Երաժշտության ազդեցությունը

[Փորփրուկ]

Հայտնի է, որ երաժշտությունը մարդու հոգեկանի ու ներաշխարհի վրա ազդող կարևոր գործոններից մեկն է։ Բոլորիս համար էլ կան հանգստացնող ու ամոքող, տրամադրություն բարձրացնող ու աշխուժացնող, հուզող կամ նյարդայնացնող մեղեդիներ ու երգեր, կան այնպիսիք, որոնք կարծես ուղիղ կապ են հաստատում մեր հոգու հետ՝ երանության զգացողություն պարգևելով մեզ։ Կա երաժշտություն, որը լսելիս որոշակի անհարմարավետության զգացողություն ենք ունենում։ Այս բոլորն, իհարկե, ինչպես համընդհանուր, այնպես էլ անհատական բնույթ կարող են կրել։ Հետևաբար ասելիք շատ կլինի։

Հետաքրքիր կլիներ կարդալ ֆորումցիների կարծիքները այս կամ այն կոմպոզիտորի, երգի կամ երաժշտական որևէ ստեղծագործության վերաբերյալ։ Պատմեք ձեր զգացողությունների մասին։ Ո՞ր երաժշտական ստեղծագործություններն են առավել լուրջ ու խոր ազդեցություն ունեցել և/կամ ունենում ձեզ վրա, ի՞նչ զգացողություններ, մտքեր և, ինչու չէ, նաև ցանկություններ ու ձգտումներ եք ունենում այս կամ այն ստեղծագործությունը լսելիս։

[Հեղինակ]

Իսկապես, սա այն ասպարեզն է, որտեղ շատ ասելիք կա, բայց ավելի շատ` անելիք: Երաժշտության մասին խոսելիս` նորից հարկ է, որ տեսնենք երևույթը իր ծագման ու կենսաբանության մեջ: Այն, ինչ կոչվում է հանճարեղ մեղեդի ` ծնվում է և կա Տիեզերքի երգող ոլորտներում և մարդ անհատը` աշխատանքի, մտածումի, սիրո կամ հիացմունքի պահին որսում է այն, երգում, պահում հիշողության մեջ կամ գրի առնում: Այն մեղեդին, որ որսացել է գեղջուկ աշխատավորը` գրի չի առնվում , հեղինակ չունի , իսկ այն մեղեդին, որ գրի է առնում պրոֆեսիոնալ կոմպոզիտորը, որպես օրենք համարվում է վերջինիս ստեղծագործությունը: Ահա` գեղջուկը ոչինչ չի ավելացնում իր լսած, զգացած մեղեդուն և նրա շուրթերով երգում է ինքը ` Տիեզերքը : Բայց կոմպոզիտորի պարագայում մարդը խառնվում է Տիեզերքի գործին և նրա վրա դնում է իր անձի կնիքը: Ահա թե ինչու` անձամբ ինձ համար հայ գեղջուկ երգը արարչական կատարելություն է և այն լսելիս ես ապրել եմ կյանքիս ու կենսազգացողությանս բարձրաթռիչ պահերը: Չեմ հիշում, որ որևէ հեղինակային ստեղծագործություն այդպես ազդի ինձ վրա: Թերևս միայն և շատ հազվադեպ` հանճարեղ Ջիվանու գործերը:
Եթե մենք ցանկանում ենք մնալ մշակութային հզոր ազգ, ապա պետք է փայփայենք ու պահենք մեր արարչաշունչ գեղջուկ երգը` որպես հայ հոգու վսեմության ու պարզության առհավատչյա: Որքան հնարավոր է մշակութային տարածքը պետք է պաշտպպանել այսպես կոչված հեղինակային երգի ազդեցությունից: Եվս մի զուտ անձնական զգացում- դիտարկում. հայ ժողովրդական երգի կատարը օրորոցայիններն են, որոնք թերևս երգել է ոչ թե Հայր Աստվածը , այլ Մայր Աստվածուհին : Այդ երգերը Հասմիկ Հարությունյանի կատարմամբ կյանքի վայելքի լավագույն պահեր են ինձ պարգևել:
Շնորհակալություն Փորփրուկին այս թեման բացելու համար: Խոսակցությունը պետք է շարունակել :

[Black Orchid]

Եթե կյանքն իմաստ ունի, ապա այն, միանշանակ, սերտորեն կապված է երաժշտության հետ…
Ինձ համար երաժշտությունը սոսկ ինչ-որ լրացում չէ կյանքին, այլ անհրաժեշտություն: Դա, երևի, լավագույն պարգևն է, որ տրվել է մարդուն, դա հրաշք է, որ անհրաժեշտ է ունենալ քո մեջ՝ երջանիկ լինելու համար: Երաժշտությունը սեր է ու կյանք, արվեստ կամ պարզապես բնության հրաշք, անսահման տիեզերք, որ նիրվանա է բուրում…

Ասեմ, որ հեռուստա- և ռադիոեթերը ողողած աղբը երաժշտություն չեմ անվանում ու չեմ համարում, այնպես որ խոսքս իսկական երաժշտության մասին է…

Հիմա լսում եմ Haggard-ի "And Thou Shalt Trust...The Seer" ալբոմը (1996)… Չեմ խոսի զգացողություններիս մասին. բառերով դրանք միայն կաղճատվեն: Զգացածս հասկանալու համար պարզապես լսեք/վայելեք ինքներդ ու… կզգաք…
Միայն մի միտք կա գլխումս. փաստորեն մեր օրերում էլ է իսկական երաժշտություն ստեղծվում…