Тесное пространство

[Մելիք]

Лишь метро сближает людей,
лишь- тесное пространство:

-Дыши, милая, на моей груди!
Можешь прижаться!

Ведь даже с мужем
в потной постели
ты не была вчера ближе,
чем мы сейчас...

Дыши, милая!
Не напрягайся!
И зря не вздыхай
о том, что раньше
не встретились мы:

Не твоя душа тянется к моей,
это метро сближает нас,
это- тесное пространство.

[Philosopher]

Лишь метро сближает людей,
лишь- тестное пространство:

-Дыши, милая, на моей груди!
Можешь прижатся!

Ведь даже с мужем
в потной постеле
ты не была вчера ближе,
чем мы сейчас...

Дыши, милая!
Не напригайся!
И зря не вздыхай
о том, что раньше
не встретились мы:

Не твоя душа тянется к моей,
это метро сближает нас,
это- тестное пространство.

Փայլուն էր, ռուսերենը, այնուամենայնիվ, հենց բանաստեղծելու լեզու է: Նուրբ գեղարվեստական շունչ կա բանաստեղծության մեջ, մարդկային կյանքի դաժան բացահայտմանը, որը բնորոշ էր Մելիքի հայերեն ստեղծագործություններին, այստեղ փոխարինել է բացահայտման նոր ձև` նուրբ, եսենինական շնչով, որը իրականում ևս բացահայտում է մարդկային գոյության պարադոքսալ կողմերը, բայց նաև այդ ամենից վեր միմյանց կողքին հայտնված մարդկային հոգիների հարազատությունն է, պարզապես հանդիպումը, պահը: Սա նոր երանգ էր, որ բացահայտեցի: Մի խոսքով` փայլուն է, նոր, թարմ շունչ էր

[Մելիք]

Philosopher ջան, շատ շնորակալ եմ արձագանքիդ համար. սա առաջին ռուսերեն բանաստեղծությունս է, ու ճիշտն ասած, մի քիչ վախենում էի, որ թերի կլինի, քանի որ ռուսերենին դեռ բացարձակ ազատ չեմ տիրապետում: Ուղղակի ես հիմնականում գոհ եմ մնում իմ էքսպրոմտային բանասեղծություններից (պահի իսկական խորհուրդը կարա մենակ տվյալ պահի ծնունդը փոխանցի), դրա համար քանի որ էս բանաստեղծությունը ռուսերեն եր ծնվել, էլ չուզեցի հայերենի վերածել:

Հ.Գ. Կուզեի ԴՆ ֆորումի մյուս անդամների կարծիքներն էլ լսել:

[Առողջագետ]

Նախ հիշեցի միտրոպոլիտ Սուրոժսկու մոտ. "встреча" բառը հունական արմատ ունի և նշանակում է "ուրախություն, երջանկություն": Յուրաքանչյուր հանդիպում երջանկություն է, անկախ զարգացումներից, և քեզ հաջողվել է այդ պահը թղթին հանձնել, իսկ դա արդեն իսկական բանաստեղծություն է : Որոշ անհարթություններ կան, բայց զգացվում է, որ օժտված հայ երիտասարդը սկսել է "ողողվել" ռուսական մշակույթով. առաջին փորձը փայլուն է` զգացմունքների նրբերանգի առումով` Ախմատովայի. Ցվետաևայի նուրբ ալիքներն են գալիս...:
Գուցե ակումբցիները ծանոթ են քո հայերեն բանաստեղծությանը, մենք էլ` ԴՆ Ֆորումում, մեծ հածույքով կծանոթանայինք:

[Մելիք]

Նախ հիշեցի միտրոպոլիտ Սուրոժսկու մոտ. "встреча" բառը հունական արմատ ունի և նշանակում է "ուրախություն, երջանկություն": Յուրաքանչյուր հանդիպում երջանկություն է, անկախ զարգացումներից, և քեզ հաջողվել է այդ պահը թղթին հանձնել, իսկ դա արդեն իսկական բանաստեղծություն է : Որոշ անհարթություններ կան, բայց զգացվում է, որ օժտված հայ երիտասարդը սկսել է "ողողվել" ռուսական մշակույթով. առաջին փորձը փայլուն է` զգացմունքների նրբերանգի առումով` Ախմատովայի. Ցվետաևայի նուրբ ալիքներն են գալիս...:
Գուցե ակումբցիները ծանոթ են քո հայերեն բանաստեղծությանը, մենք էլ` ԴՆ Ֆորումում, մեծ հածույքով կծանոթանայինք:

Շնորհակալություն: Եթե կարելի է, կխնդրեի անհարթությունների մասով մի քիչ ավելի մանրամասնեիք:

[Առողջագետ]

Лишь метро сближает людей, Лишь метро сближает людей,
лишь- тесное пространство: Лишь тесное пространство...

-Дыши, милая, на моей груди! - Дыши, милая, на груди моей!
Можешь прижаться! Можешь прижаться!

Ведь даже с мужем Ведь даже с мужем
в потной постели в постели потной
ты не была вчера ближе, не была ты вчера ближе...
чем мы сейчас... այս տողն ավելորդ է, պարզ է...

Дыши, милая! Дыши, милая,
Не напрягайся! Не напрягайся!
И зря не вздыхай И не вздыхай зря
о том, что раньше О том, что раньше
не встретились мы: Не встретились мы:

Не твоя душа тянется к моей, Жаль, не душа твоя тянется к моей,
это просто метро это метро сближает нас,
это- тесное пространство. это- тесное пространство!


Ռուսական պոեզիայի "տրամաբանության" առումով, եթե թույլ ես տալիս, ես փոքրիկ վերադասավորումներ անեմ; Ինձ թվում է այդպես ավելի բանաստեղծական կհնչեր...

Կներես, եթե միջամտություններս շատ են եղել, կամ համաձայն չես...; ուղղակի իմ ականջին, որը բավականին շատ է շփվել ռուսական պոեզիայի հետ, այդպես ավելի լավ թվաց: Բոլոր դեպքերում` հրաշալի է:

[Մելիք]

Лишь метро сближает людей, Лишь метро сближает людей,
лишь- тесное пространство: Лишь тесное пространство...

-Дыши, милая, на моей груди! - Дыши, милая, на груди моей!
Можешь прижаться! Можешь прижаться!

Ведь даже с мужем Ведь даже с мужем
в потной постели в постели потной
ты не была вчера ближе, не была ты вчера ближе...
чем мы сейчас... այս տողն ավելորդ է, պարզ է...

Дыши, милая! Дыши, милая,
Не напрягайся! Не напрягайся!
И зря не вздыхай И не вздыхай зря
о том, что раньше О том, что раньше
не встретились мы: Не встретились мы:

Не твоя душа тянется к моей, Жаль, не душа твоя тянется к моей,
это просто метро это метро сближает нас,
это- тесное пространство. это- тесное пространство!


Ռուսական պոեզիայի "տրամաբանության" առումով, եթե թույլ ես տալիս, ես փոքրիկ վերադասավորումներ անեմ; Ինձ թվում է այդպես ավելի բանաստեղծական կհնչեր...

|Շնորհակալ եմ , Ձեր կարծիքի ու շտկումների համար:
Տեխնիկական բոլոր շտկումների հետ համաձայն եմ, թեև ոչ բոլորի անհրաժեշտությունն եմ տեսնում. օրինակ հանգային կապերն անպայման տողերի վերջում տալը:

Միայն վերջին եռյակի առաջին տողում "Жаль" բառի ավելացումն անտեղի եմ համարում, որովհետև փոխում է ամբողջ բանաստեղծության հուզային երանգը: Իրականում, էդ իրավիճակում ափսոսանք չկա, կա միայն պահի վայելքը, լիակատար գիտակցությամբ, որ դա սոսկ պահ է, ու որ հաջորդ պահին էդ հոգեձուլման հետքն էլ չի լինի: Նախորդ տան մեջ ինքս եմ կոչ անում.

И не вздыхай зря
О том, что раньше
Не встретились мы:

Ինչ վերաբերվում է տողերը փոքրատառերով սկսելուն, էդ որոշումն ընդունել եմ շատ վաղուց Մեծարենցի մի հոդվածը կարդալուց հետո, որից հիմա միայն մի բան եմ հիշում (մոտավորապես).
"Կհարցնեք ի՞նչ իմաստ ունի փոքրատառերով գրելը, իսկ ես ձեզ հարցնում եմ, միթե ավելի չհիմնավորված չի մեծատառերով գրելը":

[Մելիք]

Лишь метро сближает людей,
лишь тесное пространство...

- Дыши, милая, на груди моей!
Можешь прижаться!

Ведь даже с мужем
в постели потной
не была ты вчера ближе...

Дыши, милая,
не напрягайся!
И не вздыхай зря
о том, что раньше
не встретились мы:

Не душа твоя тянется к моей,
это метро сближает нас,
это- тесное пространство!

[Philosopher]

Лишь метро сближает людей,
лишь тесное пространство...

- Дыши, милая, на груди моей!
Можешь прижаться!

Ведь даже с мужем
в постели потной
не была ты вчера ближе...

Дыши, милая,
не напрягайся!
И не вздыхай зря
о том, что раньше
не встретились мы:

Не душа твоя тянется к моей,
это метро сближает нас,
это- тесное пространство!

"Жаль"-ի օգտագործմանը ես էլ եմ դեմ, թուլացնում է էն տղամարդկային սկեպտիկ-ջերմ հայացքը, որը իշխում է բանաստեղծությունում, այն ավելի սենտիմենտալ է դարձնում, ինչի կարիքը չկա: Մնացած շտկումներով` վերջնական տարբերակը փայլուն է

[Առողջագետ]

Ես էլ եմ համաձայն, երևի թե կանացի հոգեբանության, մի քիչ էլ ռուսական կանացի "ափսոսական" պոեզիայի ազդեցությունն է: Ըստ տղամարդկային տրամաբանության դու ավելի ճիշտ ես, բացատրությունդ էլ փայլուն էր: