Պուշկին ասեցինք, հիշեցի ամենացնցող բանաստեղծություններից մեկը, որ երբևէ ստեղվել է մարդու կողմից. այն հատկապես մոտ է այն հոգիներին, որ նմանօրինակ բացում են ապրել, կամ հայտնություն:
Վերջերս նշում էին Սերգեյ Բոնդարչուկի ութսունամյակը, և կինը` Իրինա Սկոբցևան հիշում էր, թե ինչպես ամուսինը` երեխային քնացնելուց առաջ այդ բանաստեղծությունն է կարդացել, իսկ փոքրիկ աղջիկը հանդիմանել է. " Папа, разве это стихотворение для четырехлетней девочки?"
Երեխայի բնազդը, անկասկած ճիշտ է եղել, այս բանաստեղծությունը խիստ հասուն հոգու համար է, և երևի թե մեծ գեղագետը փորձել է համադրել իր հայրական պարտականությունները սեփական գեղագիտական հաճույքի հետ, սակայն ամենատես մանկական հոգին չի խաբվել...
Ընթերցենք այդ հանճարեղ /ապրված գնահատական է/ ստեղծագործությունը:
Пророк
Духовной жаждою томим,
В пустыне мрачной я влачился, —
И шестикрылый серафим
На перепутье мне явился.
Перстами легкими как сон
Моих зениц коснулся он.
Отверзлись вещие зеницы,
Как у испуганной орлицы.
Моих ушей коснулся он, —
И их наполнил шум и звон:
И внял я неба содроганье,
И горний ангелов полет,
И гад морских подводный ход,
И дольней лозы прозябанье.
И он к устам моим приник,
И вырвал грешный мой язык,
И празднословный и лукавый,
И жало мудрыя змеи
В уста замершие мои
Вложил десницею кровавой.
И он мне грудь рассек мечом,
И сердце трепетное вынул,
И угль, пылающий огнем,
Во грудь отверстую водвинул.
Как труп в пустыне я лежал,
И бога глас ко мне воззвал:
«Восстань, пророк, и виждь, и внемли,
Исполнись волею моей,
И, обходя моря и земли,
Глаголом жги сердца людей».
Շատ զուսպ մեկնաբանություն. սա այն պահն է, երբ սահմանային վիճակում /пока не умрете- հոգևոր բանաձևի համաձայն/ մարդկային գիտակցությունը, տեսողությունը, լսողությունը և սերը`սիրտը փոխարինվում են հոգևոր, աստվածային տեսողությամբ, լսողությամբ, սիրով և տրվում է ԽՈՍՔԻ ԻՐԱՎՈՒՆՔ:
Ահա թե ինչպես, ինչ գնով է ձեռք բերվում ԻՐԱԿԱՆ ԽՈՍՔԻ ԻՐԱՎՈՒՆՔԸ:
«Восстань, пророк, и виждь, и внемли,
Исполнись волею моей,
И, обходя моря и земли,
Глаголом жги сердца людей».
Դ.Ս. Մերեժկովսկի. "Պուշկին"
Մեջբերել
