել:

Հարցը ենթադրում է նաև դա, թե ինչից պիտի փրկի: Այս երկու գործոնները միմյանց սերտորեն կապված են: Ավելին` հաճախ, և դա բնորոշ է հատկապես կրոններին, փրկչի բնույթն է թելադրում այն խնդրի բնույթը, որից նա պիտի փրկի: Այս առումով ապոկալիպտիկ կրոնները դասական օրինակներ են: Իրականում, իհարկե, նախ պիտի պարզել, թե ինչից ենք փրկվում: Թեմայի հարցին պատասխանելով` փորձենք պատասխանեl նաև այդ հարցին

[dvgray]

Աշխարհը կփրկի, կհանդարտեցնի ու կհավասարակշռի -
մի շատ կարևոև և որոշիչ մտասևեռումից` Բաբելոնի աշտարակի կառուցումից ազատվելը: Էտ ծանր, արդեն խրոնիկականի սիմպտոմներ կրող հիվանդությունից բուժվելը:
Կրոնները բավականին ճիշտ ճանապրարհ են ընտրել դրա համար - այն է, արտաքին, "ոչ մարդ" միսիայի ներմուծումը մարդու ներաշխարհ, և աշխարհի, տիեզերքի հանդեպ ավելորդ, խանգարող, շեղող ու վերջիվերջո կործանարար պատասխանատվության ու իրավունակության սահմանազատումը, բաժանումը: Այս առումով /սահմանազատման, բաժանման / կրոնները շատ ավելի առաջավոր են քան լիքը մեծ մտածողներ, ստեղծագործողներ, որոնք մարդու ուսերին "բարդել" են մի այնպիսի բեռ, որի տակ քանդվում է մարդու էությունը, ճզմվում; Ամեն ինչ տիեզերքում սահմանափակ է; Անգամ տիեզերքը: Էլ ուր մնաց մարդը...
Մարդը պետք է, պարտավոր է ճանաչել իր իրական սահմանները:

[Grieg]

սերը կփրկի...

[ivy]

Ճիշտ է, փրկության գաղափարը միշտ էլ եղել է մարդկային կեցության հիմնահարցերից: Եվ ի՞նչ. այս գաղափարն ավելի շատ կործանել ու ոչնչացրել է, քան փրկել...

Նկատեք, որ մարդկության պատմության ընթացքում չկա այնպիսի ժամանակաշրջան, երբ մարդիկ չդժգոհեն ու չքննադատեն շուրջը տիրող մթնոլորտը՝ համարելով, որ պիտի քայլեր ձեռնարկել աշխարհը չարիքից փրկելու համար...
Ինկվիզիցիան հազարավոր մարդկանց ողջակիզեց աշխարհը չարիքից մաքրելու համար. ու՞մ փրկեց և ումի՞ց:
Մարդիկ չէ, որ պիտի որոշեն աշխարհը փրկելու հարցը. այն ինչ մարդկային աչքերում թվում է փրկություն, իրականում կարող է լինել հենց ինքը՝ չարիքը:

Ամեն ժամանակներում էլ եղել են շուրջը տիրող քաոսն ու անբարոյականությունը քարկոծողներ, ինչը միայն վկայում է, որ վատը միշտ էլ հնարավոր է տեսնել, ուր էլ գնաս, երբ էլ ապրես... Եկեք վերջապես ազատվենք այդ փրկելու ու փրկվելու գաղափարներից:
Ինչպես ասում են՝ ապրում ենք վերջին անգամ. ուրեմն ապրենք թեթևությամբ ու ժպիտով՝ արժևորելով այն ամենը, ինչ կյանքը մեզ պարգևել է: Դրա համար պիտի կարողանանք տեսնել ԼԱՎԸ և ունենանք պոզիտիվ մտածողություն:

Իսկ այդ դրական մտածողությունն էլ սկսենք հենց այս հարցից. աշխարհը փրկվելու կարիք չունի:

[Փայլ]

Ինչքան գիտեմ աշխարհը մենք ենք , որ կանք, չէ՞: Եթե այդպես, ուրեմն աշխարհը չի փրկի միայն բնական աղետները, մնացած ամեն ինչը իր տեսակի մեջ կարող է փրկել: Իսկ թե ում ինչը կփրկի, դա արդեն «աշխարհ»-ի տեսողությունից, լսողությունից, բանականության թելադրանքից, դասակարգային հատկանիշներից… (և այլն) է կախված:
Բայց այնուամնեայնիվ, ինձ թվում է` աշխարհ»-ին հումորը կփրկի: Գրածս վերջին նախադասությանը մի հատ ժպիտ կնվիրե՞ք:

[Wista]

Գրածս վերջին նախադասությանը մի հատ ժպիտ կնվիրե՞ք:

Խնդրեմ

[Philosopher]

Ցանկանում եմ արձագանքել վերևում կատարված գրառումներին, դրանով գուցե բացահայտեմ նաև իմ դիրքորոշումը այս հարցում:

Աշխարհը կփրկի, կհանդարտեցնի ու կհավասարակշռի -
մի շատ կարևոև և որոշիչ մտասևեռումից` Բաբելոնի աշտարակի կառուցումից ազատվելը: Էտ ծանր, արդեն խրոնիկականի սիմպտոմներ կրող հիվանդությունից բուժվելը:

Համաձայն եմ, նաև` բաբելոնյան աշտարակաշինության մասնատող հետևանքներից ազատվելու վճռականությունը, ինչպես գրել էիր բլոգումդ

Կրոնները բավականին ճիշտ ճանապարհ են ընտրել դրա համար - այն է, արտաքին, "ոչ մարդ" միսիայի ներմուծումը մարդու ներաշխարհ, և աշխարհի, տիեզերքի հանդեպ ավելորդ, խանգարող, շեղող ու վերջիվերջո կործանարար պատասխանատվության ու իրավունակության սահմանազատումը, բաժանումը:

Ֆրոմը դա կոչում էր "ազատության բեռ", որը նաև լավ էր իր հոգեբանական ասպեկոտվ բացահայտում Դոստոևսկին, մասնավորապես Դմիտրի Կարամազովի կերպարով: Իրականում, սակայն, ազատության բեռից փախուստը դեռ փրկություն չէ, բոլորովին փրկություն չէ: Անազատության բոլոր ձևերը, այդ թվում` եկեղեցին, միայն խորացնում են մարդու ու քաղաքակրթության ճգնաժամը: Ապացույցը` համաշխարհային կրոնների հիմքի վրա ձևավորված քաղաքակրթությունները: Փրկություն եթե կա էլ, ապա կրոններում չէ միանշանակորեն:

Այս առումով /սահմանազատման, բաժանման / կրոնները շատ ավելի առաջավոր են քան լիքը մեծ մտածողներ, ստեղծագործողներ, որոնք մարդու ուսերին "բարդել" են մի այնպիսի բեռ, որի տակ քանդվում է մարդու էությունը, ճզմվում; Ամեն ինչ տիեզերքում սահմանափակ է; Անգամ տիեզերքը: Էլ ուր մնաց մարդը...
Մարդը պետք է, պարտավոր է ճանաչել իր իրական սահմանները:

Մարդու իրական սահմանը մարդկայինն է, իսկ մարդկայինի սահմանները ավելի քան լայն են, ավելի լայն, քան նույնիսկ ենթադրյալ աստվածայինի սահմանները:

սերը կփրկի...

Ստանդարտ է, բայց լավ: Բայց ո՞ր սերը...

Ճիշտ է, փրկության գաղափարը միշտ էլ եղել է մարդկային կեցության հիմնահարցերից: Եվ ի՞նչ. այս գաղափարն ավելի շատ կործանել ու ոչնչացրել է, քան փրկել...

Համաձայն եմ:

Նկատեք, որ մարդկության պատմության ընթացքում չկա այնպիսի ժամանակաշրջան, երբ մարդիկ չդժգոհեն ու չքննադատեն շուրջը տիրող մթնոլորտը՝ համարելով, որ պիտի քայլեր ձեռնարկել աշխարհը չարիքից փրկելու համար...
Ինկվիզիցիան հազարավոր մարդկանց ողջակիզեց աշխարհը չարիքից մաքրելու համար. ու՞մ փրկեց և ումի՞ց:
Մարդիկ չէ, որ պիտի որոշեն աշխարհը փրկելու հարցը. այն ինչ մարդկային աչքերում թվում է փրկություն, իրականում կարող է լինել հենց ինքը՝ չարիքը:

Ամեն ժամանակներում էլ եղել են շուրջը տիրող քաոսն ու անբարոյականությունը քարկոծողներ, ինչը միայն վկայում է, որ վատը միշտ էլ հնարավոր է տեսնել, ուր էլ գնաս, երբ էլ ապրես... Եկեք վերջապես ազատվենք այդ փրկելու ու փրկվելու գաղափարներից:
Ինչպես ասում են՝ ապրում ենք վերջին անգամ. ուրեմն ապրենք թեթևությամբ ու ժպիտով՝ արժևորելով այն ամենը, ինչ կյանքը մեզ պարգևել է: Դրա համար պիտի կարողանանք տեսնել ԼԱՎԸ և ունենանք պոզիտիվ մտածողություն:

Ընդհանուր առմամբ համաձայն եմ, սակայն եկեք չշփոթենք փրկության անհրաժեշտությունը և այդ անհրաժեշտության մարդկային սխալ ընկալումները: Փրկություն բառը ավելի քան հարաբերական է, իրական փրկությունը, ըստ էության, ազատումն է, այս առումով` մարդկությանը փրկություն պետք է, այլ խնդիր է, որ այդ ազատումը հենց փրկության համար կոչված համակարգերից է պետք` կրոնից, պսեվդոհամայնական հասարակարգերից և այլն:

Իսկ այդ դրական մտածողությունն էլ սկսենք հենց այս հարցից. աշխարհը փրկվելու կարիք չունի:

Այո, ստանդարտ փրկության կարիք չունի, կարիք ունի դրանից հրաժարումի, այսինքն` ազատության:

Ինչքան գիտեմ աշխարհը մենք ենք , որ կանք, չէ՞: Եթե այդպես, ուրեմն աշխարհը չի փրկի միայն բնական աղետները, մնացած ամեն ինչը իր տեսակի մեջ կարող է փրկել: Իսկ թե ում ինչը կփրկի, դա արդեն «աշխարհ»-ի տեսողությունից, լսողությունից, բանականության թելադրանքից, դասակարգային հատկանիշներից… (և այլն) է կախված:
Բայց այնուամնեայնիվ, ինձ թվում է` աշխարհ»-ին հումորը կփրկի: Գրածս վերջին նախադասությանը մի հատ ժպիտ կնվիրե՞ք:

Փայլի պոզիտիվ տրամադրությունը վարակեց. ահա ձեզ օրինակ` ազատումը փրկություն է

[Առողջագետ]

Եթե հարցնեք, ով կփրկի աշխարհը, կասեմ երջանիկ կամ երջանկացած կինը. որքան ավելի շատ լինեն երջանիկ կանայք, այնքան ավելի հավանական կլինի աշխարհի փրկությունը, իսկ եթե խոսենք, թե ինչից է պետք փրկել աշխարհը, օ~, այստեղ ես շատ առարկայական պատկերացումներ ունեմ: Մարդաբանի, էկոլոգի և առողջագետի հայացքով, աշխարհը շատ-շատ ռեալ կործանարար խնդիրների առջև է կանգնած: Աշխարհը պետք է փրկել մեր կենսաբանական տեսակին` մարդ-տեսակին սպառնացող բարոյական և, որպես հետևանք, նաև ֆիզիկական ոչնչացման վտանգից: Սա շատ տխուր քննարկման նյութ է, անգամ սառնասիրտ բժիշկների նյարդերը չեն դիմանում, բոլորը ուզում են աչք փակած լինել, չմտածել և չխոսել այդ մասին: Սակայն "հիվանդության" սիմպտոմները այնքան ակնհայտ են, որ անտեսել էլ չի լինում:
Իսկ թե ով պիտի փրկի, սա էլ պարզ է. իհարկե, մենք, մենք ինքներս, ուրիշ որևէ մեկը, կամ ուժ, դա մեր փոխարեն չի անի: Ուրիշ բան, որ կան ուժեր, որ պետք է մեզ օգնեն, կամ կուզեին օգնած լինել, եթե մենք որոշենք, մենք կամենանք, մենք ձգտենք, ինչպես դա տեղի է ունենում ցանկացած հիվանդի և բժշկի հարաբերություններում: