Բնությո՞ւն, թե՞ քաղաքակրթություն

[Black Orchid]

Ինչքան մարդը զարգանում է, այնքան ավելի է հեռանում մայր բնությունից: Որքան որ հզորանում է քաղաքակրթությունը, այնքան շատանում են մեր խնդիրներն ու պրոբլեմները: Ուրեմն ի՞նչ. վերացնենք հազարամյակներով մեզ հասած քաղաքակրթությունը բնության հետ ներդաշնակ ապրելու համա՞ր, թե՞ շարունակենք զարգանալն ու զարգացնել քաղաքակրթությունը: Զգալ որպես բնության մի մասնի՞կ, թե՞ հպարտանալ ստեղծածով ու թեկուզ բնությանը հակառակ՝ ավելի ու ավելի կատարելագործել այն: Ուղղակի ապրել հանգիստ հոգով ու նյարդերով, բնությանը ձուլվա՞ծ, թե՞ թեկուզ նյարդերի ու առողջության հաշվին, բայց մտածել, դժվարություններ հաղթահարել՝ սպասելով այն երջանկությանը, որ, երևի, կգա առաքելության ավարտին...

[Առողջագետ]

Չափազանց ակտուալ քննարկում է, և Առողջագետիս տեսակետից հատկապես: Խնդիրն այն է, որ Բնությանից հեռանալը բոլոր առումներով վտանգավոր է անհատի և մարդկային հասարակության համար շատ ու շատ առումներով, և նախևառաջ առողջության առումով, քանի-որ մարդածին արհեստական աշխարհը իր անբնական "էներգիաներով" չի կարող "սնել" մարդու մարմինն ու հոգին: Այն սնվում է բացառապես բնական սննդով, բնական գույներով, բնական մարդկային դաշտերով. սիրո, կարեկցանքի, ներդաշնակ շփման: Այս նյութը քննարկում ենք առողջագիտական թեմաներում: Սակայն մարդկային հասարակությունը իր առաջադրած խնդիրներով ևս անհրաժեշտ պայման է անհատի զարգացման համար, այսօր արդեն ակնհայտորեն անցել են հասարակությունից հեռանալու` յոգիզմի ժամանակները, և այստեղ, մարդկանց մեջ, հեռու անգամ Բնության խաղաղեցնող ու ներդաշնակող ազդեցությունից, այս դժվար պայմաններում պիտի գտնել բնականի ու անբնականի /քաղաքակրթության ծնած/ այն զուգակցումը, որը թույլ կտա ապահովել ապրելու հնարավորությունը` առողջությունը և միաևնույն ժամանակ մարդկային հոգու զարգացումն ու առաջընթացը /առաքելության կատարումը, ինչպես հրաշալի նկատել էր Black Orchid-ը վերևում/:

[ivy]

Բնությո՞ւն, թե՞ քաղաքակրթություն
Ուրեմն ի՞նչ. վերացնենք հազարամյակներով մեզ հասած քաղաքակրթությունը բնության հետ ներդաշնակ ապրելու համա՞ր, թե՞ շարունակենք զարգանալն ու զարգացնել քաղաքակրթությունը:

Իսկ մի՞թե մենք ունենք ընտրություն:

[Black Orchid]

Իսկ մի՞թե մենք ունենք ընտրություն:

Իհարկե ունենք. մենք միշտ ունենք ընտրելու հնարավորություն, ես նույնիսկ կասեի պարտավորվածություն: Միայն թե հաճախ ընտրության տարբերակներից մեկը (կամ մի քանիսը) թվում է անհնար, բայց նկատենք, որ միայն թվում է: Գուցե այն պատճառով, որ այդ տարբերակը միանգամից ակնհայտ ձևերով իրականացվել չի՞ կարող, գուցե դա՞ է մեզ գցում շփոթության մեջ:

[Black Orchid]

Խնդիրն այն է, որ Բնությանից հեռանալը բոլոր առումներով վտանգավոր է անհատի և մարդկային հասարակության համար շատ ու շատ առումներով, և նախևառաջ առողջության առումով, ...

