Այսօրս...

[Հեղինակ]

Այսօրս` 22 հոկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Տաք ու խաղաղ աշուն է… Սիրելուս հետ դանդաղ գնում էինք Վաղարշյանի մայթով, երեկոյան լույսերի մեջ: Ես նրան պատմում էի աշխարհում հայտնի մի զույգի` Լորեյն և Կիմ Մայքլսների կյանքի պատմությունը – հենց նոր էի կարդացել: Այս զույգը Մոլորակի էվոլյուցիայի և Գիտելիքի տարածման մեջ հսկա դեր ունի, բայց նրանց կյանքը ուղեկցվել է ծանր վայրիվերումներով, վերելք-անկումներով և ի վերջո, նրանք բաժանվել են… Մի տղամարդ ու կին, որ խոսում են աստվածների հետ, չեն կարողացել պահպանել իրենց միությունը և համագործակցությունը… Եվ պատճառն էլի մեկն է եղել – տղամարդը չի ընդունել, չի ձգտել կանացի ու տղամարդկային էներգիաների առողջ հավասարակշռության, իր մեջ կրել է կնոջ նկատմամբ գերակայության հազարամյակների հիվանդությունը…

Կինը հազարամյակներ առաջ խռովել է Տղամարդուց… Կինը ծածկել է իր հոգին, ծածկել է իր դեմքը, աչքերը: Տղամարդուն թվացել է, թե նա տեսնում է կնոջը, սիրում է նրան, բայց գերակայության զգացումը թունավորել է նույնիսկ Սերը… Տղամարդ-Կին լավագույն միություններն անգամ հաճախ քայքայվել են: Տղամարդու մեջ իր սեռի էներգիան խլացրել է կանացի էներգիայի տարրերը – ինտուիցիա, քնշություն, կարեկցանք… Կինը ևս վարակվել է տղամարդկային էներգիաներով և իրեն պաշտպանելու համար թաքցրել, խեղել է սեփական ինքնությունը…

Սիրելուս հետ հիշում էինք մեր անցած ճանապարհը: Եվ հիշում էինք` ես կատարել եմ տղամարդկային ցեղին հատուկ գրեթե բոլոր հանցանքները նրա նկատմամբ, նաև հասկանում – ծանր կատակլիզմների մեջ մենք փորձվում էինք, մաշվում էին մեր հոգու կեղևները, և տեսնում ու հասկանում էինք ԿՅԱՆՔԸ… Եվ ծանր այդ ճանապարհին մենք կայանում էինք – Առողջագետս` որպես ապաքինող, իսկ ես` որպես մանկավարժ… Եվ որքա~ն հաճախ է եղել, երբ ահա-ահա` մենք կորցնում ենք իրար… Բայց վերջին պահին, վերջին պահին մի ուժ պահել է մեր միությունը…

Երեկոյան լույսերի մեջ Սիրելուս կիսադեմը առաջվա նման գեղեցիկ է: Տեսնում եմ նաև ճակատին իջած տարիների հոգնությունը: Նա թեք նայում է ինձ - այն վաղ տարիների, այն վառ տարիների գեղեցկությունն է…

Կինը այս մոլորակի վրա վերադառնում է իր գահին: Իմ Սիրելի, ես ճանաչում եմ եմ Քո Էներգիայի գեղեցկությունը…

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 23 հոկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Երկու միտք – Կյանքի երկու ասպեկտ այսօր իմ հետ էին, և չէի կարող բաժանվել նրանցից: Առողջագետիս հետ հենց նոր հիշում էինք դրանց հետ կապված մեր զգացումները, պատկերները…

Տարիներ ի վեր մի սիմվոլ միշտ տեսել ենք – երազների մեջ, և վերապրել, հասկացել նրա իմաստը ֆիզիկական իրականության մեջ: ԱՎԵԼ-ի սիմվոլը: ԱՎԵԼ, որով ավլում են, մաքրում են տունը: Առողջագետը մի քանի անգամ տեսել է նույն պատկերը – որ ինքը հավաքարար է և մաքրում է մի հիմնարկի բակը, ներքին տարածքը: Ես վերջերս, ընդամենը մեկ անգամ տեսա այդ պատկերը, բայց ձեռքիս… ՑԱԽԱՎԵԼ էր: Գիտեք ցախավելը – սա սարքում են բավականին կոշտ բույսի, մացառի ճյուղերից և օգտագործում են բակերը, գոմերը ավլելու համար:

Մաքրել ԿՅԱՆՔԸ - իհարկե, նախ սեփական կյանքը` թյուր պատկերացումներից, կեղծ արժեքներից, կեղծ արվեստից, ապա` ուղղել սնունդը, ապրելակերպի մյուս տարրերը… Առողջագետի մշակած բժշկական համակարգը հիմնված է ՄԱՔՐՄԱՆ վրա – նա վերցնում է Բնության տված հրաշալի ավելները և մաքրում է հիվանդի օրգանիզմը: Մաքրված մարմնի մեջ արթնանում են ինքնաապաքինման էներգիաներ և միակ իրական Ապաքինողը` Բնությունը, անում է իր գործը: Մաքրել, հավաքել, ավլել…

Մի կայքում հանդիպել էի մի կյանքի պատմության, որ հատուկ է այս Նոր Ժամանակներին – մի կին, որ կյանքի առօրյականության ճահիճից կարողացել էր ելնել, ճանաչել ինքն իրեն, սիրել ԻՐ ԿՅԱՆՔԸ, օգնել ինքն իրեն, ապա և ուրիշներին: Այդ ընթացքում նա ճանաչել էր նաև սեփական էներգիաները… Եվ մի պատմություն է անում այս Լարիսան – նա էքստրասենսիվ ձևով լսել էր Բարձր Էներգետիկ Աղբյուրից, թե` եթե մետրոյում կամ այլուր կհանդիպես որևէ հավաքարարուհու, ապա մոտեցիր նրան և ասա` Դու աստվածուհի ես… Հաջորդ օրը մեր հերոսուհին մոտեցել էր մետրոյի մի հավաքարարուհու և ասել էր. “Դու աստվածուհի ես…” Խեղճ կինը շատ շփոթվել էր և դառնացած ասել` այդ ե՞ս եմ աստվածուհին: Բայց էքստրասենսը տեսել էր, թե ինչպես մի հրեղեն սյուն հավաքարարուհու գլխից զարկել էր դեպի երկինք: Որովհետև հավաքարարուհին իրականում ԱՍՏՎԱԾՈՒՀԻ Է…

Ողջույն աշխարհի բոլոր հայտնի և անհայտ հավաքարարներին: Նրանց, ովքեր ՄԱՔՐՈՒՄ ԵՆ ԿՅԱՆՔԸ:

Բարի գիշեր:

Հ.Գ. Ընթերցողս, թող երկրորդ անդրադարձս մնա վաղը, լա՞վ…

[Հեղինակ]

Այսօրս` 24 հոկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Եվ այսպես, ընթերցողս, շարունակում եմ երեկվա գրությունս…
Գիտե՞ք երկու մարդու, որոնք անսահմանորեն ատում են իրար… Երևի մտածեք` ինչն է շա~տ` իրար ատող մարդիկ, և, ցավոք, դա կլինի դառը ճշմարտություն… Դիմում եմ կոնկրետ ընթերցողիս և գրեթե կրկնում նույն հարցը` կա՞ մեկը այս երկրում, որին ատում ես – ամբողջ սրտով, և ցանկանում ես կործանում – որ նա չտեսնի արևի երեսը… Եթե գոնե մի ընթերցողիս կյանքում կա այդպիսի մարդ (կամ մարդիկ), ապա շարունակեմ…

Եվ պատկերացնենք այն մարդուն և նրա կյանքը, որին այդպես վառ, այդպես վերջնական ատում ես դու… Եղել է մի օր, երբ այդ մարդը դեռ չի եղել… Եղել է մի օր, երբ մի տղամարդ իր գրկի մեջ է առել մի կնոջ, այդ ակնթարթին պտղավորվել է մեր ապագա անտի-հերոսը - և ի~նչ` աստղալի երկինքը, աստղերը և մոլորակները պտղի վրա դաջել են իրենց անկրկնելի կնիքը, և ծնվել է այս Տիեզերքի անկրկնելի մի անհատականությունը: Նա ծնվել է, մայրական կաթը նրա արյան մեջ ոթել է սերունդների Սերը, Կենսափորձը, Ազատության ձգտումը: Մայրը գրկել է նրա կաթնաբույր մարմինը, հայրը բռնել է ձեռքից և խրախուսել առաջին քայլերը: Չէ~, մեր անտի-հերոսը Սիրո Ծնունդ է…

Գնացե~ք և ուսումնասիրե~ք նրա էներգետիկ կառույցը – նրա մեջ բաբախում է Տիեզերքի նախասկզբնական էներգիան, նրա ԴՆԹ-ն, բջիջները, սիրտը շնչում են այդ էներգիայով… Արարչական էներգիան նրա դեմքին ժպիտ է դառնում, գորովանքի արցունք` աչքերի մեջ, սիրո բառեր` շուրթերի վրա: Նա ճամփորդում է, նա Փորձ է հավաքում, նա սիրում է… Չէ~, մեր անտի-հերոսը Սիրո Ծնունդ է, այդ ո՞ր անգետն է ատում Տիեզերական այս ճանապարհորդին: Նույնիսկ այս մոլորակի վրա ապրող էներգետիկ վամպիրները, նույնիսկ Կալիգուլան ու Հիտլերը կրել են արարչական կայծը և չեն կորցրել սիրելու և սիրվելու իրավունքը: Նույնիսկ տարրական մասնիկները անտարբեր չեն մարդու նկատմամբ և նրանց ուղին կարող է փոխվել հետազոտողի ազդեցությամբ – քվանտային մեխնիկայի հայտնի դրույթը… Չէ~, մեր անտի-հերոսը Սիրո Ծնունդ է – ուղղակի այս մարմնավորման ընթացքում նա ընտրել է անտի-հերոսի դերը - ուսումնասիրության համար:

Ուրեմն, կյանքում բացարձակ է ՍԻՐՈ ասպեկտը… ԱՏԵԼՈՒԹՅԱՆ ասպեկտը ապագա չունի, այն պատրանք է… Չէ~, իհարկե, վամպիրի ու բռնակալի դեմ արգելանք դնե~լ, սահման գծե~լ, եթե նախահարձակ է – ատամները փշրել… Բայց միևնույնն է` ԱՏԵԼՈՒԹՅԱՆ ասպեկտը ապագա չունի: Նրանով ոչինչ հնարավոր չէ փոխել: ՍԻՐՈՎ հնարավոր է ամեն ինչ…

Կեցցե~ կյանքի ՍԻՐՈ ասպեկտը… Կորչի~ ԱՏԵԼՈՒԹՅԱՆ անպտուղ ասպեկտը…

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 25 հոկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Վարդանանց փողոցը գիտեք – կեսօր էր, Կինոյի տան մայթով մի քանի անգամ գնացի-եկա, Առողջագետիս էի սպասում, մի գործով այդ կողմերում էինք… Այս փողոցը Երևանի սրտի մեջ է, նրա մանրուքների մեջ մայրաքաղաքիս դեմքն էի փնտրում: Արև էր, տաք էր… Այն զգացումն էր մեջս, որ ունենում է մարդ, երբ իր տանն է…

Զանգվածեղ, փայտե դռներով, հսկա լուսամուտներով մի հաստատությունն էր, պատին գրված էր. “Տրվում է վարձով”: Դռան մոտից, մայթի սալահատակի միջից` վեր էր ելնում խաղողի մի որթ – ես որթ ասեմ` դուք ծառ հասկացեք. ելնում ու հասնում ուղիղ 4-րդ հարկ… Խաղողի այս ծառի բնի շուրջը սալահատակ արողը մի միլիմետր անգամ հող չէր թողել` գոնե մի քանի կում ջուր տալու համար – ծառը որտեղի՞ց է ջուր խմում… Խաղողի տերևները արդեն պատրաստվում էին պոկվել և մի օր թռչել քամու հետ… Աշնան Երևանը…

Մի հաստատության լուսամուտին շքեղորեն գրված էր անունը` “Սուսոյի մոտ” – կարծես կարի արհեստանոց էր… Լայն լուսամուտից հընթացս ներս նայեցի – Սուսոն չէր երևում, միայն մի այցելու աթոռին նստած` սպասում էր: Խաղաղություն էր…

Առողջագետի հետ հանդիպեցինք մեր մի լավ բարեկամի – նրանցից է, ով Գիտելիքը ստանում է ոչ գրքերից: Նորից այսօր կանգնած էր հարցը – ինչպե՞ս խնամել, առողջացնել Կյանքը… 20-րդ դարում մարդը խելքին զոռ տվեց, ճիշտ է` շատ էլ հաջողություններ ունեցավ, ճիշտ է` աշխարհի մի մասում առատություն էլ ստեղծեց: Բայց ի վերջո հասավ մարդուն գիտելիքի տալու և նրա գիտելիքը ստուգելու թեսթային համակարգին - և իր պատկերացման մեջ մաս-մաս արեց այն զարմանալի Գաղտնիքը, որ Կյանք է կոչվում… Մինչդեռ մարդուն Մարդ դարձնողը, ՄԱՐԴԿԱՅՆՈՒԹՅԱՆ և ԶԱՐԳԱՑՄԱՆ որոշողը նրա սիրտն է – սիրո և զգացումների դաշտը: Կյանքը սրտով ստեղծել, Աշխարհը սրտով կառուցել – թող Խելքն էլ օգնի Սրտին…

Առաջ գնալ, ելնել, բարձրանալ – Սրտի բացած ճանապարհներով:

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 26 հոկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Առողջագետի հետ ատամնաբուժական կլինիկայում էինք – կարիք ունեինք: Մի դռան մոտ տեսանք անցնող մի սերունդ… Մեր ծերերը… Կյանքի ծերունազարդ ասպետներին տեսանք – դողդոջ ու հոգնած: Զարմանալի մարդաբանական էջ էր մեր առջև…

Բուժքույրը ձայն է տալիս` “Չապաևն ու~ր է, Չապաևը…” Էս Չապաևը առաջ եկավ – բարձրահասակ, մի քիչ կորացած, սպիտակ մազերը երկար էին - ծերունին արվեստագետ չէր, մազերն ինչու՞ էր երկար թողել: Մտավ ներս, քիչ անց դուրս եկավ` ինչ-որ թղթեր ձեռքին: Որտե՞ղ է հիմա մեր Չապաևի ձին, թոռները գիտե՞ն իր անվան առասպելական ծագումը, տեսնես անունը նրան տանու՞մ է ռուսական ցուրտ տափաստաններ, թե՞ հոգին պինդ կպած է մեր հայկական տաքուկ բազմոցին: Չապաևը գնաց… հանդիպելու իր սպիտակ ձիուն, որ նրան սպասում է, հաստա~տ սպասում է` Կյանք կոչվող գաղտնիքի մի հանգրվանում…

Մենք արդեն բժիշկների աշխատասենյակում էինք, Առողջագետը զբաղված էր, ես պատին հենված` նայում էի իմ առջև բացված կյանքի էջին… Մի այլ ծերունի հագել էր արհեստական ատամնաշարերը, երիտասարդ բժիշկը ուզում էր ճշտել` ինչպես է ստացվել: Եվ ասաց. “Ժպտա~…”: Երևի այցելուն չհասկացավ, թե ինչ` բժիշկը նորից հորդորեց. “Հայրիկ, ուղղակի ժպտա~”, և որպեսզի հայրիկը հասկանա, թե ինչ է ասում` բժիշկը իր դեմքին մի լայն ժպիտ հանեց… Բայց իզու~ր, մի երկու փորձից հետո` բժիշկը դժգոհ նետեց` “Հանի~ր…”, և չէր կարող զարմանքը թաքցնել` “Ախր, ժպտալն ի՞նչ է, որ չի ժպտում…” Ծերունին իջավ բազկաթոռից, մեղավոր դեմքով – դիմագծերով շատ նման էր վերջին տարիների Կիրիլ Լավրովին, և մեղավոր ձայնով մրմնջաց. “Ախր չի~ ստացվում…” Կնճիռների բարակ առուների միջով թախիծ, թե ցավ էր հոսում…

Մարդը չի կարողանում ժպտալ: Ոչինչ ավելի դառը` դժվար է պատկերացնել: Քանի՞ տարի չի ժպտացել, եթե մոռացել է ժպտալը: Բայց բողոքի աղաղակ հանելն իզուր է… Քայլ պետք է անել: Այսօր և Այստեղ:
Եվ այնպես լինի, որ օրվա մեջ հարյուր անգամ լայն ժպտալ, կիսաժպիտը ամբողջ օրը դեմքին պահել, օրվա մեջ մի կես ժամ ծիծաղել… Այս Բարձր Վճիռը ընդունել… Ի՞նչն է խանգարում…

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 27 հոկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Երեկոյանում էր. պառկած հանգստանում էի, երբ կիսաքնի միջից լսեցի դաշնամուրի նվագը – վերևի հարկերից մեկում էր անհայտ երաժիշտը: Ամբողջ շենքի համար էր կարծես հնչում կատարումը – ներդաշն, կրքոտ, գրավիչ… Սրտիս մեջ մի տաքություն խաղաց – ներդաշնակ ու խաղաղ կյանքի իղձն ունեն բոլոր մարդկիկ…

Այնպես եղավ, որ վերջին ամիսներին բացել էի, ավելի ճիշտ` ժամանակին գտել էի Իմաստության և Սիրո մի քանի նոր Ակունքներ – Տիեզերքը միշտ խոսել է և շարունակում է խոսել մարդու հետ… Դժվար էր կտրվել – այն Լուրը, որ մեր Մոլորակը գնում է ինքնամաքրման` դեպի նոր վիբրացիոն մակարդակ – ուրախությամբ էր լցրել սիրտս… Մարդկությունը իր էության խորքում որոշել է, որ այսպես ապրելն արդեն անհնար է և գնում է ինքնամաքրման և ապաքինման – առաջիկա տարիներին սպասվում են արմատական հեղաբեկումներ կյանքի բոլոր ասպարեզներում: Եվ դրանց հիմքը – Մարդու գիտակցության փոփոխությունն է… Չերկարացնեմ – այսօր դժվարությամբ կտրվեցի այդ պայծառ աղբյուրներից և դարձա իմ ստեղծագործական աշխատանքին… Եվ բոլոր աղբյուրները ասում են` ամեն մարդ ԻՐ ՄԵՋ պետք է գտնի ամենապայծառ ակունքը…

Հիշեցինք – այսօր հայտնի ողբերգական իրադարձության 10-ամյակն էր… Մինչև այսօր էլ այդ ողբերգության պատճառները փնտրվում են այս կամ այն մարդու, այս կամ այն ուժի մեջ: Ե՞րբ է մեր ազգը թողնելու իր երկարաձիգ մանկության շրջանը – պատճառները ՄԵՐ ԲՈԼՈՐԻ ՄԵՋ ԷԻՆ, մեր գիտակցության մեջ… գիտակցությունը, մեր սիրտը, մեր ապրելակերպը… Թե՞ մենք չենք ստեղծել մեր աննման Երրորդ հանրապետությունը… Թե՞ հայ գրագետներս – գրողներ, գիտաշխատողներ – հասած իշխանության` չսահմանեցինք ագահության ու իշխանազանցության ռեկորդներ… Այսօր մենք հետազոտելու և վերակերտելու մի ասպարեզ ունենք, որով կկանխենք նման օրերի կրկնությունը – մեր գիտակցությունը, մեր սիրտը, մեր ապրելակերպը…

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 28 հոկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Տաք ու պայծառ աշունը Երևանում շարունակվում է… Ամեն մարդ աշունից, կյանքից, աշխարհից առանձնացնում է իր ընկալածը, իր տեսածը - և նույն տարածքում կա հազար աշուն, հազար կյանք, հազար աշխարհ… Եվ բոլորը տարբեր իրարից: Զուգահեռ աշխարհների իրականությունն է սա - Առողջագետիս հետ այսօր ապրում էինք մեր տեսած Աշունը, աշունի մեր վարկածը …

Խաչմերուկի մայթին, գրեթե մարդկանց ոտքերի տակ, վառվում էին կարմիր խնձորները: Նրանց խեղճ տիրուհին – մազերը ամպի նման ճերմակ էին և պսակում էին մագաղաթե դեմքը, ձեռքերը չոր ու խորշոմած` պահել էին արդեն կշռված խնձորի տոպրակը… Շուրջը շարժում էր, կյանք, երիտասարդ մարդիկ սլանում էին կյանքի հետևից… Մայթի վրա վառվում էին կարմիր խնձորները – նրանք շտապում էին բաժանվել աղքատ ծերությունից և հեռանալ… Հեռանալ այնտեղ, որտեղ կյանքը թշվառ չէ, այլ շնչում է հարստությամբ ու առատությամբ… Երևի բյուրեղապակյա մի սկահակ էին երազում կարմիր խնձորները…

Աշնան ոսկե խաշամը ծածկել է Շիրվանզադեի դպրոցի առջևի փոքրիկ պուրակը: Հայ դասականի կիսանդրին` մի երկու փունջ քարե վարսեր քամուն տված` հայացքն ուղղել է դպրոցի մուտքին – ուզում է հասկանալ, թե այս նոր սերունդը այս ՔԱՈՍ-ից ո՞նց դուրս գալու և ինչպե՞ս է կռիվ տալու իր ՊԱՏՎԻ ՀԱՄԱՐ… Այս վերջին օրերին մի ցանկություն մեջս խլրտում է` նորից կարդալ հայ դասական արձակը – տեսնե՞ս` նա կարո՞ղ է բանալի լինել մեր այսօրվա պատանու և աղջկա ինքնակայացման համար, տեսնես` ի՞նչ են գրում մեր գրականության դասագրքերը… Տեսնես հայ դպրոցում օդ կա՞, ջուր կա՞, կյանք կա՞ այս ժամին… Ուզեցա հարցնել քարե Շիրվանզադեին, բայց նա լուռ էր…

Մի նոր տարաշխարհիկ ծաղիկ է ի հայտ եկել – նման է բացվող կաղամբի, կենտրոնում մանուշակագույն ծաղկաթերթերն են, որոնք դեպի դուրս կանաչում են և … տերև են դառնում: Մի հատ գնեցինք, մեծ ծաղկամանը լցնում է այս մեկ ծաղիկը: Առողջագետս նայում է այս տարօրինակ գեղեցկությանը և … չի կշտանում:

Մեր երեկոյի մեջ անակնկալ կար – լինում է, չէ՞, երբ քո իրականության մեջ խուժում է այլ իրականություն, որի հետ իրականում խզել ես ժառանգական, տոհմական կապերդ: Այդ շփման ժամանակ առանձնապես սուր ես զգում, թե որքան անշարժ, որքան գաղջ է մեր այսօրվա տոհմերի կյանքը: Մի պահ մեղքի ինչ որ զգացում տիրեց ինձ – բայց չկա այլ ճանապարհ, քան ստեղծել առողջ, ստեղծագործ, հարուստ կյանքի զուգահեռ իրականությունը և խնամել, փայփայել այն…

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 29 հոկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Ընթերցողս, այսօրս եղել է խաղաղ ու աշխատանքային… Աշխատում էի “Աստղային մանուկ” ձեռնարկի վրա – սա առողջ կյանքի մի ընթերցարան է միջին դպրոցական տարիքի երեխաների համար: Եվ մտածեցի – մի զրույց այդ ձեռնարկից թող լինի այսօրվա իմ նյութը… Եվ այսպես.

ԱՆՏԵՍԱՆԵԼԻ ՎԱՐԴԸ

Կա մի շատ հին պատմություն, որ Իմաստուն ծերունուց եմ լսել, ես էլ ձեզ կպատմեմ:
Գեղեցիկ ու լայն դաշտավայրում մի վարդի թուփ էր ապրում, և ամեն գարնան նրա վրա մի շքեղ վարդ էր բացվում: Ցերեկը արևն էր նրան փարում, գիշերը ցողն էր նրա թերթերին նստում, մի օր էլ փոթորիկ էր փչում, անձրևն ու կարկուտը զարկում: Երբ օրը խաղաղ էր լինում, վարդը ուրախ ու անհոգ բուրում էր, իսկ փոթորիկի ժամանակ ճկվում էր նրա նուրբ ցողունը, թերթերը դողում էին, վարդը ցավ ու ահ էր զգում: Վարդը ոչինչ, ոչինչ չէր մոռանում. նա հիշում էր իր կյանքի բոլոր օրերը, բոլոր հանդիպումները մեղուների, բզեզների և իհարկե` մարդկանց հետ: Մի օր էլ գալիս էր թառամելու ժամանակը: Վարդը տխրում էր, որ թառամելու է և այլևս չի տեսնելու գեղեցիկ դաշտավայրը, երկինքն ու արևը… Բայց թառամելու պահին նրան մի հմայիչ ձայն շշնջում էր…

Մի~ վախեցիր, մի~ վախեցիր,
Օ~, քնքուշ վարդ, գիրկս դարձի~ր:

Վարդը լսում էր այդ ձայնը, որ նրան կանչում էր… Եվ ո~վ զարմանք, թառամած վարդից ինքը պոկվում էր - մի անտեսանելի, նրբին վարդ, պտտվում էր թառամածի շուրջը և քիչ անց սլանում էր դեպի վեր, դեպի լուսավոր աշխարհներ: Ու իր հետ տանում էր բոլոր հիշողությունները, արևի սերը և փոթորկի հարվածները, տանում էր այն ամենը, ինչով ապրել էր, ուրախացել ու տխրել էր գարնան ընթացքում:
Պտտվում էր տարին, նորից գալիս էր գարունը, և վարդի թուփը նորից բողբոջում էր: Անտեսանելի վարդը թռչում էր դեպի թուփը, ինչ որ թախիծ սկսում էր ճնշել նրան, և նա զգում էր, որ թփի բողբոջը կանչում էր իրեն:
Եվ վախենում էր Անտեսանելի վարդը: Հիշում էր անցյալ տարվա փոթորիկն ու կարկուտը, նա չէր ուզում թողնել իր լուսավոր աշխարհները: Բայց այդ պահին նույն մեղմ ձայնը, այս անգամ արդեն դաշտավայրից կանչում էր նրան.

Մի~ վախեցիր, մի~ վախեցիր,
Օ~, քնքուշ վարդ, վերադարձի~ր:

Լսում է այդ ձայնը Անտեսանելի վարդը, կարոտից դողում են նրա անտեսանելի թերթերը և նա նորից որոշում էր վերադառնալ գեղեցիկ դաշտավայր, մոտենալ վարդի թփին, գրկել նորաբաց բողբոջը և նրանից մի նոր ու քնքուշ վարդ ստեղծել:
Եվ այդպես շատ տարիներ Անտեսանելի վարդը շարունակում էր իր կյանքը և ամեն գարնան գալիս էր դաշտավայր, որ օգնի վարդի թփին` մի նոր ու ավելի գեղեցիկ վարդ ստեղծելու: Եվ ամեն անգամ նա լսում է նույն մեղմ ու հրաշալի ձայնը, որ կանչում է նրան ու բոլոր անտեսանելի վարդերին.

Մի~վախեցիր, մի~վախեցիր,
Օ~, քնքնուշ վարդ, վերադարձի~ր:

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 30 հոկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Մի բառակապակցություն կա, մի անուն, մի գաղափար – նա տենդ է, ցավ է, երազ է, դրախտ է… Նա լեզու է, քար է, խաչքար է, բարբառ է… Արևմտյան Հայաստա~ն – մեր կորուսյալ բնօրրանի մասին է խոսքս:

Այնպես եղավ, որ այս վերջին շաբաթների ընթացքում այս սիմվոլը երկու անգամ հնչեց ԶԼՄ-ներում – իմ համար` երկու անգամ… Միայն այդ հաղորդումների իմաստը բերեմ այստեղ – առանց մանրամասնելու…
Regnum գործակալության ռուս մեկնաբանը գրեց. “…հայկական սփյուռքը շուտով ձեռնարկելու է “Արևմտյան Հայաստանի վտարանդի կառավարության” ձևավորմանը, որի հետ և նա կապում է հայկական պետականության պատմական կենտրոնը: Հետևաբար, խոսքը գնում է Մերձավոր Արևելքում հայերի ինտեգրման լուրջ գործընթացի մասին, այնպիսի վիճակի վերաստեղծման մասին, որի ժամանակ ներկա Հայաստանի տարածքը կարող է դիտարկվել որպես “ռուսական նախագիծ”, որի ռեսուրսը պատմականորեն սպառված է”: Չեմ մեկնաբանում – բայց մի բան պարզ է` Հայ Սփյուռքը կարող է հայտարարել, որ ինքը Եղեռնի հետևանքով առաջացած իրավական իրականություն է և … Երրորդ Հանրապետության ուսերից վերցնել մի բեռ, որ թյուրըմբռնորեն նրան վստահել էր…

Գամ երկրորդ էպիզոդին: Բայց մինչև այդ` մի դիտարկում … Մենք տանը հաճախ ենք կատակում – եթե մեր ներկա Հանրապետությունը երբևէ լինի Արևմտյան Հայաստանի հողերի տնօրինողը, ապա մեր օլգարխները կառնեն Ախթամարը և Ս. Խաչ համալիրին կից կկառուցեն մի շքեղ կազինո… Եվ ահա` այսօր ինչ-որ բան հնչել է մի պատգամավորի շուրթերից, թե` մեր հայտնի օլիգարխը սահմանը բացվելու դեպքում հողեր կառնի Արևմտյան Հայաստանում, և եթե նրան մնա` ինքը ամբողջ Արևմտյան Հայաստանը կառնի…

Խնդա՞լ, թե՞ լալ: Մեր նորաթուխ ու հմայիչ պատգամավորուհու աչքին մեր պատմականորեն նորաթուխ օլիգարխը կարող է իր մեկ միլիարդ կապիտալով առնե~լ Արևմտյան Հայաստանը - հազարամյա կայսրության ձեռքից, որի միայն պետական բյուջեն 70-80 միլիարդ է: Չէ~, մեր աննման Երրորդ հանրապետության և նրա վերնախավի էթիկան չի բավարարի կորուսյալ Հայրենիքի իրավահաջորդը լինելու… Արևմտյան Հայաստանի իրավահաջորդը կա - նա մեր Ոգին է, մեր Մշակույթը, մեր էթնիկ ժառանգականությունը: Մի աներևակայելի ցնցում, մի ոգեկան արթնացում, մի աստեղային ժամ սպասում է մեզ – եթե միայն հասնենք նրան…

Արևմտյան Հայաստա~ն - տենդ է, ցավ է, երազ է, դրախտ է…

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 31 հոկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Ընթերցողս, մեկ-մեկ ծուլությունս բռնում է… Այսօր մեր Philosopher-ի հետ Երևանի կենտրոնը ոտքով չափեցինք – նա շատ է սիրում, երբ իր ընտրությամբ հագուստ-կապուստ ենք առնում: Խանութներում հագնում էի տարաշխարհիկ հագուստներ ու կոշիկներ, Philosopher-ը զգոն էր` չլինի թե հարմար բանը չփորձենք… Երկու լավ բան առանք, մնացածներից մի կերպ գլուխս ազատեցի… Մի խոսքով, մի քիչ հոգնած եմ: Եվ որոշեցի “Աստղային մանուկ” ձեռնարկից մի զրույց տեղադրեմ – այն գրված է նախ մեծերի համար… Եվ այսպես`

ՍԻՐՏՆ ՈՒ ՈՒՂԵՂԸ

Ասում են` կար ժամանակ, շատ ու շատ հազարամյակներ առաջ, երբ մարդու Սիրտն ու Ուղեղը շատ սիրում էին իրար: Սիրտը թագավորն էր, մարդու կյանքի տերն էր, իսկ Ուղեղը նրա առաջին նախարարն էր, նրա առաջին ծառան: Թագավոր Սիրտը իր մեջ շատ սեր ուներ, նա սիրում էր մարդկանց, Երկիրը, Արևը… Ու Սիրտը միշտ սիրով էր անում ամեն ինչ ու երբեք չէր սխալվում: Ուղեղն էլ` որպես հավատարիմ ծառա, կատարում էր Սրտի հրամանները, բայց ինքն էլ աշխարհի մասին գիտելիքներ էր հավաքում ու խելոքանում: Այսպես անցնում են հազարամյակներ, եկան ու անցան մարդկանց սերունդներ, մարդիկ շատ ու շատ բան իմացան երկրի, երկնքի և աստղերի մասին:

Մի օր էլ Ուղեղը գոռոզացավ, թե ինքը շատ-շատ բան գիտե. “Առանց ինձ Սիրտը ի՞նչ կարող է անել, արի կլինի` թագավորությունը Սրտից խլեմ ու թագավորեմ”: Այսպես Ուղեղը ապստամբեց իր տիրոջ` Սրտի դեմ ու սկսեց օգնականներ փնտրել: Շռայլ խոստումներ տվեց բոլորին. Աչքերին ասաց` ձեզ միշտ սիրուն ու փայլուն բաներ ցույց կտամ, Լեզվին` քեզ միշտ համեղ կերակուրներ կտամ, Մարմնին` քեզ շքեղ ու թանկագին շորեր կհագցնեմ: Ապստամբները ճնշեցին Սրտին, փակեցին նրան վանդակի մեջ, և այդ օրվանից մարդը սկսեց ապրել Ուղեղի թելադրանքով: Սերն ու կարեկցանքը քչացան, մարդիկ դադարեցին իրար օգնել, ընդհակառակը` սկսեցին կռիվներ անել, իրարից հաց ու ջուր խլել, իրար ատել… Իսկ Ուղեղը նորանոր խոստումներ էր տալիս:

Եվ սկսեցին կռվել – մարդը` մարդու հետ, գյուղը` գյուղի հետ, քաղաքը` քաղաքի, հետո էլ երկիրը` երկրի հետ: Սիրտն իր վանդակից ձայն էր տալիս, թե` մա~րդ եղեք, իրար սիրե~ք, բայց ո՞վ էր նրան լսում: Ապստամբ Ուղեղը մինչև հիմա էլ շարունակում է թագավորել մարդու և մարդկության վրա: Ի՞նչ է լինելու սրա վերջը:

Բարի գիշեր:

Հ.Գ. Ընթերցողս, վերջը լավ է լինելու – լուր կա` աշխարհում Սիրտը հաղթելու է և շուտով վերադառնալու է իր գահին: