Խոսել և ապրել

[Sita]

Թեման այս բաժնում եմ բացել, քանզի անհամապատասխանություն ասածի և ապրածի մեջ տեսել եմ հիմնականում կրոնապաշտ մարդկանց մասին:
Ինչու՞ քարոզել, եթե ինքդ օրինակ չես ծառայում, նոտացիաներ կարդալ երեխաներին կամ մյուսներին, ուղղել նրանց սխալները, բայց հենց նրանց աչքերի առաջ կատարել էլ ավելի քննդատելի արարք:

Ավելի շատ հանդիպել եմ դեպքեր, երբ դեռ մարդուն նոր ես ճանաչում կամ սկզբնական շրջանում միայն վիրտուալ ես ճանաչում, լսում կամ կարդում ես նրան, ամեն բառը ուղակի մարդաբանություն է սիրո և ներելու մասին քարոզ, տեղի և անտեղի Աստծո անվան մեջբերում.... իսկ հետո ամենավատը նրա արարքներին ու ապրելաձևին ես ծանոթանում, որը իր ասածների հակապատկերն է, իսկ երբ նրան ասում ես դրա մասին մարդ բոլորովին չի համաձայնվում քո մտքի հետ ու դեռ փորձում է համոզել, որ ճիշտը սա է՝ իրեն հարմար ճիշտը.....

Տխրում ԷԻ, հիմա սովորեցի

հետաքրքիր է իմանալ դուք էլ այդպիսի դեպքերի հանդիպել եք թե ես շիզոֆրենիկ եմ

[Առողջագետ]

Զարմանալիորեն ճիշտ ես նկատել, ես էլ եմ ապրել ցնցում բառիս բուն իմաստով, երբ առաջին անգամ հանդիպեցի մի մարդու, գրեթե Ուսուցչի, որը, բոլոր հոգևոր ուսմունքներով զինված, խոսքի մեջ բացառիկ "Բարձր" էր, իրեն վերագրում էր ամենաբարձր Գուրուների հատկանիշներն ու Իրավունքները նաև, և հանկարծ այդ ամենի տակ համատեղ աշխատանքի մեջ սկսեցի տեսնել ամենախեղճ, ոչ հազվադեպ ստոր վարվելակերպն ու մտածելակերպը: Դա ինձ սարսափեցրեց, սակայն հետագայում ավելի ու ավելի հաճախ սկսեցի նկատել այդ երևույթը կյանքում` ինչպես գրում ես, ով ավելի հաճախ, տեղին ու անտեղին Աստծո անունն է տալիս, դեռ հուզմունքից աչքերն էլ լցնում... նրանից ավելի հաճախ կարելի է դավաճան կամ անմարդկային վերաբերմունք տեսնել: Ինչպես ասվում է, կարծեմ, բանահյուսական ժողովածուներից մեկում քահանայի կողմից` "Մի արա` ինչ կնեմ, արա` ինչ կսեմ", ասել է թե միայն քարոզս է ճիշտ, կյանքիս նայե~ս...
Իհարկե, հանուն ճշմարտության պիտի ասենք, որ միշտ չէ, որ հասկացածը հեշտ է իրականացնելը, դա ընդհանրապես դժվար խնդիր է մարդու համար: Սակայն բարեպաշտության մի հատուկ տարբերակ կա, որը ուղղակի նողկանք է առաջացնում: Եվ ընդհանրապես երկար տարիների ուսումնասիրություններս ցույց են տալիս, որ "պաշտոնական հավատացյալների" մեծ մասը /շատ-շատ մեծ/ հիմնականում իրական փարիսեցիներ են, հատկապես, պատմական այն փուլերում, երբ հավատը մոդայիկ է դառնում, հասարակական դրվատանքի արժանանում և "բարիքներ" խոստանում:

[Sita]

Մի լավ բան գոնե պարզեցի` ես շիզոֆրենիկ չեմ

Բայց ինչ տխուր ա, որ այս համաճարակը տարածված է ոչ միայն օրինական հավատացյալների մեջ, այլ նաև քարոզ կարդացողների, կյանք բացատրող ծնողների մեծամասնությունների մոտ է տարածված:

Հետաքրքիր է իմանալ նմանատիպ պահվածքի պատճառը, գուցե ավելի լավ երևալն է, գուցե ճիշտն ասելը ավելի հեշտ է իսկ անելը շաատ դժվար, էէէհ
էստեղ են ասել, տխուր է, բայց փաստ

[dvgray]

Թեման այս բաժնում եմ բացել, քանզի անհամապատասխանություն ասածի և ապրածի մեջ տեսել եմ հիմնականում կրոնապաշտ մարդկանց մասին:

Ըստ իս, դա շատ քիչ է կապված նրա հետ, թե մարդը կրոնապա՞շտ է, ձևանու՞մ է կրոնապաշտ, թե՞ կրոնը չի ընդունում;

Մարդու տարբեր իրավիճակներում ասածի և արածի տարբերությունը բավականին հետաքրքիր վերլուծության նյութ է, և ես հիմնականում հակված եմ հետևյալ բացատրությանը;
Մարդը ռեալ կյանքում իր ներսում կարող է կրել և հիմնականում կրում է մեկից ավելի "ես"-եր;
Գիտակից, զարգացած և ինքնաճանաչողության մեջ հաջողություններ գրանցած մարդը գնալով իր "ես"-երին բերում է մի հարթություն և կապում է իրար; Ոչ թե դրանց հավասարացնում է, այլ նրանց մեջ ստեղծում է որոշակի հաղորդակցման անոթներ; Ինչքան այդ անոթները ավելի լայն են, այնքան այդ մարդը սկսում է քիչ հանդես բերել երկակի, եռակի պահվածքներ, այլ ավելի միջինացված ու մի "ես"-ի տակ է մտնցնում այդ բոլոր "ես"-երին; Որոշ առումով նա դառնում է կանխատեսելի, առաջին հերթին ինքն իր համար; Նաև հանդես բելում կայուն, սկզբունքային պահվածք;

Մարդու, ինքն իր երկատվածությունը վերացնելու համար լավագույն ճանապարհը իր "ես"-երից չփախչելն է, նրանց ընդունելը այնպես. ինչպես որ կան իրականում և դրանով իսկ միշտ հսկողության տակ պահելն է;

Ինչու է եկեղեցականների մոտ դա ավելի ցայտում արտահայտվում ?
Հավանաբար այստեղ իր կարևոև դեն է խաղալում այն հանգամանքը, որ նրանց մոտ այդ երկատվածությունը տեսնելու ցանկություն շատերի մոտ կա; Այսինքն նրանք գտնվում են շատ ավելի ճնշիչ "ռեվիզիայի" տակ, քան մնացած մարդիկ;

Սակայն պետք է ռեալ նայել մարդկանց; Մարդը եկեղեցական է, հավատացյալ է, թե անհավատ է, կապ չունի, քանի որ նախ և առաջ մարդ է, իրեն բնորոշ ներքին բազմամարդ, սակայն պահի տակ դրանցից մեկի իհայտ գալու հատկությամբ;

Պետք է բարյացակամորեն օգնել իրար, որպեսզի մենք կարողանանք մեր ներսում նստած այդ ներքին մարդկանց իրար կապենք;

[Առողջագետ]

Շատ կարևոր գիտելիք առաջ քաշեցիք` դա մեկ անձի մեջ ապրող շատ ես-երի խնդիրն է, որն ինքնին իմացաբանական, հոգեբանական լուրջ խնդիր է: Հրաշալի ձևով է նկարագրում նաև Գուրջիևը, համեմատելով մարդուն սկզբից տարբեր մետաղների պատահական խառնուրդի հետ, որը սակայն տարիների ընթացքում, կյանքի բովում, այդ "խարույկի" մեջ համաձուլվածքի է վերածվում, որն այլևս պատահական տեղաշարժերից չի փոփոխվում, այլ մշտական և կայուն բնույթ է ստանում` դառնալով ավելի պինդ, դիմացկուն և կայուն մեկ Ես: Իհարկե, ցանկալի է, որ Բնության պարգևած զանազանությունը, առաձկականությունը օգտագործվի նոր Ես-ը հնից առավել լինելու համար: Սակայն, այնուամենայնիվ, ինձ թվում է, թե խոսելու և անելու միջև եղած անդունդը միայն սրանով կամ հասարակական "ռեվիզիայով" չէ, որ պայմանավորված է, այլ ունի նաև այլ, հոգեբանական տեսակետից բավականին հետաքրքիր պատճառներ: Կարծում եմ, դեռ քննարկելու նյութ կա...