Սիրելի Առողջագետ, ի՞նչ եք կարծում, առողջագիտական տեսանկյունից առողջությունն ու երջանկությունը նույն բանը չե՞ն: ԻՀԿ նույնն են: Հետևաբար քաղաքակրթությունը մարդուն զգալիորեն հեռացնում է երջանկությունից: Ավելի կոնկրետ` այն ստեղծում է բազմաթիվ խոչընդոտներ երջանիկ լինել ցանկացող մարդու համար, նաև, քանի որ այդ խոչընդոտները հանդիպում են մարդու կյանքի ամենավաղ փուլերից սկսած, շատերը նույնիսկ մոռանում են, թե ինչ է նշանակում իսկական երջանկությունը: Մոռանալ ասելով նկատի ունեմ, որ բնական մարդը ի ծնե, եթե կուզեք` հենց էնպես, առանց որևէ խթանի զգում է, թե իրեն ինչ է պետք, ինքն ինչ է ուզում, իսկ բանական մարդը գիտի, թե ինչ է "ուզում": Իսկ էդ "գիտին" ձևավորվել է քաղաքակրթության ազդեցությամբ: Դրա մեջ չի մտնում շրջապատդ ուղղակի, առանց պայմանականությունների սիրելու հատկությունը, չի մտնում առավոտյան աշխատանքից ուշանալը` անկողնում թավալ տալու կամ հավես չունենալու պատճառով, չի մտնում առավոտյան արևին ժպտալը, չի մտնում ուրիշների ներկայությամբ երգելը (բացի այն դեպքից, երբ դա անում ես քաղաքակիրթ ձևով. դու բեմի վրա ես, հանդիսատեսը` դահլիճում:)... Դեռ շատ երկար կարելի է շարունակել օրինակների թվարկումը: Փորձիր մի քիչ բնականությունդ արտահայտել ու... քեզ վրա ընդամենը խենթի պիտակ կփակցնեն:

... մարդածին արհեստական աշխարհը իր անբնական "էներգիաներով" չի կարող "սնել" մարդու մարմինն ու հոգին: Այն սնվում է բացառապես բնական սննդով, բնական գույներով, բնական մարդկային դաշտերով. սիրո, կարեկցանքի, ներդաշնակ շփման:

...որի համար բոլորովին անտեղի է քաղաքակրթության գոյությունը:

Ժամանակակից քաղաքակրթությունն, ըստ իս, սխալ ուղի է ընտրել:
Երբեմն, հատկապես երբ դիմացդ անդունդ է, առաջ գնալու փոխարեն ավելի լավ է թեքվել աջ կամ ձախ, որոշ դեպքերում` ետ:

Հ.Գ.
Միջնադար եմ ուզում...

[Առողջագետ]

Սիրելի Անի, մենք էլ քեզ նման բնություն էինք ուզում, վերցրեցինք մեր փոքրիկ երեխաներին և գնացինք... Ընկանք ուղիղ միջնադար...
Այսօրվա միջնադարի հմայքն ու խեղճությունը "վալելեցինք" ուղիղ տասնհինգ տարի:
Քանի-որ այդպիսի այլընտրանքը դեռ շատերին է հմայում, մի օր անպայման գրելու եմ այդ ամենի մասին. "Քաղաքակրթությունից փախչելու մեր փորձը":
Առայժմ ասեմ միայն, որ թեկուզ բնությունը չափազանց հմայիչ է, սակայն յուրաքանչյուր մարդ պետք է նախևառաջ իր տեղում լինի, իր համար համապատասխան մարդկային միջավայրում և նաև պայմաններում, թե ոչ` կարող է ամենաշքեղ բնության մեջ էլ երջանիկ չլինել:
Այնպես որ քաղաքակրթություն թե բնություն այլընտրանքը այնքան էլ միանշանակ չի լուծվում, և ավելի լավ է դրանք համադրել...հավատա ինձ: