Հայաստանի բարձրագույն կրթական համակարգը

[ivy]

Երևի թե այս ֆորումի գրեթե բոլոր մասնակիցներն էլ, այսպես թե այնպես, առնչվել էլ Հայաստանի բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների հետ՝ լինելով ուսանող կամ նույնիսկ շարունակելով մնալ այդ համակարգի անդամ՝ որպես դասախոս, գիտաշխատող:

Կուզենայի իմանալ ձեր բոլորի կարծիքն այն մասին, թե ի՞նչն է այսօր պակասում մեր երկրի բարձրագույն կրթական համակարգին, ի՞նչն է սխալ, և մյուս կողմից, որո՞նք են նրա առավելությունները:

[dvgray]

Կարևորագույն թեմա է, մարդկային զարգացման, մարդու կայացման կարևորագույն օղակի մասին;
Կրթությունը մի օղակ է: Կրթությունը, կրթումը սկսվում է այն ժամանակ, երբ մարդը դեռ մոր օրգանիզմում է, և այդ պրոցեսը ավարտվում է մարդու մահով:
Այս օղակի բոլոր շղթաներն էլ և օրգանական շարունակություն են, հաջորդական մի շղթա, և միևնույն ժամանակ, առանձին սահմանագծված տիրույթներ;
Հաճախ ենք լսում, թե ինչպես ուսուցիչը բողոքում է իրեն հանձնված "փչացրած" երեխայի մասին, կամ ինչպես է դասախոսը անտարբեր ուսանեղի հանդեպ;
Միշտ էլ նրանց դեմ եմ տալիս "Շկիդ հանրապետությունը" :
Ամբողջովին անկիրթ մարդուն անգամ կարելի է կրթել անգամ խոր ծերության ժամանակ: Իհարկե կպահանջվեն մեծ ջանքեր; Բայց տեսականորեն կարելի է;

Հիմա, բուն հարցի հետ կախված:
Եթե մի կետով ասեմ, ապա ամենակարևոևը, դա այն է, որ այսօրվա համալսարաններում ուսանողը անհաղորդ է մնում գիտությանը; Անգամ մագիստրատուրաի ուսանողները շատ անգամ չգիտեն մոտիկից, թե բառացի ինչ է նշանակում գիտությունը;
Հայաստանի հիմնական թերությունը` չկան Դպրոցներ /Շկոլա/; Գիտական Դպրոցներ:
Իսկ առանց սրան, համալսարանը լավագույն դեպքում վերածվում է արհեստավորական մասնագիտական օջախի:

Կան լավ դասախոսներ, անգամ լավ մանկավարժ-դասախոսներ; Կան հիանալի մարդիկ:
Սակայն առանց վերևում ասած դպրոցի գոյության, նրանց էֆեկտիվությունը փոքր է, շատ փոքր;

[Philosopher]

Հաաստանի բարձրագույն կրթական համակարգի հիմնական թերությունը մարգինալիզմն է` ավանդական դարձած կաղապարների, աղբյուրների, գրականության շրջանակից դուրս չգալը, ինչն էլ արդյունք է ետխորհրդային գիտական մշակույթի ամայացման, նոր գիտական կոնցեպցիաների բացակայության, գիտության տարբեր ճյուղերը միավորող գիտական փիլիսոփայության բացակայության, ինչի արդյունքում բարձրագույն կրթությունը վեր է ածվում տասնյակ տարիներ առաջ գրված գրքերի ուղղակի կամ անուղղակի սերտման և ինտերնետից վերցած ռեֆերատների ու այլ աշխատանքների պատճենման: Ահա սա է ժամանակակից Հայաստանի բարձրագույն կրությունը` իր տեսությամբ ու պրակտիկայով: Առայժմ այսքանը, թեման խիստ ընդգրկուն է, և կարծում եմ դեռ առիթ կունենանք այս թեմայում խնդիրների շրջանակն ու խորությունը ընդլայնելու: