Գթասրտություն և մեծահոգություն

[dvgray]

Արևելքի պատկերացմամբ արևմտյան աշխարհը այս զգացմունքներին և վարվելակերպին տեղ չտվող հասարակություններ են; Սա ասում են հատկապես ամերիկյանը հասարակության համար:
Իսկ արմուտքի պատկերացմամբ հենց արևելքն է աչքի ընկնում իր դաժանությամբ, և մեծահոգության ու գթասրտության տարրեր չի պարունակում իր մեջ;

1. Որտե՞ղ են սկսվում և վերջնում այս զգացմունքները;
Ո՞վ է այս զգացմունքների լավագույն կրողը: /Ասում են նորվեգացիք??? /

Արդյո՞ք համամարդկային առումով ընդունելի են գթասրտություն և մեծահոգություն այն սահմանները որոնք գործում են հայերիս մեջ:
Եվ ընդհանրապես հատու՞կ է նման վարվելակերպը ժամանակակից, հայաստանաբնակ հային;

2. Ի՞նչ ներքին խութեր են պարունակում սրանք:
Այս զգացմունքները արդյո՞ք ադեկվատ են տիեզերական օրենքներին:
Եթե այո, ապա ի՞նչ ընդունելի քանակությամբ:

[Փորփրուկ]

Արևելքի պատկերացմամբ արևմտյան աշխարհը այս զգացմունքներին և վարվելակերպին տեղ չտվող հասարակություններ են; Սա ասում են հատկապես ամերիկյանը հասարակության համար:
Իսկ արմուտքի պատկերացմամբ հենց արևելքն է աչքի ընկնում իր դաժանությամբ, և մեծահոգության ու գթասրտության տարրեր չի պարունակում իր մեջ;

Ինձ թվում է՝ հարցը մի քիչ վերացական է։ Մի քիչ դժվարանում եմ որոշել, թե այդ երկուսից որին են ավելի շատ բնորոշ գթասրտությունն ու մեծահոգությունը։ Օբյեկտիվ պատկերը տեսնելն ամեն դեպքում բարդ է։ Կարելի է ասել, որ Արևմուտքում քաղաքակրթության առավել զարգացածության շնորհիվ հաճախ ստեղծվում է այդ հատկանիշների նմանակում, պատրանք, և գթասրտության ու մեծահոգության քողի տակ իրականում հաճախ թաքնված է լինում մարդկային անտարբերությունը, սառնությունը, եթե ոչ հենց ինքը՝ դաժանությունը... Իսկ Արևելքում զգացմունքները հանդես են գալիս ավելի անսքող վիճակում՝ առանց քաղաքակրթության ողորկման, հետևաբար բնական է, որ դաժանությունն էլ ավելի առերևույթ կլինի, քան Արևմուտքում է, ինչը, սակայն, չի նշանակում, թե գթասրտությունն ու մեծահոգությունը Արևմուտքին ավելի բնորոշ են, քան Արևելքին։

Այո, այդ զգացմունքներն, անկասկած, միանգամայն ադեկվատ են տիեզերական օրենքներին։ Իսկ ընդհանրապես, իմ խորին համոզմամբ, գթասրտությունն ու մեծահոգությունը երբեք շատ կամ ավելորդ չեն լինում։

Այնուամենայնիվ, ենթադրում եմ, որ թեման բացելիս դու ավելի կոնկրետ բաներ ես նկատի ունեցել և շուտով կհակադրվես քանակության մասին ասածիս։

[dvgray]

Այնուամենայնիվ, ենթադրում եմ, որ թեման բացելիս դու ավելի կոնկրետ բաներ ես նկատի ունեցել և շուտով կհակադրվես քանակության մասին ասածիս։

Վերցնենք երկու տարբերակ;
1. Մարդը սայթաքել է, ընկել, և ամբողջ կամքով ցանկանում է վեր կենալ, սակայն ուժերը սպառվել են և չեն հերիքում; Գթասրտությանը դրսևորում է անշուշտ, եթե կողքից անցնող անծանոթ անցորդը ձեռք է մեկնում, և օգնում նրան վեր կենալ և հաղթահարել շոկը;
2. Մարդը, տեսնելով, որ կողքին կան գթասիրտ մարդիկ, պառկում է գետնին, և միջոցներ խնդրում այնտեղ գոյատևելու համար, առանց որևիցե ցանկության վեր կենալու;

Ասածս ներառում է մարդկային կյանքի շատ դրվագներ, ընդհուպ մինչև հիվանդի կողմից իր հիվանդության "շահագործումը", որը ընդհանուր կարեկցանքի և գթասրտության ընդունված նորմերի հանդիման` նման է յուրօրինակ շանտաժի;

Կամ տղամարդու տիպաժ, որը ամեն ինչ բացատրելով համընդհանուր ինչ-ինչ կատակլիզմներով, իրենց բակում թաքուն/անթաքուն նարդի է խաղում;

Եվ այլն ... և այլն;

Այս դեպքերում որտե՞ղ է ավարտվում գթասրտությունը / կարեկցանքը և սկսվում մարդուն փչացնելու և պարազիտ ու անհոգի սպեկուլյացիանտ դարձնելու գիծը;

Կան էլի տարբեր իրավիճակներ, սակայն առայժմ բավարարվենք այսքանով;

[Փորփրուկ]

2. Մարդը, տեսնելով, որ կողքին կան գթասիրտ մարդիկ, պառկում է գետնին, և միջոցներ խնդրում այնտեղ գոյատևելու համար, առանց որևիցե ցանկության վեր կենալու;

Ճիշտն ասած՝ այս երկրորդ տարբերակի դեպքում արվածը ես գթասրտություն չէի անվանի, այլ անշրջահայեցություն։ Կամ եթե պայմանականորեն անվանենք գթասրտություն, ապա այստեղ, անշուշտ, պիտի համարենք այդ սահմանն ավարտված, քանի որ, իմ ընկալմամբ, գթասրտությունը օգնելու, բարձրացնելու նպատակ ունի, իսկ եթե այդ նպատակին չի ծառայում, ուրեմն արդեն գործ ունենք ոչ թե գթասրտության, այլ կործանարար ամենաթողության հետ։ Բացի դրանից, ես համարում եմ, որ գթասրտությունը չի կարող ուղղված լինել միայն մեկին, նույնիսկ եթե առաջին հայացքից այդպես է, իրականում նույնիսկ այդ մեկի համար էլ վնասակար է, որովհետև նման «գթասրտությունը» մարդուն դեպի կործանում տանող առաջին նախապայմանն է... Էլ չեմ խոսում ուրիշներին պատճառած վնասների մասին։

[Քանդակագործ]

Իմ կարծիքով, իրական գթասրտությունը հասկանալի է միայն դրան արժանացած մարդուն : Միայն նա, ում ձեռք են մեկնել աղետալի անկարողության ժամին, կարող է ձեռք մեկնել մեկ ուրիշին: Իսկ նա, ով գթասրտության շքեղությունը համարում է իր անձի սեփականությունը , շատ շուտ ցույց է տալիս իր եսասեր էությունը: Սա կյանքի իրականությունը, իսկ Մարդ կոչվող արարածի համար իրական Գթասրտությունը և Մեծահոգությունը սովորական հատկություններ են: