Գիտակից հայրություն

[Philosopher]

Նորից նայում էի Գիտակից մայրությունը կփրկի աշխարհը թեման ու մտքովս անցավ ոչ պակաս կարևոր թեմա. "իսկ գիտակից հայրության մասին չե՞նք խոսելու": Ու հիշեցի. վիթխարի թեմա կա քննարկելու: Արդյոք հայրությունը` որպես տղամարդու գոյության կարևորագույն գործառույթներից մեկը` իր նրբություններով, գիտելիքներով գիտակցված է հայ տղամարդու կողմից, արդյոք նրան` որպես հավաքական կերպար, կարելի է համարել գիտակցված հայրության կրող, և ընդհանրապես ի՞նչ է հայրության գիտակցվածությունը, ինչքանո՞վ է այն անհրաժեշտ ընտանիքին, մանուկին, կնոջը, հանրությանը: Իրականում խիստ կարևոր ու ակտուալ թեմա է, որը ունի բազմաթիվ ասպեկտներ` սկսած արտաամուսնական կապերում համատարած անպատասխանատու հայրության երևույթից մինչև դասական, հայկական ընտանիքում հոր` հին ու նոր կերպարի մետամորֆոզներից: Կարծում եմ, կարևոր թեմա է, ու արժանի է բազմակողմանի քննարկման:

[Առողջագետ]

Թվում թե, շատ բնական հարց է դրված, բայց որքան էլ զարմանալի էր, այն ինձ անակնկալի բերեց. գիտակից մայրության կարևորությունը արդեն լիովին գիտակցված է, իսկ հայրությա՞ն: Խնդիրն այն է, որ ժամանակակից մարդու գիտակցությունը ընդհանրապես դեռ շատ պրիմիտիվ, պարզունակ է, անգամ կինը` որը իր մեջ կրում է զավակին և հազար-հազար թելերով կապված է նրա հետ, չի հասնում իր "արարչամերձ" դերի Բարձր գիտակցությանը, ապա ինչ կարելի է ասել հոր մասին, որը ասես կողքից է նայում այս ամենին, և ապա իր "տղամարդկային" բարձունքից միայն պարբերաբար "իջնում" երեխայի և մոր կյանքի իրական դաշտ` սկսած նրա ներարգանդային կյանքից, ապա մանկության տարիներին, դպրոցում և այլն: Հայ տղամարդը իր հայրությունը հստակ, միանշանակ գիտակցում է այնքանով, որքանով գիտակցում է հանապազորյա հացի հարցը ընդհանրապես` հիմնականում ապահովում է իր դերը բնազդային-կենցաղային մակարդակով, սակայն հաճախ ոչ որպես ամուսին, ոչ որպես հայր առայժմ ունակ չէ կազմակերպել նուրբ հոգեկան տարածքը , հազվադեպ է կարող բավարարել անգամ պարզունակ կնոջ հոգեկան ոլորտի ամենաբնական պահանջները: Ցավոք, դա այդպես է, և դա հայ կանանց դժբախտության հիմնական պատճառն է. այսօր ավելի մեծ "մկրատ" է առաջացել. տղամարդը` վաստակի համար, ավելի ու ավելի շատ ստիպված է մտնել բիզնեսի պրիմիտիվացնող աշխարհ, իսկ կինը պարտադրում է ինքն իրեն համակերպվել դրա հետ, և հոգեկան նրբության պակասը կոմպենսացնել Եգիպտոսներով, մեքենաներով, զգեստներով: Իսկ հոգեկան-հոգևոր պահանջմունքները լուծում է կամ կրոնական համայնքներում, կամ տարբեր "կուրսերում" և "թրենինգներում": Այնպես որ, գիտակից հայրության խնդիրը ուղղակիորեն առնչվում է նաև գիտակից "այրության" խնդրի հետ, և ընդհանրապես, մարդ տեսակի էվոլյուցիայի հետ: Իրապես, բարդ խնդիր է, սակայն որոշ հուշումներ կան և դրանց մասին կարելի է խոսել այնպես, ինչպես "Գիտակից մայրություն" թեմայում:

[dvgray]

Տարօրինակ հարցադրումներ են; Գիտակից մայրություն, հայրություն...
Կյանքի նվիրաբերման թեման խորթ է ինձ;
Թող ներող լինեն, այդ նվիրաբերման կողմնակիցները, սակայն դա ինձ միշտ էլ երևացել է արտաքին մի շղարշ, որ տակ թաքնված են նենգ, եսակենտրոն, փառատենչ բայց կոմպլեքսներով լեցուն մղումներ;

Կյանքը` դա ապրում է անհատը; Եթե ապրում ես, ապա ամենայն հավանականությամբ մի օր կամ հայր կդառնաս, կամ մայր կդառնաս; Եթե նորմալ մարդ ես, ապրում ես քո պահը նորմալ, ապա անհավանական է, որ քու սեփական, բիոլոգիական սերունդի հանդեպ քեզ պահես աննորմալ:

Մենք միշտ ֆիքսում և պայքարում ենք մանր մունր հետևանքների դեմ; Կա սկնզբաղբյուրը, ակունքը; Եվ բարու և չարի; համատեղը:
...
Ես տեսել և շփվել եմ "խաչագողեր"-ի հետ: Իրականում նրանք ինչ-որ մի սրբություն-սրբոց հայրեր են ըստ հայկական կամ թեկուզ ինչ-ոչ ուրիշ ազգի չափանիշների; Թե ոնց են վերաբերվու իրենց ընտանիքին ու սեփական երեխաներին; Սակայն իմ համար նրանք միշտ էլ եղել են տականքներ, անկախ հայր են, մայր են, միասեռական են, հայ են, ռուս են թե թուրք...
Խաչագողի մասին սրբապղծություն է ավետարաններ գրելը;

Եկեք նախ մտածենք մինիմալ, մի փոքրիկ, կրճատ բազմապատկման աղուսյակ ունենալու մասին, այսինքն մի մինիմալ կարիքներին բավարարող մարդ կերտելու մասին, հետո նոր նրան հատացնել հատկանիշներ` հայրություն, մայրություն ու քննարկել դրանց տարբերակները, լավն ու վատը;

Ամեն մի 50 սմ-ից մոտ շփման փորձը հայաստանաբնակի հետ ավելի ու ավելի է հիասթափեցնում ամեն մի շնչող արարածից;
Իսկ էսպես մենք հերթական անգամ խաչագողին ապրելու, դուրս պրծնելու շանս ենք տալիս; Ի՞նչ հայր, ի՞նչ մայր;
Չի կարելի;
Հայաստանում այժմ պետք է լինի երկու գույն; Կամ սպիտակ, կամ սև; Քանի որ իրականում դրանք երկուսն են; Դա է մեր դիալեկտիկական զարգացման այժմեական հանգրվանը; Ով ուզում է, կարող է ընտրել կարմիր հաբը, և ունենալ գույնզգույն երազներ; Դա իր իրավունքն է ու ընտրությունը...
Կանցնի մի 1000 տարի, գուցե այլ գույնե էլ կստեղծվեն; Սակայն դա մեր պահը չի լինի, մեր կյանքը չի լինի; Մերը` խաչագողերի 10-երորդ /կամ 1000-երորդ/ մասայական արշավանքի դարաշրջանն է; Պաշտպանենք մեր հարթությունները խուժանից...

[Հեղինակ]

Գիտակից հայրություն...Գրում եմ բառերը, և միտքս ու սիրտս կքվում են այս հասկացության տարողունակության և ծանրության տակ: Արդյոք կարո՞ղ եմ, արդյոք իրավունք ունե՞մ խոսելու գիտակից հայրությունից. երբ զավակիդ ճակատի վրայով անցնում է թախծի մի ծվեն անգամ` հասկանում ես, որ այդ ամպը գուցե դու ես ծնել...

Այնուհանդերձ, երեք զավակների հայր լինելու վայելքն ու տանջանքը ապրած հոգիս ունի արդեն ասելիք, որը կենսափորձից է բխում, նաև այն բարձր աղբյուրներից, որ այս տարիներին եղել են ձեռքիս: Ճշմարտության մի քանի եզր, որ կարող է գիտակից հայրության նախադուռը լինել:

Առաջին. դու երեխայի ծնողն ես, բայց ոչ երբեք սեփականատերը: Դու ընդամենը Մեծ Ծնողի տեղապահն ես այս մոլորակի վրա և այս ընտանիքում, և քեզ տրված է ծնող լինելու վսեմ աշխատանքը` սիրել և խնամել Մեծ Ծնողի այս զավակին: Այստեղ չկա ոչ մի միստիկա, սա ընդամենը ԿԵՆՍԱԲԱՆԱԿԱՆ ԳԻՏԵԼԻՔ է: Երբևէ այս գիտելիքը կմտնի ակադեմիական գիտություն և դասագրքեր, կդադարի լինել կրոնական դոգմայի մի անշունչ մասը:

Երկրորդ. քո նորածին մանուկը այնքան էլ "նորածին" չէ. մի քանի տարի անց նկատելու ես, որ նա ունի հսկա կենսափորձ և գիտելիքներ, և կարող է քեզ ուսուցիչ լինել: Իմ զավակների գծով ունեմ հստակ դիտարկումներ. նրանց մոտ նկատել եմ ճանաչողության այնպիսի տարրեր, որ նրանք այս կյանքում չէին կարող ունենալ:

Այստեղ անվերապահ գալիս ենք Վերամարմնավորման Օրենքին, անկախ նրանից, թե մի Տիեզերական Ժողով այսինչ թվին որշել է, որ այս Օրենքը չկա...Իբրև մի կյանք կա. այս մեկը եպիսկոպոս է ծնվել և, իհարկե, դրախտ է գնալու( մանավանդ, եթե կարդինալ է կոչվում և դատարանի վճռով մանկապղծության համար մեկ միլիոն դոլար տուգանք է վճարել), իսկ ահա այս մեկը մարդասպան է ծնվել և անպայման...դժոխքի բաժին է դառնալու: Ահա, մեկ կյանքի մասին այս հիմարությունը այժմ աշխարհի եկեղեցիները վերագրում են ... Ստեղծողին: (Շեղվեցի՞նք նյութից...)

Երրորդ. Ուրեմն, քո մանուկը ծնվել է, որ դուք միասին ապրեք, սիրեք, մաքառեք...Գուցե քո բախտը բերել է, քո ընտանիքում ծնվել է մի Բարձր Մարդ, և դու պատիվ ունես նրա ձեռքերին ջուր լցնելու...Բոլոր դեպքերում` Բնության մտահղացումը սքանչելի է լինում, հայր- զավակ հանդիպումը լինում է ճակատագրորեն հիմնավոր և անհրաժեշտ...

Ահա այսպես, հարգելի ՀԱՅՐ, քո սեփականատիրական իրավունքից ի՞նչ մնաց. այդ իրավունքից հրաժարվելը գիտակից հայրության սկիզբն է:

Բայց...գիտակից հայրության սկիզբների սկիզբը...տղամարդու և հոր սերն է, գնահատականը կնոջ և մոր նկատմամբ: Եթե տղամարդը ճանաչի կնոջ սրբազնությունը` նա անցած կլինի գիտակից հայրության ճանապարհի կեսը...Իսկ մնացած կեսը կանցնի ...կնոջ օգնությամբ: Որովհետև գիտակից հայրությունը ընդանենը գիտակից մայրության տարատեսակն է, բնական արտացոլումը...

Այսօր այսքանը: Թեման արժանի է խոր հետազոտության, այն տանում է դեպի կրոնի, փիլիսոփայության, ազգագրության, ազգային և համամարդկային էպիկայի խորքերը և առնչվում է մեր ապագային:

[Հեղինակ]

Երեկ այս բաժնում գրառում անելիս` վեջին պահին կարդացի dvgray-ի գրառումը: Կոշտ, բազմաշերտ, անելության զգացումով շնչող, մարդկայնորեն հասկանալի, ողբերգականորեն միագույն գրառում: Մարդը ելքի փնտրման մեջ պատեպատ է զարկվում, շնչասպառ է լինում խաչագողական հանրության մեջ, իսկ ինչ-որ մարդիկ, չգիտես` ինչ անհասկանալի մղումներից ելնելով` մեջտեղ են հանել ինչ-որ գիտակից մայրություն, հայրություն...

Մեջբերում dvgray-ից

Եկեք նախ մտածենք մինիմալ, մի փոքրիկ, կրճատ բազմապատկման աղուսյակ ունենալու մասին, այսինքն մի մինիմալ կարիքներին բավարարող մարդ կերտելու մասին, հետո նոր նրան հատկացնել հատկանիշներ` հայրություն, մայրություն ու քննարկել դրանց տարբերակները, լավն ու վատը:

Մի առաջարկ, որի հետ անհնար է չհամաձայնել: Եվ ի՞նչ ...

Մի փոքրիկ, կրճատ բազմապատկման աղյուսակ ունենալու, մի մինիմալ մարդ ստեղծելու համար ... պետք է ամեն ինչ սկսել կրթությունից:
Եվ, սատանան տանի, այս կրթությունը միայն դպրոցով չի լինում, երեխայի մյուս կրթական միջավայրերն են ընտանիքն ու համայնքը: Ուրեմն` պետք է կրթել հորը և մորը: Ոչ բիոլոգիական ծնողներին, այլ Մարդ-կնոջը և Մարդ - տղամարդուն: Կրթել բարձր ակունքից բխող գիտելիքով, մայրենի մշակույթով : Դրա համար պետք է լինել ընդամենը... անուղղելի երազող և գործուն մարդիկ, լինել ,ասենք, մի ԱՌՈՂՋԱԳԵՏ, որը կարող է հրաժարվել հսկայական մասնագիտական էգրեգորից, հայտնի հետազոտական ինստիտուտից, դոկտորականից ...և տաս տարի հանգրվանել կտուրը ծակ մանկապարտեզում` երեխայի և մոր կրթությունը ստեղծելու համար: Ի դեպ, այդ ընթացքում նայել 2500 հղի կին, աշխատանք հարյուրավոր ընտանիքների և երեխաների հետ: Հիմնել մատենաշար` "Առողջության ուղերձներ մայր- կնոջը": Այդ մատենաշարի մի պրակն էլ ուղղված է լինելու է տղամարդ- տեսակին, այդ մոլորակային խաչագողին և նրա հայկական տարատեսակին, մոլորակը լափող և խժռող, Հայաստանի կյանքը և էթիկան խժռող տղամարդկային քաղաքակրթությանը: Այդ քաղաքակրթությունը կերտել ենք մենք` ես, դուք` dvgray, մտավորականություն կոչվող դոնդող կառուցվածքը, այս ծեր ազգը և նրա խաչագողները:

Եվ ահա` միակ ելքը -ՍՏԵՂԾԵԼ ՆՈՐ ԿՐԹԱԿԱՆ ՀԱՄԱԿԱՐԳ ԵՎ ԿՐԹԵԼ ԵՐԵԽԱՅԻՆ ԵՎ ԸՆՏԱՆԻՔԸ, ընդլայնել մարդկային գիտակցությունը...

Մեջբերում.

Եթե նորմալ մարդ ես, ապրում ես քո պահը նորմալ, ապա անհավանական է, որ քու սեփական, բիոլոգիական սերունդի հանդեպ քեզ պահես աննորմալ:

Հարգելի dvgray, պետք է դառնացնեմ ձեզ, ամբողջ մոլորակի վրա ծնողները զավակներին պարտադրում են իրենց սպառված էթիկական համակարգերը, Սիրո և ընտանիքի վերաբերյալ իրենց մաշած պատկերացումները : Սա ոչ թե աննորմալ է , այլ քաղաքարկթական կատակլիզմ է : Այն հաղթահարելու համար որևէ ազգի ընտրյալ մի խավ պետք է կատարի մշակութային սխրանք , հավաքի , կանոնակարգի , մշակութապես ներդաշնակի առողջ ծնողության ամբողջ համակարգը և օրենսդրորեն և մշակութորեն ներդնի վերածնվող երկրի կյանքում: Մի ծանր աշխատանք է, որ կարող է անել միայն ապրելու արժանի ազգը...


Մեջբերում.

Հայաստանում այժմ պետք է լինի երկու գույն; Կամ սպիտակ, կամ սև; Քանի որ իրականում դրանք երկուսն են; Դա է մեր դիալեկտիկական զարգացման այժմեական հանգրվանը;

Սա իմ երեկվա տեսակետն է և շատ հարազար է եղել ինձ : Բայց այս տեսակետի սևն ու սպիտակը ես արդեն թողել եմ նրանց, ովքեր կարծում են , թե քաղաքական սպիտակի հաղթանակը կօգնի վերացնելու քաղաքական սևը : Մի մանկական ձգտում, որի մեջ խառնված էեն տասնյակ հազարավոր մարդիկ, բազմություններ: Եվ անպտուղ մի աշխատանք: Միակ ճիշտ ճանապարհը յոթգույն ծիածանն իր սրտում կրող նոր, մշակութային մարդու կերտումն է` նոր գիտակցությամբ և նոր ապագայով: Իդիլիա՞ : Ոչ, այլ ամենօրյա, մանրակրկիտ աշխատանք` դրան կոչված մարդկանց կողմից: Միայն իրենց մեջ ծիածան կրողները կարող են վերջ տալ սպիտակի ու սևի անպտուղ պայքարին: Իհարկե, զուտ մոլորակային չափանիշով մինչև առանձին անհատը` կա պայքար լույսի և խավարի միջը: Բայց լույսն ու խավարը սպիտակն ու սևը չեն ...

Մեջբերում.

Պաշտպանենք մեր հարթությունները խուժանից...

Այո, պետք է պաշտպանվել խուժանից: Բայց ի՞նչը ...Աառաջին հարթությունը սեփական էությունն է , որի մաքրումն ու կատարելագործումը կարող են որևէ բան փոխել այս աշխարհում: Սրանից դուրս ` մնացածը քաղաքականություն է, որտեղ չկա ոչ մի բանալի..., այլ միայն իշխանության փոփոխություն, որը չի առնչվում մեր խոսակցության նյութին:

Նաև: Ես` հայ մտավորականս, տեսնում եմ, որ Առողջագետը բացել է "Գիտակից մայրություն" թեման, և եթե ես առաջնորդվեմ Հիերարխիայի Օրենքով, ապա Առողջագետի մեջ կտեսնեմ այդ թեմայով ինձ կրթել ցանկացող Ուսուցչին, կընդունեմ նրա հիերարխիկ գերակայությունը, որպեսզի սովորեմ և վաղը ուսուցիչ լինեմ մեկ ուրիշի համար:
Լինել աշակերտ` քեզանից բարձրի առջև և լինել ուսուցիչ` ցածում կանգնածի համար: Այս համապարփակ օրենքը գործում է բոլոր մարդկանց համար: Այս տեսանկյունից "Գիտակից մայրություն" և "Գիտակից հայրություն" թեմաներ բացողների նկատմամբ ես պատկառանք եմ տածում և կձգտեմ նրանցից վերցնել ամենայն հնարավորը:

[Հեղինակ]

Սիրելի Ֆորում, ինչ էլ գրվի գիտակից հայրության մասին` նրա հիմքը Սերն է, որ արարչական ծագում ունի և մարդուն ...ՄԱՐԴ ու ԱՍՏՎԱԾ կարող է դարձնել: Այս տոնական օրին բերեմ իմ երջանիկ հայրությանմի բանաստեղծական վավերագիր...

Հոգնած գլուխս դրել եմ բարձին,
Քուն - անքնություն խառնվել են իրար,
Ականջս միշտ քո լացին ու կանչին,
Զսպանակված եմ` ելնելու համար:
Գլուխըս ծանր է, բարձը` այսօր կոշտ,
Դու իմ կողքին ես, բայց կարծես հեռվից
Լսվում է թույլ լաց, անուշ մրմնջոց,-
Ո'րերորդ անգամ կանչու~մ ես դու ինձ:
Ծանրացած, փակված կոպերիս տակից
Կարծես տեսնում եմ, որ բացում ես քեզ,
Ամեն շարժումդ այնքան լավ գիտեմ,
Գիտեմ, որ հիմա ցուրտ է` կմրսե~ս:
Ուզում եմ ելնել, հասնել քեզ, որդի'ս,
Աչքերս բացելու ճիգեր եմ անում,
Բայց մի ծանր ձեռք իջնում ճակատիս
Ու ինձ տանո~ւմ է, տանո~ւմ է, տանո~ւմ…

Եվ երազիս մեջ ամառ եմ տեսնում,
Որդուս` արևի շողերի միջից,-
Ախ, ինչ լավ է, որ որդիս չի մրսում,
Դեռ սիրու~մ, ներու~մ, հավատու~մ է ինձ:


Ֆորումի մեր այն երիտասարդներին, որոնց դեռևս սպասում է գիտակից մայրության և գիտակից հայրության անսահման հաճույքը` ցանկանում եմ ճիշտ ժամանակին հասնել այդ երջանիկ հանգրվանին...

[Այգ]

Ես էլ եմ կիսում այն կարծիքը, որ զավակների դաստիրակությունը սկսվում է մինչ նրա բեղմնավորումը, այլ ոչ ծնունդեն ետք:
Հայր լինելու համար պետք է Հոգով Այր լինել, այլ ոչ միայն և ընդամենը մարմնով:
Զավակը՝, դա միայն մարմին չէ, այլ նաև ներդրված իմաստ:
Գիտակից Հայրը ուղենիշ է Իմաստալից Զավակի:
Իմաստալից Զավակը կրողն է Ծնողաց կուտակած փորձի և ճանաչողության:
Եւ այս ամենով հագեցած են մեր ավանդույթները, որոնք ավաղ, հաճախ հիշվում են աղավաղ:

Հ.Գ. Բնական և բնազանց Օջախներդ Շեն, ԴՆ Ֆորում:
Տեսնում եմ կարգին Հայեր եք, կարգին մտքերով:

[Առողջագետ]

Այս նյութը բերում եմ այլ թեմայից, նորոգելու համար այս թեման: Մի նրբերանգ է ընդամենը, որ կարող է հուշել, թե ինչ կարելի է հասկանալ` գիտակից հայրություն ասելով: Իհարկե` ամբողջը չէ, ամբողջը շատ-շատ է, բայց մոտեցում է, գիտակից ու պատասխանատու ;լինելու կոչ է...

Իսկապես, շատ "հին" լուր է, "տարիքը" - 2700-2600 թթ. մեր թվարկությունից առաջ, վերցված է չինական բժշկության մատյաններից. "Դեղին Կայսեր" գրքից... տեսեք թե ինչ նրբերանգներ ունի այստեղ բերված գիտելիքը Մարդու և Կյանքի մասին: Չեմ կարծում թե որևէ մանկաբարձ-գինեկոլոգ այսպիսի խորհուրդներ կարող է տալ մայրության շեմին կանգնած կնոջը:

Բեղմնավորման համար անցանկալի պայմաններ են...

- 1 /նորալուսին/, 14 /լիալուսին/, կամ վերջին լուսնային օրերը;
- ուժգին քամի, անձրև, հեղեղ, կայծակ;
- ալկոհոլային "հարբած" վիճակը կամ նախորդող ծանր կերակուրը` լիքը ստամոքսը թե տղամարդու թե կնոջ մոտ;
- անցանկալի է բեղմնավորումը անմիջապես միզարտադրությունից հետո;
- ծանր աշխատանքից հետո կամ խիստ մրսածության վիճակում;
- սառը ջրում լողանալուց հետո, հատկապես` առանց չորանալու;
- զայրույթի, վախի, սթրեսի պայմաններում/ չափազանց կարևոր զգուշացում/;
- խիստ շոգի` շատ բարձր ջերմաստիճանի դեպքում;
- Արևի խավարման ժամանակ;
- Լուսնի խավարման ժամանակ:
Բեղմնավորումը ավելի բարենպաստ է լինում լուսադեմին, սերմնահեղուկը պետք է ժայթքի կնոջ օրգազմը սկսվելուց հետո:

Երևի թե էլի պայմաններ կան բարենպաստ բեղմնավորման համար, իմ տետրը այսքանն էր պահպանել: Պարզվում է, այն, ինչ մարդիկ համարում են բնազդական ֆունկցիա, կարող է շատ ու շատ գիտակցաբար իրականացվել, և այդ դեպքում գուցե այսքան անհաջող, կիսատ, տրավմատիկ հղիորթյուններ չլինեն, այսքան հիվանդ ու կիսահիվանդ, դժբախտ ու անկատար մարդիկ չծնվեն...