Դարեր ի վեր մշակույթը ընթացել է մարդկության քիչ-քիչ մաշվող կենսական ուժերի և կյանքի պարտադրվող ճշմարտության բացած ճանապարհներով ու կածաններով : Սրանով են բացատրվում արխաիկ և դասական արվեստների կենսասիրությունն ու նոր ժամանակների արվեստի բարդ ճյուղավորվածությունն ու հոռետեսականությունը: Այս հարցը իր սերտ կապը ունի փիլիսոփայական մեկնաբանության հետ: Արվեստը նման է փակ տարածքում բռնված կենդանի էակի րոպե առ րոպե սասկտկացող տառապանքների նկարագրության: Սակայն ի՞նչ հույս կա մարդու և հետևապես մշակույթի վերածնության, այս հարցերն են, որ հիմա` 21 դարի սկզբին հուզում են մասնավորապես ինձ: Ըստ փիլիսոփայական մեկնաբանության և կյանքի ճշմարտության կարող ենք ասել, որ ցանկացած մահվան հետևում է վերածնունդը և մշակութն էլ կարող է հիրավի գեղեցիկ ու հրաշալի թռիչքներ կատարել նոր դարաշրջանում, նորից ազատություն ձեռք բերած կենդանի մարդու մոտ, որը արդեն արվեստի իր բնական գեղգեղուն ձայնը չի թաքցնի տառապող արարածի դիմակի տակ:Այստեղ միայն աստծուն է հայտնի թե ինչ հայտնագործությունների և ինչ գեղագիտական զգացումների առաջ կարող է կանգնել մարդը: Տվյալ պահին կարող եմ ասել , որ համենայն դեմս արվեստն ու մշակույթը կորցնում են իրեն արհեստական ուռճեցվածությունը , պաշտամունքայնությունը և վերածվում կյանքի հասարակ հաճելի բաղկացուցչի: Ավելի լայնացնելով մեր հայացքը առաջին հերթին ասենք , որ բոլորին ցանկանում ենք ավարտել իրենց դեգերումները կյանքի չարաչարանքների մութ լաբիրինթոսներում, ուր լուսավորման միակ աղյուրը սեփական մարմրող սիրտն է և հավատացնել, որ դրանից հետո Հայտնվում է մեկ Ուրիշի Լուսավոր Սիրտ, որը Ազատություն ու Օրինակելի Կյանք է պարգևում ու սեփական լուսավոր էություն ևս: Եվ ամեն մարդ ու , ըստ ընտրություն` մարդկային կյանք, որն է Նոր Մշակույթը: Փափագում եմ լսել բոլորիդ մտքերը Նոր Մշակույթի մասին: Սա նման է աչքերիդ անհամար քողեր ունենալուն, որ կարող է բացել Բոլորի սեփական փորձը:



Մեջբերել