Հարցազրույց Փորփրուկի հետ

[Philosopher]

dvgray-ի և Փայլի հրաշալի հարցազրույցներից հետո ԴՆ Ֆորումի հարցազրույցների շարքը շարունակում ենք Փորփրուկի հարցազրույցով: Փորփրուկի կյանքում տեղի ունեցան լուրջ փոփոխություններ, ամուսնություն ու ճանապարհ դեպի ԱՄՆ, նաև` իր համար անակնկալ կեղծանուն, որը կարծես դառնում է նաև նրա նոր, առավել հասուն կանացիության ու իմաստության խորհրդանիշը, որն աստիճանաբար բացահայտվում ու դեռ բացահայտվելու է ԴՆ Ֆորումում: Կարծում եմ, Փորփրուկը նոր ու կարևոր ասելիք է կուտակել, ասելիք, որը ԴՆ Ֆորումի անդամների համար հետաքրքիր ու կարևոր կլինի: Փորփրուկին հարցերը կուղղենք մինչև ուրբաթ երեկո: Ուրբաթ երեկոյան հարցերի ուղղումը կավարտենք, ու երկու օր ժամանակ կտանք նրան` պատասխանելու մեր հարցերին: Համոզված եմ, ԴՆ Ֆորումի անդամները այս անգամ ևս կգտնվեն մարդկային հոգու, նրա ապրումների, հայացքների նուրբ ու հմուտ բացահայտողի իրենց բարձունքի վրա: Եվ այսպես, հարցազրույց Փորփրուկի հետ: Ուղղում ենք մեր հարցերը Փորփրուկին:

Հարցազրույց Փորփրուկի հետ

[Black Orchid]

Սկսենք փորփրել Փորփրուկի ներաշխարհը


Լավ, սա, իհարկե կատակ էր, իսկ իրականում.

1. Որքանո՞վ ես մոտ թողնում մարդկանց, արդյո՞ք մտերիմներդ լիիրավ հնարավորություն ունեն «փորփրելու» ներաշխարհդ, թե՞ այնուամենայնիվ կան բաներ, որ բացի քեզնից ոչ ոքի չես վստահի:

2. Ի՞նչ է քեզ համար ազատությունը, ո՞րն է դրա սահմանման քո ձևակերպումը:

3. Ի՞նչն ես համարում կյանքիդ մեծագույն ձեռքբերումը:

4.
ա. Երջանի՞կ ես:
բ. Ինչո՞ւ:

Դեռևս այսքանը:

[ivy]

Ե՞րբ Փորփրուկը դարձավ Փորփրուկ:

Հաճույք ես ստանում հենց փորփրելո՞ւց, թե՞ փորփրելու արդյունում մի բան գտնելուց:

Կա՞ այնպիսի բան, որ չես սիրում անել, բայց ստիպված ես: Եթե այո, ապա ինչ և ինչու:

Ո՞րտեղ ես ավելի շատ՝ երեկվա մեջ, այսօր, թե՞ վաղվա օրում: Եվ ինչպե՞ս ես վերաբերվում այդ երեք օրերին:

Ի՞նչ արարք պիտի թույլ տա մեկը, որ այլևս հույս չունենա քո ընկերը դառնալու:

Կա՞ այնպիսի հարց, որ կուզենայիր քեզ տային: Եթե այո , ապա ո՞րն է հարցը և ո՞րն է պատասխանը:

Ի՞նչ ես կարծում, ինչ կարծիքի եմ ես քո մասին: Նկարագրիր Փորփրուկին ivy–ի աչքերով:

[Առողջագետ]

Ինձ էլ է հետաքրքրում Փորփրուկ կոչվելու շարժառիթը` միթե այդքան ակնհայտ է փորփրելու քո հակումը, և ինչն ես հատկապես սիրում փորփրել` ներսը, դուրսը, կյանքի որ ոլորտը: Չ՞ես գտնում արդյոք, որ կա որոշ անհամապատասխանություն քո ավատարի հետ` շատ է խաղաղ, և, թեկուզ գեղեցիկ, բայց փորփրելու քո հակումը չի բացահայտում:
Ես գիտեմ, որ դու բուսակեր ես, և գիտեմ, թե այս սոցիումի, կյանքի պայմաններում որքան դժվար է ոչ սովորական ապրելակերպը, սննդային դրվածքը: Ինձ հետաքրքրում է, թե ինչ հոգեբանական դժվարություններ ես ունեցել այդ ճանապարհին, ինչպես ես հաղթահարել, այդ մեծ ձեռքբերումը ինչ թեկուզ նուրբ, բայց բացասական հետքեր է թողել քո հիշողության և ենթագիտակցության մեջ: Ինչպես կպահես և կկերակրես քո երեխային` հաշվի առնելով քո փորձը:
Կինը անցնում է զարգացման երեք որակական փուլ` օրիորդ, կին և մայր` դրանք երեք գրեթե տարբեր մարդիկ են: Դրանից հետո նա անընդհատ մայր է մնում` միայն ավելի ու ավելի մայր: Ո՞րն է քո անձի ամենամեծ ձեռքբերումը երկրորդ փուլում, և ինչ սպասումներ ունես երրորդից:
Անկասկած, շատ նոր տպավորություններ ունես այն նոր երկրից, որտեղ հիմա ապրում ես: Որոնք են երեք ամենահրաշալի և ամենատհաճ բացահայտումներդ, եթե այդպիսիք կան:

[Փայլ]

Մի քանի հարց էլ իմ կողմից:

1. Ի՞նչը կարող է քեզ վնաս չհասցնել:

2. Երբ անցյալն ու ներկան շուրջպար են բռնում շուրջդ, շրջանին միանալու համար ո՞ւմ ձեռքն ես ավելի շատ ուզում բռնել: Եվ ինչո՞ւ:

3. Ե՞րբ ես վերջին անգամ ծաղկեփունջ ստացել և ի՞նչ առիթով:

4. «Գուշակիր, թե ո՞վ է» կամ «Գուշաիր, թե ո՞ւմ գրառումն է» թեմաներում, հաճախ ես քո ասելով. «Կրակում» : Հետաքրքիր է, սիրո՞ւմ ես կրակել և ունե՞ս հրացան, որով խփում ես անվրեպ, սակայն ոչ մեկի չես սպանում: Եթե այո, ապա՝ մոդե՞լը:

5. Ի՞նչ տվեց քեզ ԱՄՆ-ն և ի՞նչ խլեց քեզանից (ամուսնուդ ու ծնողներիդ տարբերակը դուրս հանիր, մի ուրիշ բան):

6. Ի՞նչ խորհուրդ կտայիր ճամպրուկային տրամադրությամբ լիցքավորված, սակայն դեռևս ճամպրուկները չհավաքած՝ մեր հայաստանաբնակ հայրենակիցներին:

7. Նկարագրիր այն վերաբերմունքը, որն ունեցել ես ՀՀ-ի հանդեպ ՀՀ-ից դուրս գալուց առաջ և այն վերաբերմունքը, որն ունես հիմա:

[dvgray]

Հարգելի Փորփրուկ;
Մի քանի հարց էլ ես;
1. Սկզբունք և ընկեր; Իրար բախվելու դեպքում որպես կանոն ո՞վ է հաղթում քո դեպքում:
2. Ի՞նչն է խանգարում հայաստանցիներիս առավել բնականոն կյանք վարելու համար: Իսկ միգուցէ այժմ բնականո՞ն է մեր կյանքը;
3. Երբևէ զգացե՞լ ես քեզ օտարական այնտեղ, որտեղ ըստ ամենայնի պետք է լինեիր տան տեր;
4. Ե՞րբ ես նախընտրում լինել կողքից դիտողի դերում, և ե՞րբ ես սիրում անմիջականորեն մասնակցել գործողությանը:
5. Մարդը ըստ տարիքի փոխվու՞մ է;
6. Պայմանականությունները որքանո՞վ ես ընդունում, այսինքն որքանո՞վ են նրանք որոշիչ քո համար;

Շնորհակալություն;

[Հեղինակ]

Սիրելի Փորփրուկ, այսպիսի երեք հարց.
-Ահռելի, զարմանալի գեղեցկության արևածագեր և մայրամուտներ տեսե՞լ ես, թե՞ քաղաքային լանդշաֆտը ծածկում է տեսադաշտդ:
-Բարբառով խոսող գեղջուկ կանայք, բարբառը` ընդհանրապես, ինչ զգացմունքներ են ծնում, նրանք քեզ համար այլ մոլորակ են, այլ քաղաքակրթություն, թե՞ ինչ որ բան շարժում են մեջդ:
-Եթե մի օրով լինեիր երկրիդ նախագահը` առաջինը ու՞մ կընդունեիր քո բարձր պալատում և առաջին հրամանագիրդ ինչի՞ մասին կլիներ:

Սրտագին և անկեղծ հարցազրույց եմ ցանկանում:

[Philosopher]

Անկեղծ ասած, չէի մտածում, որ Փորփրուկին վերջին հարց տվողն այս հարցազրույցում ես կլինեմ, որովհետև նրան հարցեր տալու մեծ փորձառություն ունեմ: Մյուս կողմից, սակայն, ունեմ նաև պատասխաններ լսելու փորձառություն, այսինքն` հաճախ գիտեմ, թե նա որ հարցին ինչպես կպատասխանի: Սա, իհարկե, թվացյալ փոքրացնում է հետաքրքրությունս հարցեր ուղղելու, իրականում, սակայն, ինձանից պահանջում նորովի մոտենալ նրա անձին ու արդյունքում` նոր հարցեր տալ: Եվ այսպես, փորձեմ:

1. Նկարագրիր էն միջավայրը` տարածական ու ժամանակային սահամանները հանած, վերացած, հանուն որի ապրում ես: Նկարագրիր մի տեսարան, որը երազածդ իդիլիան է, ովքե՞ր են քո կողքին, ի՞նչ ես (են) անում, ո՞ր երկրում եք, ի՞նչ եք մտածում ու զգում:
2. Ամուսնությունը ի՞նչն է փոխել անձիդ մեջ, ի՞նչ նոր հարցեր են առաջացել, ի՞նչ հարցեր են գտել իրենց պատասխանները, ի՞նչերի ու ու՞մ նկատմամբ ես փոխել վերաբերմունքդ: Եթե քո` մեկ կամ երկու տարի առաջվա անհատականությունը տեսներ հիմա քեզ, ի՞նչ կզգար, ի՞նչ կմտածեր, կճանաչե՞ր, կհասկանա՞ր, կզգա՞ր:
3. Կյանքում այնուամենայնիվ ավելի շատ է ճշմարտությու՞նը, թե՞ հարաբերականությունը. քո անձնական հոգեբանության մեջ քեզ ո՞րի կողմն ես զգում:
   
4. Կյանքիդ այս փուլի սիմվոլը ո՞րն է. երգ, գիրք, մի բան, մի երևույթ, որը զգում ես, որ կրում է կյանքիդ ներկայիս փուլի բովանդակությունը, կրում ու տալիս է այն քեզ, պահելու է քեզ համար այս փուլը:
5. Այնուամենայնիվ, հանուն ինչի՞ արժե ապրել:

Այսպիսով, հիմա Երևանի ժամանակով 23.57 է, ու մենք, ԴՆ Ֆորումի անդամներս, ուղղելով մեր հարցերը Փորփրուկին, սպասում ենք նրա պատասխաններին: Եվ այսպես, հարցազրույցի երկրորդ փուլը. Փորփրուկը սկսում է պատասխանել:

Փորփրուկը պատասխանում է

[Փորփրուկ]

Black Orchid

1. Որքանո՞վ ես մոտ թողնում մարդկանց, արդյո՞ք մտերիմներդ լիիրավ հնարավորություն ունեն «փորփրելու» ներաշխարհդ, թե՞ այնուամենայնիվ կան բաներ, որ բացի քեզնից ոչ ոքի չես վստահի:

Այո, մտերիմներս լիիրավ հնարավորություն ունեն փորփրելու ներաշխարհս, ավելին՝ ես ինքս էլ եմ սիրում «փորփրվել», չնայած կյանքում միշտ ավելի շատ փորփրողի դերում եմ եղել, քան փորփրվողի... Ընդհանրապես ես ինքս սահմաններ չեմ դնում իմ ներաշխարհի դիմաց։ Շատ մարդիկ իրենք են ակամա ստեղծում իրենց բնույթին համապատասխան սահմաններ ու ըստ այդմ՝ կամ իրենց իսկ բնույթի պատճառով չեն կարողանում շատ մոտենալ, կամ էլ, սահմաններ չստեղծելու դեպքում գրեթե մինչև վերջ մտնում են ներաշխարհս։ Դե, բնականաբար, ցանկացած մարդու կյանքում էլ կան բաներ, որոնք նա բացի իրենից, ոչ ոքի չի վստահի, բայց իմ կյանքում այդպիսի բաները երևի նվազագույն չափով են առկա. չեմ հիշում, որ երբևէ ունեցած լինեմ այնպիսի գաղտնիքներ, որոնք ցանկանամ ամեն գնով փայփայել: Իսկ զուտ խորհրդավոր լինելու համար որոշակի սահմաններ դնելն ուղղակի ինձ համար չէ։ Չգիտեմ, գուցե ասածս այնքան էլ կանացի չի հնչում, բայց ինձ արհեստականորեն գաղտնիքներով պարուրել չեմ սիրում, ճիշտ հակառակը՝ սիրում եմ, երբ ինձ բացահայտում են. ինչքան շատ բացահայտեն, այնքան ինձ ավելի բավարարված եմ զգում, հատկապես որ ինձ հազվադեպ են հենց սկզբից բացահայտում ու ճիշտ ճանաչում։

2. Ի՞նչ է քեզ համար ազատությունը, ո՞րն է դրա սահմանման քո ձևակերպումը:

Ազատությունն ինձ համար ինքնաարտահայտման համար ստեղծված այն հոգեվիճակն ու պայմաններն են, որոնք չեն ճնշվում ո՛չ հասարակական կարծիքից, ո՛չ էլ սեփական խղճի խայթից։

3. Ի՞նչն ես համարում կյանքիդ մեծագույն ձեռքբերումը:

1. Ամուսնուս։
2. Որոշակի հիմնարար սկզբունքների որդեգրումն ու դրանց չդավաճանելու կարողությունը։
3. Հետաքրքիր ու շատ առումներով համախոհ ընկերները։ Հատկապես համախոհների ձեռքբերումը շատ եմ կարևորում, քանի որ տարիներ շարունակ հանգամանքների բերումով շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց շրջանում համախոհներ գրեթե չեմ ունեցել։

4.
ա. Երջանի՞կ ես:

Այո։

բ. Ինչո՞ւ:

Որովհետև ունեմ հրաշալի ամուսին, լավ ընտանիք ու լավ ընկերներ։ Բաներ էլ կան, որ չունեմ կամ դեռ չունեմ, բայց կարող եմ ասել, որ կյանքիս տվյալ փուլում ունեցածս բավարարում է ընդհանուր առմամբ ինձ երջանիկ համարելու համար։ Ի՞նչ խոսք, բոլորս էլ գիտենք, որ լիակատար երջանկության համար միշտ ինչ–որ բան պակասում է, բայց հենց այդ ինչ–որ բանն էլ ստիպում է շարունակել ապրել ու ձգտել ավելիին, կյանքի իմաստը հենց դրանում է։ Հակառակ դեպքում լճացում կլիներ։

[Փորփրուկ]

ivy

Ե՞րբ Փորփրուկը դարձավ Փորփրուկ:

Հըմ... Ընդհանրապես ֆորումներում միշտ Ուլուանա եմ եղել, բայց մի պահ եկավ, երբ սկսեցի թաքուն երազել Ակումբում երկրորդ մականունով գրանցվելու մասին... Իրականում դա ընդամենը երազանք էր, որը իրականացնելու մտադրություն չունեի, քանի որ կանոններ խախտել չեմ սիրում, առավել ևս, որ ինքս կանոնների պահպանմանը հետևողներից եմ այնտեղ։ Բայց դա ինձ չէր խանգարում, որ մտքումս ինձ համար երկրորդ մականուն մոգոնեի, որը համ հայերեն պետք է լիներ, համ եզակի լիներ (իր նմանը չունենար), համ ինձ բնութագրեր փոքր–ինչ այլ տեսանկյունից... Ու ընտրեցի, ավելի ճիշտ՝ ստեղծեցի Փորփրուկին։ Իսկ երբ բացվեց ԴՆ ֆորումը, սկզբում, սովորության համաձայն, Ուլուանա մականունով էի գրանցվել, բայց մի քանի օրից հանկարծակի հիշեցի իմ չիրականացած Փորփրուկի մասին ու Հայկին շտապ խնդրեցի մականունս փոխել՝ դարձնելով Փորփրուկ։ Հուսով էի, որ դեռ շատ մարդիկ չեն հասցրել նկատել Ուլուանա մականունն ու դրա անհետացումը ֆորումից։ Այդպես ծնվեց վաղուց փայփայված, բայց երկար ժամանակ զսպված Փորփրուկը և շարունակեց Ուլուանայի սկսած փորփրումները։ Ճիշտն ասած՝ որոշել էի, որ մի որոշ ժամանակ կփոձեմ ԴՆ–ում գրանցված ակումբցիներից թաքցնել, որ Փորփրուկը Ակումբի նույն Ուլուանան է, որպեսզի տեսնեմ, թե որքանով եմ ճանաչելի միայն գրառումների ոճից ու բովանդակությունից։ Ամեն դեպքում երկար ժամանակ ծպտված մնալու մտադրություն չունեի հաստատ։ Բայց ընթացքում իմացա, որ որոշ ակումբցիներ, այնուամենայնիվ, Փորփրուկի մեջ ճանաչել էին իրենց քաջ ծանոթ Ուլուանային, բայց ինձ զարմացրեց նաև որոշ ակումբցիների չճանաչելը...

Ի դեպ, փորփրուկությունն ինձ համար նոր որակ չէ, այլ ընդամենը իմ մեջ վաղուց բնակվող ու գործող որակի նորովի դրսևորում։ Այդ առումով այն գոնե ինձ համար նորություն չէ։ Այնպես որ հիմա դժվար է ասել՝ իրականում ես Փորփրուկի տակ ծպտված Ուլուանան եմ, թե Ուլուանայի տակ ծպտված Փորփրուկը։

Հաճույք ես ստանում հենց փորփրելո՞ւց, թե՞ փորփրելու արդյունում մի բան գտնելուց:

Երկուսից էլ։ Նախ փորփրելու արդյունքում գտածի հեռանկարն ավելի գրավիչ է դարձնում փորփրելու գործընթացը, բացի դրանից, փորփրելու ընթացքում, որպես կանոն, գտնում ես շատ ավելին, քան այն, ինչ փնտրում էիր, այսինքն՝ միշտ բոնուս է լինում։ Սա ցանկացած փորփրողի համար հայտնի օրինաչափություն է։

Կա՞ այնպիսի բան, որ չես սիրում անել, բայց ստիպված ես: Եթե այո, ապա ինչ և ինչու:

Այո, իհարկե, կա, ավելի ճիշտ՝ կան։ Չգիտեմ, թե ինչքանով հետաքրքիր կլինեն բերածս օրինակները, բայց կգրեմ այն, ինչ կա. հաց ուտելու ընթացքում և դրանից հետո ստիպված հեղուկ չեմ օգտագործում , որովհետև գիտեմ՝ վնասակար է, ստիպված ապրում եմ ԱՄՆ–ում, որովհետև այս պահին այդպես է պետք... Կարծես թե մնացած բոլոր «ստիպված»–ները այս վերջին «ստիպվածի» անծանցյալներն են ու պակաս լուրջ են։

Ո՞րտեղ ես ավելի շատ՝ երեկվա մեջ, այսօր, թե՞ վաղվա օրում: Եվ ինչպե՞ս ես վերաբերվում այդ երեք օրերին:

Ժամանակ կար, երբ, կարելի է ասել, 90%–ով երեկվա մեջ էի, այսօրն ու վաղը խամրած էին... Հետո երեկը խամրելով անհետացավ, կամ ես նրա միջից անհետացա ու մնացի այսօրվա ու վաղվա մեջ։ Իսկ ավելի ուշ, երբ այսօրը երեկ դարձավ, ու վաղը՝ այսօր, հանկարծ զգացի, որ այդ երեքի մեջ էլ ապրում եմ, բայց ներկա պահին՝ ավելի շատ այսօրվա ու վաղվա մեջ։ Ինչևէ, շատ բան կախված է կոնկրետ «այսօր»–ից ու «երեկ»–ից ու դրանց հիման վրա կերտած «վաղվանից»։ Բայց ընդհանուր առմամբ՝ նախկինում ավելի շատ անցյալում ապրող եմ եղել, իսկ հիմա՝ ավելի շատ ներկայում ու ապագայում։

Ի՞նչ արարք պիտի թույլ տա մեկը, որ այլևս հույս չունենա քո ընկերը դառնալու:

Եթե խոսքը վերաբերում է այն մարդկանց, ովքեր արդեն իմ ընկերներն են, ապա... ճիշտն ասած՝ դժվարանում եմ գտնել այդպիսի արարք... Ինձ թվում է, որ եթե ինչ–որ մեկն արդեն իմ ընկերն է, ու ես, բնականաբար, որոշակի սեր ու կապվածություն ունեմ նրա նկատմամբ, ապա նա միշտ էլ հնարավորություն ունի հետ նվաճելու իմ վստահությունը, գուցե որոշ դեպքերում մեծ դժվարությամբ, բայց հետդարձի հնարավորություն ես միշտ տալիս եմ։ Այս առումով էլ սահմաններ չեմ դնում. դարպասները չեմ կողպում. բացողը բացում է։ Իմ բարկությունը, որպես կանոն, կարճատև է լինում։ Չգիտեմ, գուցե ուղղակի իմ նկատմամբ դեռ այդպիսի սարսափելի արարք թույլ չեն տվել... Համենայնդեպս, մինչև հիմա միշտ այդպես է եղել։ Ընդհանրապես կտրուկ կապեր չեմ խզում երբեք։ Կապերի խզման երկու տարբերակ կարող է գործել ինձ մոտ. մեկն այն է, երբ դրա մասին ժամանակն ինքն է հոգում. այն կապերը, որոնք պետք է խզվեն, պարզապես հետզհետե թուլանալով, լրիվ սահուն ու անցավ կերպով խզվում են ժամանակի ընթացքում՝ առանց իմ կամ դիմացինի հատուկ միջամտության։ Փորձս ցույց է տվել, որ այդպես ճիշտ է։ Երկրորդ տարբերակն այն է, երբ, չնայած կոնֆլիկտը հարթելու՝ իմ կողմից գործադրված բոլոր ջանքերին, դիմացինն ինքն է կտրուկ կերպով խզում կապը։ Նույնիսկ եթե զգում եմ, որ խզումն անխուսափելի է, միևնույն է, ինքս նախաձեռնող չեմ լինում երբեք։ Այդ «հաճույքը» թողնում եմ դիմացինին։ Դրանից, չգիտես ինչու, իմ ինքնասիրությունը բոլորովին չի վիրավորվում։ Այդպես վարվելու համար դեռ ոչ մի անգամ չեմ զղջացել։ Հետագայում ով պետք է, վերականգնում է իր իսկ խզած կապը, իսկ ես այդ վերադարձն ընդունում եմ որպես բնական։

Մի խոսքով՝ ինձ հիմնովին հիասթափեցնելը բավական դժվար գործ է։ Նույնիսկ այն դեպքերում, երբ թվացել է, թե արդեն վերջին կաթիլն էր, ու պետք է որ տվյալ մարդուց վերջնականապես հիասթափվեի ու այլևս հետը շփվելու նվազագույն ցանկություն անգամ չունենայի, միևնույն է, միշտ եկել է մի պահ, երբ զգացել եմ, որ պատրաստ եմ այդ մարդուն ընկալել լրիվ նորովի։

Իսկ ինչ վերաբերում է այն մարդկանց, ովքեր դեռ իմ ընկերները չեն, ապա իմ ընկերը չդառնալու համար հատուկ արարք թույլ տալու անհրաժեշտություն չկա. դրա համար բավական է լինել հոգով դատարկ, սահմանափակ և ցածր (ցածր ասելով՝ ես հասկանում եմ զուտ նյութեղեն, ոչ ոգեղեն) պահանջմունքներ ու ձգտումներ ունեցող անձնավորություն։ Իմ ընկերը չդառնալու համար դրանից ավելի լուրջ պատճառ դժվար թե գտնվի։

Կա՞ այնպիսի հարց, որ կուզենայիր քեզ տային: Եթե այո , ապա ո՞րն է հարցը և ո՞րն է պատասխանը:

Այո, կա։ Միշտ ցանկացել եմ, որ ինձ զանազան հարցեր տան մանկությանս վերաբերյալ, քանի որ այն շատ բան է ասում իմ մասին, շատ ավելին, քան որևէ մեկը կարող է պատկերացնել...

Բանն այն է, որ ես իմ մանկությունը ոչ միայն այսօրվա պես հստակ հիշում եմ, այլև իմ ներկայիս կերպարի գրեթե բոլոր դրական ու բացասական որակների առաջացման պատճառները պարզ տեսնում եմ մանկությանս մեջ, կարելի է ասել՝ այսօր գուցե անբացատրելի թվացող շատ երևույթներ ու հարցերի պատասխաններ ես ինքս գտնում եմ մանկությունս փորփրելիս։ Ու ամեն անգամ ինչ–որ բան հայտնաբերելիս ու պարզելիս ցնցվում ու ապշում եմ, թե որքան շատ բան կարող է թաղված լինել կյանքի այդ փոքրիկ շրջանում... Ահա թե ինչու, միշտ ցանկացել եմ, որ ինձ հարցեր տան մանկությանս մասին, բայց, չգիտես ինչու, մինչև հիմա իմ մանկությամբ ոչ ոք առանձնապես չի հետաքրքրվել...

Ի՞նչ ես կարծում, ինչ կարծիքի եմ ես քո մասին: Նկարագրիր Փորփրուկին ivy–ի աչքերով:

Դու էլ գիտես, որ շատ «մուխանատ» հարց ես տալիս. փորձեմ մի քիչ պատասխանել՝ միաժամանակ չմոռանալով, որ ինչքան քիչ բան ասեմ, այնքան քիչ կլինի սխալ բաներ ասելու հավանականությունը։ Դե, կարծում եմ, որ ինձ ընդհանուր առմամբ հետաքրքիր մարդ ես համարում, որոշ առումով՝ յուրօրինակ, երևի նաև ազնիվ, սկզբունքային ու հոգատար։ Լավ, ինչքան ինձ գովեցի, հերիք է։ Հիմա անցնենք թերություններին։ Երևի համարում ես, որ շատ եմ մանրուքների հետևից ընկնում ու նշանակություն տալիս ոչ այնքան էական բաներին, որ հաճախ անհարկի շատ եմ խորանում ամեն ինչի մեջ, շատ բաների չափից դուրս լուրջ եմ վերաբերվում։ Դժվարանում եմ սրանից ավելին ասել, ավելի ճիշտ՝ մի մասը դժվարանում եմ ասել, մի մասն էլ ուղղակի չեմ ասի։