Այսօրս...

[Հեղինակ]

Այսօրս: 29 դեկտեմբերի 2007թ.:

Այս անգամ պատմեմ, թե ինչպես է սկսվում իմ այսօրը: Վաղ առավոտյան բանջարեղենի` գազարի, բազուկի, դդումի հյութ եմ քամում իմ սիրելիների համար: Որքան քաղցր են այս կոշտ հողի տված պտուղները :

Այսօր շարունակում էի աշխատանքս «Գիրուկ տղայի արկածները Սոված աշխարհամասում» ձեռնարկի վրա: Եվ գիտե՞ք, թե որն է Սոված աշխարհամասը: Զարգացած երկրները` Արևմտյան Եվրոպան և Հյուսիսային Ամերիկան: Ճարպակալումը համաճարակ է դարձել, քանի որ այդ հարուստ երկրների երեխաները… սոված են մնում...Սնունդը կորցրել է համն ու հոտը, արհեստական է և արտադրական, ամեն պատառը ջրվում է կոկա- կոլայով և այլ հեղուկներով, չի մարսվում: Երեխան անհրաժեշտ նյութերը չի ստանում, ագահանում է, ուտում և գիրանում: Այս չարիքը դեռևս մեզ չի սպառնում, սակայն փողոցներում արդեն տեսել եք “ամերիկյան” գիրության տեր մարդկանց: Եվ զարմանալին այն է , որ Արևմուտքի երկրները անտեսում են առողջ սննդի գծով լավ կրթության դերը ճարպակալման կանխարգելման գործում: Ես էլ Հայաստանում նրանց համար դասագիրք եմ գրում: Հայիս խելքին նայեցե~ք:

Այսօրվա զրույցիս թեման էր. ամեն մարդ, երեխա պետք է սնվի իր հայրենիքի հողուջրի տված բարիքներով, քանի որ նրա գեների նյութը, նրա մարմնի ածխածինը, ջրածինը, թթվածինը ճանաչում են, սիրում են հայրենիքի տված սննդի նույնանման ատոմներին: Այդ ատոմները լսել են նույն երգերը, տեսել են նույն երազները, հիշում են Հայրենիքի անցած ճանապարհները…Հայրենիքի սնունդը դստիարակության հզոր գործոն է: Այսօր սա էի ուզում ասել մեր գլոբալացվող աշխարհին:

Այս օրերին ձեռքից մի գիրք կա, որ պատահական ինձ է հասել: Անունը չեմ ասի. սա այն գրքերից է, որն ազգերի մեջ կասկածանք ու ատելություն կարող է ծնել: Բայց միգուցե այն ճշմարիտ գիրք է, չգիտեմ: ԵՎ ահա այդ գրքում կարդում եմ բառացի հետևյալը. “…Մեր նախակրթարաններում սովորեցնենք միակ ճշմարիտ և բոլորից ավելի առաջ եղող գիտությունը` մարդկային կյանքի գոյության գիտությունը”: Ուղղակի ցնցվեցի, այս արտահայտությունը կարող եք հանդիպել նաև իմ և ԱՌՈՂՋԱԳԵՏԻ աշխատություններում…

Այդպես ուրեմն` “միակ ճշմարիտ և բոլորից ավելի առաջ եղող գիտությունը` մարդկային կյանքի գոյության գիտությունը”, դրա համա՞ր եք այդպես արգելակում մեր գործերի մուտքը հայ դպրոց…

Ճիշտ ճանապարհի վրա ենք, իմ սիրելի, իսկ Այսօրը ավարտվում է…

Սիրելի Ֆորում, բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս, 2007թ.-ի նախավերջին օրը` 30-ը դեկտեմբերի, ավարտվում է:

Ընտանեկան հոգսեր, նախատոնական գնումներ: Այսօր գեղջկական ծագումս ռևանշ վերցրեց Նոր Տարվա թանկ կենդանական- սպիտակուցային գնումների նկատմամբ, և գյամրեզցի գեղջկուհուց գնած ավելուկով մի համով ճաշ վայելեցի:

Այսօր մի խորունկ բանավեճի մեջ էի...
Մեր կյանքում ամենուր ազատությունը, գիտելիքի և կենսափորձի, Բնության օրենքի վրա հիմնված Ազատությունը փոխարինված է ազատականության համակարգով. բոլորը իրավունք ունեն կարծիք հայտնելու, և իբրև թե դրանով մասնակցելու պետության կառավարմանը: Պետությունների զարգացումը և ուղիները հաճախ որոշվում են հանրաքվեներով: Մինչդեռ զանգվածը հաճախ չի տիրապետում ճշմարտությանը , այլ լինում է միայն կույր գործիք` հանրային կարծիքը մանիպուլիացիայի ենաթարկող ուժերի ձեռքին:

Կգա մի ժամանակ, որ երկիր մոլորակը և պետությունները կկառավարեն Ուսուցիչները և Փիլիսոփաները: Այնժամ նրանք կկրթեն նաև ազգերը, այնժամ հանրային կարծիքը գուցե ինչ որ արժեք ունենա:

Կիրակնօրյա "360 աստիճանն" էր : Այն շնչում էր իշխանական լավատեսությամբ: Ես կողմ չեմ ընդդիմադիրի` ամենայն ինչ սևացնող հայացքին, առանց ոգևորության երկիր չես կառուցի: Բայց երազում եմ, որ մի օր մեր կյանքը ներշնչվի ոչ իշխանական, այլ ազգային- պետական լավատեսությամբ:


Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Կատարում եմ 2008թ.-ի այս բաժնի առաջին գրառումը: Այսօրս` 1 հունվարի 2008 թվականի` ավարտվում է:

Կեսօրին արդեն հանգստացել էի Նոր տարվա դիմավորման հոգնությունից ու անքնությունից և պատրաստ էի նորից` արթուն ու զգաստ աշխատել, աշխարհը սիրել և մի բան ստեղծել:

Մի շարք պատճառներով` նոր սկսվող տարին շատ ... նոր է ինձ համար: Առաջին անգամ ինձ ազատված եմ զգում մի քանի սոցիալական համակարգերի ծնած պատրանքներից և կարծրատիպերից: Դեռևս մի քանի շաբաթ առաջ կարծում էի, թե մի երկրում էական բան փոխելու համար պետք է իշխանություն ունենալ: Բայց այսօր գիտեմ, որ նախ պետք է կերտել այդ մեկ բանը փոխող մարդը: Կերտել` ինքնակերտման ճանապարհով: Դրանից հետո` Մարդը և Կյանքը միասին կստեղծեն Նոր կյանք ու Նոր համակարգեր: Իսկ ուղին և ձևերը նրանք կստեղծեն…Տիեզերքի հետ` համահեղինակությամբ:

Հենց նոր մահճակալիս մոտ դրած գրքերի մի փոքր կույտ հավաքեցի, որ դնեմ իրենց տեղերը, պիտի թվարկեմ այդ գրքերը: Խնդիրն այն է, որ գնդիկավոր գրիչից դեռևս չբաժանվածս` արդեն սիրում եմ համակարգչի ստեղնաշարը և վիրտուալ տարածքը, բայց չեմ կարծում, որ երբևէ գիրքը իմ աչքին կկորցնի իր անսահման հմայքը: Ահա ձեռքիս գրքերը. Լերմոնտովի պոեզիայի հատորը` ռուսերեն, Николай Рерих. “О вечном», Георгий Гурджиев. «Вестник грядущего добра», “Джуд Ши”- памятник тибетской медицины, Չարենցի անտիպների և փրկված գործերի հատորը:

Հինգ գիրք – հինգ Տիեզերք: Ոգու հինգ Տիրակալներ: Նիկոլայ Ռերիխը` ռուս մեծ հումանիստը, մտածողը, նկարիչը, Արևելքի երգիչը, Մեծ Ուսուցիչների վստահելի հոգին… Տոնական այսօրիս ջերմ խոնարհումը նրա անունին…Գեորգի Գյուրջիև- ալեքսանդրապոլցի հոռոմ(հույն) հոր` աշուղ Ադաշի և հայ մոր զավակը` XX դարի մեծագույն միստիկներից մեկը: Հայաստանի այս մեծ հանճարը այսօր կարող է Ուսուցիչ լինել և բարձրացնել մեր մտավոր խավը անգիտության խորխորատից…Եղիշե Չարենց. հայ պոեզիայի Դոֆինը նաիրական, մթի լեռան դեմ` անկոտրում լույսի շեղբը…: Այս ամանօրյա ժամին` խոնարհում Չարենցին և միշտ կենդանի Հայոց Հելիկոնին…

Շարունակեցի աշխատանքը ձեռնարկի վրա: Գիտե՞ք, բույսերը, հատկապես` ծաղիկներն ու ծառերը, զգում են մարդկային սերն ու շնորհակալությունը և դրանց արձագանքում իրենց աուրայի փոփոխություններով: Ահա, ձեռնարկի հերոսի մայրիկը բանաջարեղենը, օգտագործելիս, կտրելիս` նրանցից նախ ներողություն է խնդրում, ապա շնորհակալություն հայտնում: Եվ դա ազդում է պատրաստաված աղցանի համի վրա…Շնորհակալությունը … նույնիսկ սննդին է համ տալիս:


Այսօր սկսեցի կարգի բերել 2007թ.-ի օրագրերը, որ կազմում են գրեթե 450 ձեռագիր էջ: Չեմ թաքցնում, որ ես ունեմ մի ավելի խորունկ Այսօր, որի մի շարք ապրումներ վերաբերում են Մարդ-Կյանք հարաբերությունների ավելի նրբին տարածքին: Հույս ունեմ, որ օրագրիս որոշ հատվածներ ապագայում կհրատարակեմ:

Ականջի ծայրով լսում եմ “Ո՞վ է ուզում դառնալ միլիոնատեր” խաղը: Հայ քաղաքական գործիչը …շահածը նվիրում է եկեղեցաշինությանը: Մեզանում հոգևոր զարգացման բարձրագույն մակարդակը դեռևս մնում է եկեղեցասիրությունը…Իսկ բարձրագույն ակնթարթը` եկեղեցում մոմ վառելը և Կաթողիկոսի Աջը համբուրելը: Խեղճ հանգրվան` մի մշակութային ազգի համար: Ասածս Եկեղեցուն և Կաթողիկոսին չի վերաբերում, այլ նրանց երկրպագողներին…Իսկ նույն ժամին միակ երկրպագելի և վսեմ կառույցը, մեր ոգեկան Մայրը` Հայ Մշակույթի ամբողջությունը` նվաստացվում և թալանվում է…

Սկսվեց աշխատանքային տարին, առաջին աշխատանքային օրս ավարտված է: Ձեզ բոլորիդ ցանկանում եմ Ուրախություն և Աշխատանք:

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս, 2 հունվարի 2008թ. ավարտվում է:

Խաղաղ օր, մի քիչ` աշխատանքային, հանգստանում ենք, մտածում...

Այսօր այն մտածումն ունեի, թե մարդկային կյանքը նման է հենց Երկիր մոլորակին. արտաքին կեղևը` թվացյալ կայուն, հաստատուն, ակնհայտ շերտը, իսկ խորքում ` լավան , պրոցեսը, գաղտնի պատճառներն ու գաղտնի հետևանքները, ենթագիտակցությունը, Տիեզերքը, խորհրդանիշները, երազները: Որքան մեծ է մարդկային ցանկությունը` հավատալ ու հենվել արտաքին կայունությանը, պահի թվացյալ անմահությանը:

Տոնական օր է, աչքներս` հեռուստալիքներին է: Ուզում եմ նշել մի հաղորդաշար, որին բերում եմ շնորհակալության լավագույն զգացումներս: Հ2-ի "Պարատունը"` Կարեն Գևորգյանի ջանքնով ու աշխատանքով: Հաղորդաշարի շուրջը հավաքված են մի քանի վառ պարուսույցներ, արվեստաբաններ ...Ափսոս այս տարվա լրիվ ծրագիրը չհանդիպեցի, ընդամենը մի քանի կատարում տեսա: Կարելի է վստահ լինել` հայ պարը չի նահանջում, հայ պարը ապրելու է ...

Երեկ նույն Հ2-ով մի պատկեր աչքիս ընկավ, որից շատ տխրեցի... Հիշածս վաստակաշատ Կարեն Գևորգյանը ինչ- որ մրցանակ հանձնեց ռաբիս երգիչ Արտաշ Ասատրյանին: Ռաբիս երգը արդեն դինաստիաներո՞վ է փոխանցվում, արդեն ազգային արժե՞ք է, արդեն ազատում չունե՞նք...


Այսօր հունվարի 2-ն է, և մեր պաշտելի Հանրայինը այսօր ցուցադրեց առաջին մարտաֆիլմը... Ինչպիսի~ հավատարմություն սեփական բարձր մշակութային քաղաքականությանը: Մեկ օր անգամ չուշացավ, և ինչ-որ նվաճողի նուրբ հետևողականությամբ շարունակում է մեր աբորիգեն ազգի դաստիարակությունը...

Այսօր աշխատում էի ձեռնարկիս վրա: Մարդը նայում է իր նմաններին, իրեն և նույնացնում ֆիզիկական մարմնի հետ: Այսօր ձեռքիս է մի սքանչելի մենագրություն կար` ամերիկուհի Բարբարա Բրենանի " Լույսի ձեռքերը": Հեղինակը իր գիտակցության բարձրացման և ընկալաման նոր մակարդակի հասնելու միջոցով` տեսել և նկարագրել է մարդու ևս յոթ մարմին, որոնք անտեսանելի նյութ-դաշտերի յոթ վիբրացիոն մակարդակներ են` օժտված սիրով, բանականությամբ, իմաստությամբ: Մանրամասն նկարագրված են այդ մարմինները, գույները, ճառագայթումները, սնուցումը, աշխատանքը ... Այսպիսի աշխատություններ աշխարահում բազմաթիվ են` սկսած հնդկական փիլիսոփայության աղբյուրներից : Առանց այս գիտելիքի անհնար է պատկերացնել ժամանակակից առողջապահությոան և կրթության զարգացումը:

Ձեռնարկիս Գիրուկ տղայի գիրության պատճառն էլ քվանտային դաշտում է, և նրան առողջացնելու համար պետք է առողջացնել նրա նուրբ մարմինները, նրա ներքին արևը սնել գեղեցիկ արվեստով բնության տեսարաններով, առողջ մտքերով և ապրելակերպով : Թե չէ` յուղը հանած կաթը, անյուղ կաթնաշոռը, հեծանիվով դասի գնալը կօգնեն, բայց շատ քիչ: Եվ չեն օգնում , ճարպակալման համաճարակը Արևմուտքում շարունակվում է... Մինչև կելտական պարկապզուկը չհնչի Արևմուտքի տարածքների վրա...

"32ատամը" գրավել է Արամ Խաչատրյան դահլիճը: Հայոց լեզվի ցածր մշակույթը, զգացմունքների ռաբիսական, պրիմիտիվ կառույցները, մշտական ժարգոնը արդեն ճանաչված են պետական-հանրային մակարդակով: Սա մշակութային դեգրադացիա է , բայց մի հուսալքվեք: Հայոց ոսկեբառ լեզուն այսպիսի քուրձեր շատ է վառել ու դեն շպրտել, սա էլ է վառելու:

Բարի գիշեր

[Հեղինակ]

Այսօրս` 3 հունվարի 2008թ., ավարտվում է:

Այսօրվա ապրումներից մեկը ռուս լեզվի գեղեցկության զգացումն էր, որը ծնվեց Մարինա Ցվետաևայի մի հրաշալի բանաստեղծությունից, որը իր բլոգում տեղադրել էր Մելիք -ը: Մեկ անգամ ևս ապրեցի այն ցավը, որ մենք կորցնում ենք կապը այդ մեծ ու հրաշալի լեզվի հետ: Մի ժամանակ ունեցել եմ վտանգի զգացում, երբ Հայաստանում ռուս լեզուն գերակայություն էր ստանում և մայրենին նահանջում էր: Նույնիսկ այդ վտանգի պահին ես երբեք չէի մտածում, թե մենք երբևէ բաժանվելու ենք ռուս լեզվից և նրանով ստեղծված սքանչելի գրականույթունից: Բայց Հայաստանի Երրորդ հանրապետությունը, նրա “հայրենասեր” հիմնադիրները հարված տվեցին այդ մեծ լեզվի ներկայությանը Հայաստանում` իբրև թե մայրենի լեզվի շահերը պաշտպանելու համար:


Կայսերական որևէ լեզու սովորելու, նրա մշակույթը յուրացնելու համար փոքր ազգերը սերունդների ու դարերի ջանք են դնում, և եթե դա արվում է սեփական ինքնության պահպապանումով, ապա մեծ թռիչք է տալիս ազգի մշակույթին և հատկապես` գրականությանը: Հայերս երեք հարյուր տարի ենք ծախսել ռուս լեզվին տիրապետելու, ռուսական տարածք գնալ-գալու և ռուս գրականությունն ու գիտությունը յուրացնելու համար: Որքան ջանք ու աշխատանք, որքան արյուն ու արցունք, հայ կամավորականի և զինվորի, հայ աշխատավորի որքան արիություն է տրված ռուս –հայկական լեզվական կապը կենդանի ուժով օժտելու համար: Եվ որքան անգիտություն, անհեռատեսություն և պետական անիմաստություն պետք է ունենայինք այդ լեզվական կամուրջը փլուզելու համար:

Բայց ամեն ինչ կորած չէ: Հայաստանի նոր սերունդը ` երիտասարդությունը, մի կողմից` կփայփայի իր մայրենի լեզուն, իսկ մյուս կողմից սիրով ու եղբայրական նվիրումով կփայփայի ռուս մեծ լեզուն: Այս միջազգային լեզուն, որը բացում է մեր առջև գեղարվեստի և գիտության հզոր հորիզոններ:

Այսօրս միայն սա չի եղել, բայց հոգնած սիրելիս սպասում է, թե երբ կավարտեմ գրառումը...Հենց նոր ճանապարհեցինք "Դար" Ակումբի հրաշալի երիտասարդներին: Նրանք ամբողջ երեկո խոսում էին ՄԱՐԴՈՒ և ՄԱՐԴԿԱՅՆՈՒԹՅԱՆ մասին: Իսկ դու, Հեղինակ, գրում ես , թե հայ ազգը ծերացել է...

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 4 հունվարի 2008թ, ավարտվում է:

Ավարտեցի ձեռնարկի «Գիրուկ տղան և Ծիածանը» պատմությունը: Ահա մի հատված, որը, կարծում եմ, հետաքրքիր կլինի ֆորումի համար: Ամեն մարդ երբևէ պետք է հանդիպի Ծիածանին: Իր Ծիածանին:

Եվ այսպես.

Գիրուկ տղա.—Ծիածան, մինչև հիմա դու չկայիր, որտեղի՞ց դու ծնվեցիր:

Ծիածան.-Ես արևից եմ ծնվում, ես միշտ կամ արևի ամեն շողի մեջ , իսկ անձրևի կաթիլներն օգնում են , որ ես երևամ :

Գիրուկ տղա.-Ծիածան, եթե դեու կաս արևի ամեն շողի մեջ , ուրեմն մեր աշխարհը լցվա՞ծ է ծիածաններով :
Ծիածան.-Գիրուկ տղա, դու քո ծիածան ունես, որ գրկում է քեզ, առանց քո ծիածանի դու ապրել չես կարող: Քո ծիածանը, բոլոր մարդկանց գրկող ծիածանները չեն երևում: Բայց ահա ես տեսնում եմ քո ծիածանը, այն մեջքի կողմից գրկում է քեզ: Ահա նրա յոթ գույները, որ գրկում են քո մարմինը: Քո ծիածանը անսահման մեծ է , նրա մի ծայրը գնում է հեռու-հեռու, ես չեմ տեսնում նրա վերջը ...
Աշխարհում ամեն բույս , թռչուն., կենդանի իր ծիածանն ունի, առանց ծիածանի նրանք ապրել չեն կարող:

Գիրուկ տղա .-Իմ ծիածանը ինչպե՞ս է օգնում ինձ, որ ես ապրեմ:

Ծիածան .- Մարդիկ կարծում են , թե ապրելու համար միայն սնունդը բավական է, նրանք չգիտեն , որ ապրելու համար պետք է սնվել նաև գույներով: Գիրուկ տղա, ես տեսնում եմ քո ծիածանը, ես տեսնում աշխարհի բոլոր ծիածանները, ես տեսնում եմ ամբողջ տիեզերքը , որ լցված է յոթ գույներով: Ես քեզ կպատմեմ Տիեզերքի յոթ գույների գաղտնիքները: Կպատմեմ, թե ինչպես են նրանք քեզ կյանք տալիս:

Կարմիր գույնը քո ծիածանի առաջին գույնն է: Նա մոտ է հողին, նա սնում քո մարմնի ֆիզիկական զգացումները, քո հաճույքները և, իհարկե ` ցավը: Կարմիր գույնի միջոցով դու ստանում ես Մայր - մոլորակի ազդեցությունները:

Ծիրանագույնը քո ծիածանի երկրորդ գույնն է, նա ուժ է տալիս քո գոտկատեղին, նա մի սքանչելի ծիրանագույն գոտի է քեզ համար: Ծիրանագույնը սնում է քո զգացմունքները, քո ուրախությունն ու տխրությունը, քո հիացմունքն ու ոգևորությունը:

Դեղին գույնը շա~տ հետաքրքիր գույն է, նա օգնում է քեզ մտածել, դասերն անել ու դրանք հիշել: Բայց չկարծես, թե դեղին գույնը քո գլխից է սկսվում: Չէ~, նա քո որովայնին է ուժ տալիս, քո արևային հյուսակին:

Կանաչ գույնը: Լեռների մարգագետինների վառ կանաչը տեսե՞լ ես. ահա, այդ կանաչը սնում է քո սիրտը: Կանաչ գույնը սովորեցնում է քեզ սիրել հայրիկին, մայրիկին, տունը , ընկերներիդ, մարդկանց...

Կապույտ գույնը ... Կապույտ գույնը Խոսքի ստեղծողն է, նա խոսքի հնչյունը, միտքը, հմայքը ուղարկում է մարդկանց: Կապույտ գույնը քեզ հասնում է կոկորդիդ միջոցով, նա սնում է քո կամքը:

Մուգ մանուշակագույն ... Այս գույնը քեզ ասում է` ինչքա~ն գեղեցիկ են բույսերը, թռչունները, կենդանիները: Ինչքա~ն գեղեցիկ են աստղերը, հեռու~, հեռու~ աշխարհները, և ինչքան սիրելի են բոլորը: Եվ, մանավանդ, ի~նչ գեղեցիկ է քո հայրենիքը, որքա~ն արի են նրա հերոսները: Մուգ մանիշակագույնը քեզ սովորեցնում է սիրել ամբողջ աշխարհը:

Մանուշակագույն ... այս սքանչելի գույնի թագավորը նստած է ամենաբարձր գահին, այս գույնը մարդկանց սովորեցնում է ստեղծել, մարդ լինել:

Գիրուկ տղա.- Ես սիրում եմ Տիեզերքի յոթ Գույները, ես սիրում եմ քեզ, Ծիածան:

Սիրելի Ֆորում, այն ինչ գրված էր Տիեզերքի և նրա գույների մասին` զուտ կենսաբանական գիտելիք է, բայց այն դեռևս չի մտել կենսաբանության դասագրքեր: Բայց կմտնի...

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 5 հունվարի 2008թ., մոտենում է ավարտին:

Տոներն ավարտվում են, և սիրելի ընտանիքս պատրաստվում է շարունակել իր նավարկությունը: Ապագա կեցության անհայտությունը լավագույն միջոցն է` մարդուն արթուն պահելու և նրա ոգեկան զարգացումը խթանելու համար: Դժվարին մի երջանկություն, որ բաժին է ընկել մեզ:


Այսօր հարևան Վրաստանում նախագահական ընտրություններ են: Մեր “Հայլուրի” տեղեկատվությամբ` տագնապալի վիճակ, բազմաթիվ խախտումներ, անկանխատեսելի զարգացումներ: Հասկացա միտքդ, պաշտելի “Հայլուր”` հստակ ակնարկում ես, որ մեզ մոտ կայուն է եղել և կայուն կլինի. մենք հո վրացի չենք, մեր նախագահն ու այժմյան թեկնածուներն էլ հո Սահակաշվիլի չեն:

Այս անգամ ես քեզ հետ լրիվ համերաշխ եմ: Չնայած ինչքան էլ կարևոր ու բարձր է նախագահի պաշտոնը` երբեք չարժե, որ ազգը նրա ընտրության ժամանակ խառնվի իրար, հեղափոխություն ու անկարգություններ անի… Եվ գիտե՞ք ինչու չարժե` որովհետև նախագահ փոխելով` մենք իշխանություն չենք փոխում, մենք ուղի չենք փոխում, մենք քաղաքակրթություն չենք փոխում:

Կգա և կանցնի փետրվարի 19-ը, մենք կունենք նոր Նախագահ: Ահա` փետրվարի 20-ից հետո կսկսվեն իրական, միակ իրական ընտրությունները: Ամեն մարդու ընտրությունը` ինչպես ապրե՞լ կյանքը: Կսկսե՞նք արդյոք մեր աշխատանքը` նորոգելու մեր մարդկային և ազգային գիտակցությունը, փնտրելու նոր ուղիներ, կերտելու նոր պետություն և ստեղծելու նոր քաղաքակրթություն: Մեր ընտրված Նախագահին էլ կփոխենք այնչափ, ինչքան մենք կկարողանանք նորոգվել և փոխվել: Ավելի լավ պետություն ունենալու մնացած ճանապարհները ընդամենը ծերացող մի ազգի մանկամտությունն են: Խիստ ասացի, որովհետև…մի երիտասարդ, իմաստուն, ուժեղ ազգի զավակն եմ ուզում լինել…


Այսօր կրկնում էին Շառլ Ազնավուրի գեղեցիկ համերգը` Հանրապետության հրապարակից: Սիրում եմ Ֆրանսիան` մեծ մշակույթի համար, բայց մի խոր դժգոհություն ունեմ, որ պետք է հայտնեմ: Մեր Երրորդ հանրապետության հիմնադիրները առաջինը Ֆրանսիա էին գնում` աշխարհ տեսնելու, աշխարհին ներկայանալու համար: Այդ ինչպե՞ս եղավ, որ բարեկամական Ֆրանսիայի մի պետական այր նրանց չտվեց ճշմարիտ խորհուրդներ` ինչպես կառուցել երկիրը: Ու՞մ էին հանդիպում Ֆրանսիայում մեր երիտասարդ առաջնորդները, ու՞մ էթիկական խնամքի տակ էին, ի՞նչ խորհուրդներ էին ստանում, որտե՞ղ էր իմաստուն Բարեկամի ձեռքը:


Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս: 6 հունվարի 2008թ:

Վաղը աշխատանքային տարին սկսվում է: Կարգի բերեցի թղթերս` նորից կյանքի ծով դուրս գալու համար: Ահա իմ նավակները ` թղթապանակներս – առողջագիտություն, պոեզիա, պետականագիտություն, կրթություն, հրապարակախոսություն… Ինձ ուրախացնում է այն, որ կապված չեմ որևէ մասնագիտության կապանքներով:

Տոներն անցան, չնայած սննդային գայթակղություններին` ոչ մի լուրջ սննդային խախտում չեմ արել: Ֆանատիկոս բուսակեր չեմ, հատկապես սիրում եմ իշխան ձուկը, բայց հաշվի եմ նստում Նորին մեծություն Բնության և առողջության պահանջների հետ:

Առողջագետը այսօր ինձանից ուզեց մի քանի միջազգային փաստաթղթեր, որոնք վերաբերում են կրթության ասպարեզին: Իսկ երեկ հեռախոսով խոսում էինք մի գործընկերոջ հետ, որն աշխատում է կրթության ասպարեզում: Ամենուր ներդրվում են թեսթային համակարգեր, և, իհարկե, բժշկական կրթության մեջ: Սակայն, ինչպե՞ս է հնարավոր կենդանի, արարչածին մարդու մասին գիտելիքը մտցնել չորսհարցանի ալգորիթմի մեջ: Տիեզերքը ինչպե՞ս խցկել ալգորիթմի պրոկրուստյան մահճի մեջ: Բժշկի մարդասիրական մասնագիտությունը ինչպե՞ս մասնատել, բժշկի սիրտը ինչպես ալգորիթմացնել:

Մի ումունքում ասված է` «Բժիշկը մարդկության բարձրակիրթ բարեկամն է»: Այսօրվա թեսթային համակարգերի և ապացուցողական բժշկության ոչ հումանիտար բովով անցած բժշկին մասին կարող է ասվել ` «Բժիշկը մարդկության ցածրակիրթ չարակամն է» : Եվ, ավա~ղ, դա մոտ կլինի ճշմարտությանը:

Առողջագետի հետ ցանկանում ենք «Արշալույս» ձեռնարկի հիմքի վրա որևէ հեռուստատեսությունում հաղորդաշար ստեղծել: Այսօր կարծես թե լուր առանք, որ մի տեղ այնքան էլ չի ոգևորվել մեր առաջարկով: Մի հնար լիներ`քննեինք հեռուստատեսության տիրոջ և նրա երեխայի աղիքները, հայտնաբերեինք սերնդից-սերունդ անցնող դիսբակտերիոզը` աղիքային նեխումը, մարդկային սննդառության այդ կատակլիզմը: Աղիքների դիսբակտերիոզը ի վերջո դառնում է ուղեղի դիսֆունկցիա, հոգու դիսհարմոնիա, մարդկային կյանքի դիսբալանս, և , ի վերջո, մոլորակային կյանքի դեստրուկցիա... Երեխաների կրթությունը և դաստիարակությունը պետք է սկսել մայրական կաթի առողջացումով, իսկ ավելի ուշ` սննդի առողջացումով: Մի հսկայական, ամենօրյա աշխատանք ծնողի և ընտանիքի, համայնքի և պետության համար, իսկ մեր հանրությունը, մեր հեռուստաընկերությունները դեռևս մտածում են: Զուտ մարդկայնորեն ցավ է մեզ համար` գիտելիքը համակարգել ենք, կրթական նյութ դարձրել, նախատիպը չունեցող ձև- բովանդակություն տվել, և մեր անգետ ու հիվանդ հանրությանը դեռ պետք է մտածի` մեր ձեռքից վերցնի՞ այդ հարստությունը, թե՞ չէ:

Այսօրս, ընդհանուր առմամբ, լավ օր էր:Այսօր սիրելուս ժպիտը ջերմ էր, կանացի հմայիչ քինախնդրությամբ նա ինձ հիշեցնում էր հին սխալներս... Բայց ես` նրա գեղեցկությանը լրիվ հանձնվածս, էլ ի՞նչ կարող եմ անել` հմայիչ զայրույթը մեղմելու համար...

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս, 7 հունվարի 2008թ.:

Այսօր մի սովորական աշխատանքնային օր էր: ՄԻ քիչ աշխատեցի ձեռնարկի վրա, ահա հերթական զրույցի վերանգիրը. «Այն մասին, թե ինչպես Սոված աշխարհամասի երկրի նախագահները շատ գիրացան և որոշեցին նիհարել, որի համար նրանք օգտագործում էին մի բժշկի առաջարկած դիետա, և թե ինչ հիմարություն էր այդ դիետան և ինչպես ամեն ինչ ավարավեց` կիմանաք այս պատմությունից»:

Սիրելի ֆորում, Առողջագետը այժմ գրում է «դիետաների» մասին, բայց ինձ չեմ կարող զրկել հաճույքից և չբերել «նախագահական դիետայի» մեկ օրվա սննդեղենի ցանկը: Նախ` նախագահը, որը որոշել է ավելի «թեթև» և առողջարար սնվել` պետք է օրական սնունդ ընդունի ոչ ավել, ոչ պակաս` քան...վեց անգամ, այդ ընթացքում նա պետք է ուտի.. երկու ձու, երկու կտոր ոչ յուղոտ միս, հավի միս, ընկուզեղեն, ծովային ձուկ, երեք անգամ` կաթնաշոռ, խմի տոմատի հյութ, կաթով սուրճ: Ուրեմն` վեց անգամ կենդանական սպիտակուց, լավ է գոնե մեծ քանակի աղցանների հետ: Եվ ասում են, որ այս «դիետան» առողջացնում է: Իսկ թե ինչ են ուտում Սոված Աշխարհամասի նախագահները մինչև այս «առողջարար» սնունդը... այդ միայն կարելի է պատկերացնել: Ճիշտ կլինի` այդ աշխարհամասը կոչել Ագահների աշխարհամաս:

Այսօր եղա Մշակութային կապերի հայկական ընկերությունում... Երկրորդ հանրապետությունից ստացված ժառանգություն` չվերանորոգված, ցուրտ տարածքներ, բարձր-խորհրդային առաստաղներ, հնչեցին հին, կորուսյալ անուններ: Այդ միջանցքներում Կոմկուսի Կենտկոմի շունչն էր: Երկրորդ հանրապետությունը, չնայած 1937-ին, 1949-ին, այլ կորուստների` որքա~ն ուժ, մշակույթ ու գիտություն տվեց մեր ազգին և, ափսո~ս, այսօր այդ ժառանգությունը ըստ ամենայնի գնահատված չէ: Ցուրտ միջանցքներում կար անցյալի մի քանի սերնդի աշխատանքի ժխտման ցուրտ շունչը:

Ռուսատանում այս տարին հայտարարել են Ընտանիքի Տարի: Հարուստ , նորից ոտքի կանգնող կայսրությունը ուղղում է մեջքը և պետական մակարդակով ձեռք է մեկնում իր ընտանիքին, որպեսզի լուծի ժողովրդագրական ահագնացող խնդիրը: Էկրանին են բիլինային գեղեցկության սքանչելի մանուկներ, ռուս ազգը ուզում է բարձրացնել իր ընտանիքը: Հաղորդումը վարողներից մեկն Մաշա Շուկշինան էր` ռուս նոր գրականության մեծերից մեկի` Վասիլի Շուկշինի աղջիկը: Եթե այսօր մենք ուզում ենք նորից զգալ Ռուսաստանը, սիրել նրա մեծ մշակույթը, ապա դրա առաջին բանալիներից մեկն է` կարդալ Վասիլի Շուկշին:

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 8 հունվարի 2008թ., ավարտվում է:

Այսօրս արտաքինից մի խաղաղ, բայց ներքին լարվածություն ունեցող մի օր էր: Սիրելիս ստեղծում էր ընտանիքի մի փոքր ինտերնետային ալբոմ: Ահա մեր երեք մանուկները, հոկտեմբերյան մի արևոտ օր, նստել են Իսահակյան փողոցի մայթեզրին: Խաղաղություն է, երջանկություն,երևանյան տոն: Սիրելիս փնտրում էր այդ երջանիկ օրերից բանաստեղծություններ և գտավ- ահա մի երկուսը.


Զավակներիս այգում թողած
Մրգերի մեջ ամառային,
Կապանքներից նրանց փախած
Եկավ ինձ մոտ իմ սիրելին:

Դեմքով դիպա նրա թևին,
Առա հազար մրգերի բույր,
Շուրթս հպվեց մեր արևին,
Ու ինձ այրեց արևը հուր:

…Զավակներիս ու սիրելուս
Կյանքին կպած միշտ լինեի
Ու այս թևին` թանկ ու անուշ,
Այսպես կպած` ծերանայի…

…
Ապրում ենք մենք , իմ սիրելի
Սովորական մի կյանքով,
Ամեն օրվա, ամեն պահի
Անվերջության պատրանքով:

Բերում է մերթ օրը իր հետ
Անարգել լույս անձկալի ,
Եվ մի օր էլ ամպերը սև
Կախվում են լուռ , թախծալի :

Բայց սիրելի իմ տան վրա
Կա մշտալուրթ մի կամար .-
-Մա'յր իմ անգին զավակների`
Դո'ւ ես երկինք մեզ համար,


Իսկ ընդամենը վաղը մեր կյանքը փոխվելու է, սկսվելու է մի փոթորկալի ժանմանակաշրջան - կոնֆլիկտներ, փնտրում, պայքար, ճանաչողություն, դժվար ձեռք բերված իմաստություն: Քսան տարվա մաքառում: Կարդում էի Գեորգի Գյուրջիևեին: Նա գրում է. «Միայն երկու կողմերի միջև կոնֆլիկտն ունի ինչ որ կաևորություն»: Ահա այսպիսին է ճշմարտությունը: Մեր մոլորակի վրա կոնֆլիկտը և պայքարն են բերում զարգացման:

Գյուրջիևը գրում է. «Կարելի է ուսումնասիրել Արևն ու Լուսինը: Բայց մարդն իր մեջ ունի ամբողջը: Իմ մեջ կա Արևը, Լուսինը, Աստվածը: Ես - ամբողջ կյանքն եմ` նրա հարստությամբ»: Ահա այսպես. մարդու մեջ կա այն նյութը, որից ստեղծված են Արևը, Լուսինը, Արարիչը...Ուրեմն` ամեն մարդ իր մեջ կրում է Արարչի նյութը: Զարմանալի բնագիտական ճշմարտություն, մինչդեռ հավատացյալը աչքերն ուղղում երկինք, դեպի վեր, դեպի անսահմանը, իսկ նրա կրծքի տակ ապրում է հենց ՆԱ , ՈՒՄ նա փնտրում այդքան վերևներում...

Այսօր կարդացի մի շատ հետաքրքիր ուսումնասիրություն, որտեղ նշված է «Երկրի իրական ներուժը հատուկ մեթոդաբանության միջոցով գնահատվում է այն ընդհանրացված գիտելիքի չափով, որին տիրապետում է այդ երկրի հանրությունը»: Ա~յ քեզ մարդկություն, կարծում է, թե «գիտելիքը» չափելով հնարավոր է չափել երկրի ներուժը, իսկ ի՞նչ մեթոդաբանությամբ կչափեք Ոգու Գիտությունը, Մշակույթը, Սերը, Կարեկցանքը, Էթիկան: Ո՞վ է դեմ բարձր տեխնոլոգիաներին, բայց առանց Բարձրագույն Էթիկայի այդ տեխնոլոգիաները ու՞ր են հասցնելու...Հիշեցի մի հայեցակարգ, որ տարիներ առաջ ներկայացրել եմ Կրթության նախարարին, և առաջարկը` միջնակարգ դպրոց ավարտողը թող հանձնի պետական քննություն` «Հայ Մշակույթ», թող շրջանավատ- օրիորդը երգի յոթ օրորոցային երգ, պարի յոթ պար, արտասանի....և այլն: Հետն էլ թող հրաշալի տիրապետի համակարգչին և ինտերնետին...

Այսօր մի հոդվածում կարդում էի հավատափոխ և թաքնված հայության մասին – թրքացած, քրդացած, արաբացած հազարավոր ընտանիքներ Թուրքիայում: Հայեր, որոնք գիտեն իրենց ծագումը: Առաջներում այս մասին կարդալիս սիրտս կեղեքվում էր, - որքան թանկ արյուն, որքան ժառանգական նյութ` օտարացած, որքան բարբառներ` լռած: Այժմ ցավս ավելի լուռ է ու ինքն իր մեջ է: Ավելի ճիշտ` հիմա ցավս ուրիշ է...

Բայց ինչու ցավով ավարտենք այս խաղաղ օրը: Այսօր սիրելիս դժգոհ էր,որ անմասն եմ իր այսօրվա աշխատանքին: Ի~նչ սիրով էր ստեղծում ինտերնետային ալբոմը, ինչ թրթիռներ էր ծնում ամեն լուսանկար...Շնորհակալությամբ հպվեցի տաք ու սիրելի ուսին...


Բարի գիշեր :