Այսօրս...

[Հեղինակ]

Այսօրս` 18 դեկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Խորովածի մոլորակից դեպի վարդի մոլորակ

Նախ ասեմ, ընթերցողս, որ այս խորագիրը կենցաղի մասին չէ, ես էլ խորովածի դեմ ոչինչ չունեմ – չնայած գերակշռորեն բուսական սննդին` մեր ընտանիքը օրթոդոքս բուսակեր չէ, և մեր ընտանեկան տոներին գոնե` խորովածը ներկա է…

Իսկ հիմա` ինչն է խորագրի թաքնված բովանդակությունը: Այստեղ խնդրում եմ թանկագին ուշադրությունդ, որովհետև ասելիքս, զուտ բնագիտական տեսանկյունից, կարող է բավականին խրթին թվալ… Հայտնի է, որ նյութի գոյության ցանկացած մակարդակ որոշակի տատանողական, միջազգային եզրով` վիբրացիոն մակարդակ է ենթադրում. օրինակ` քարի վիբրացիան ավելի ցածր է, քան խնձորի վիբրացիան, խնձորի վիբրացիան ավելի ցածր է, քան վարդինը… Տիեզերքը բազմաշերտ է, վարդից վեր կան բազմաթիվ այլ վիբրացիոն շերտեր: Բարձր վիբրացիոն նյութը դառնում է անտեսանելի ֆիզիկական աչքի համար:

Եվ ահա, Երկիր մոլորակի 144 հազար բնակիչներ, որոնք հասել են բարձր ոգեկան մակարդակի, և նրանց հետ` Երկիր մոլորակի Գայա Աստվածուհին, համատեղ, սիներգիկ որոշում են ընդունել` փոխել մոլորակի վիբրացիոն մակարդակը և երրորդ չափումից անցնել հինգերորդ չափում` բևեռացված մարդկության ախտերը, ամբողջ մոլորակի հիվանդությունները ապաքինելու, մոլորակի վրա նոր և առողջ կյանք ստեղծելու համար: Սա բերելու է ահռելի ֆիզիկական, էթիկական բեկումներ – սա կործանում չի լինելու, այլ մաքրում և նոր կյանքի ծնունդ… Այժմ պրոցեսը գնում է, մեկ –երկու տասնամյակում Երկիր մոլորակը, մարդը, մարդկությունը արմատապես փոխվելու են…

Խորովածի քաղաքակրթությունը ավարտվում է: Չարժե տխրել: Նոր մոլորակի վրա, ԱՅՍ ՍԵՐՆԴԻ ԸՆԹԱՑՔՈՒՄ, խոզի չալաղաջը կորցնելու է իր գերակայությունները… Պետք է ընտրություն անել: Կենդանական ծանր սնունդը և այն ընտրած մարդը չեն դիմանա հինգերորդ չափման վիբրացիաներին: Պետք է ընտրություն անել – խորովածի՞ մոլորակ, թե՞ վարդի մոլորակ: Ավելի ճշգրիտ – ներքին տարածքում ամեն մարդ արդեն ընտրությունն արել է… Ավելացնեմ` այս տեղեկությունը զուտ բնագիտական է, ոչ կրոնական ու ապոկալիպտիկ ծագման, և փնտրողը կգտնի հազարավոր հրաշալի աղբյուրներ…

Վարդի մոլորակ: Սրտի մոլորակ: Սիրո մոլորակ: Ողջույն քեզ, քո արի ստեղծողներին, քո ապագա բնակիչներին…

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 19 դեկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Տեսե՞լ եք կանացի այն դեմքերը – շատ ծեր, շատ հեռու մեր արիական ռասայի ճիշտ դիմագծերից, ինչ-որ չափով հիշեցնող ամերիկյան հնդկացիների դեմքերը: Այս ծեր կնոջը տեսա շուկայում, դեղաբույսերի և համեմունքների մի անկարգ ու առատ թագավորության մեջ… Նրա աղջիկը` 60-ամյա լիքը, գունատ, աշխույժ մի կին առևտուր էր անում, իսկ ինքը շրջում էր բույսերի պարկերի միջանցքներով: Կռացած, մանրիկ ոսկորով, այտերը թուխ ու կլոր` դուրս էին պրծել գրեթե 90-ամյա խորշոմների միջից: Սև, ուշադիր, կենդանի աչքերը նայում էին քեզ պահապան մոր արթնությամբ – մի պահ նայեց ինձ, ապա կռացավ բաց պարկերի վրա, աջ ձեռքը տարավ դեպի բույսի կույտը, խնամքով ու մի տեսակ քնքշքանքով շոյեց դեղաբույսը, ապա անցավ հաջորդ պարկին… Մատները թուխ էին, գրեթե սև, գրեթե մինչպատմական ու հին – բայց ես խորշանք չէի զգում, որ նա շոյում է բույսերը, իսկ ես կարող եմ դրանք առնել ու տուն տանել: Նորից նայեց ինձ – որտեղի՞ց էր Բնությունը հայթայթել այս Ձևը – ինձ նայում էր ամերիկյան հնդկացիների գենից ծնված շամանուհին գուցե, կամ ինկերի կայսրուհին գուցե…

Եվ պատկերացրեցի, որ ծեր կինը անցյալ կյանքում ինկերի երկրում կայսրուհի է եղել, տիրել վերին շնորհների, և այս անգամ ծնվել է այս բարձրավանդակում` մեր շփոթված ժողովրդի սիրտը խաղաղացնելու և ապաքինելու համար… Եվ ինկերի նախկին կայսրուհին Խոսրովի անտառից ալոճ ու արոսի պտուղ է հավաքել և դրանց հետ` այս ժողովրդին ուղարկել է իր կորուսյալ քաղաքակրթության իմաստությունը… Եվ մինչև գնում էի իմ փնտրած դեղաբույսը` սիրտս խոնարհվեց ծեր կայսրուհու գեղեցկության ու ծառայության առջև…

Կինը… Մայրը… Նա հիմա անկասելիորեն գնում է դեպի վեր, նա փոխելու է Ձևերը, հին Ձևերը հեռանում են… Կհեռանա ինկերի կայսրուհին, կհեռանան ուրիշները, մյուս կանացի Ձևերը նոր գեղեցկություն կառնեն, կինը կվերականգնի իր Գեղեցկության Անսահման Իշխանությունը: Եվ Խոսրովի անտառ կմտնեն նոր գեղեցկուհիներ` ալոճի և արոսի պտուղ քաղելու համար: Եվ այստեղ ես գուցե այլևս չտեսնեմ ծեր կայսրուհուն…

Մնաս բարո~վ, ծեր կայսրուհի… Ողջույն քեզ, Կնոջ Հավերժ և Նորոգվող Գեղեցկություն…

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 20 դեկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Կյանքի դրած թեսթերը… ԿՅԱՆՔԸ գիտակից, նուրբ, ընտիր մանկավարժությամբ` բառացիորեն սարքում է իրավիճակներ – ստեղծում է անսպասելի ժամին: Հետո մի կողմ է կանգնում և խորամանկ ժպիտը դեմքին` նայում է, թե ինչպես ես լուծելու թեսթը: Քեզ թվում է` պատահական են հանգամանքները, պատահական են համընկումները: Բայց չէ~, այս չհոգնող ուսուցչի գործը սա է… Նայում է, թե իր հավերժ աշակերտը այս անգա՞մ ինչպես է դուրս գալու իրավիճակից: Մեկ-մեկ զարմանում ես` ո~նց էլ չի հոգնում, ո~նց է դասավորում – նրան Աստված կասե~ն…

Եվ այսօր, մի քիչ առաջ, Կյանքը այդպիսի իրավիճակ էր ստեղծել: Եվ ցավը սրտիս մեջ` խոստովանում եմ, որ անկարեկից եղա – խոնարհություն չկար մեջս… Մի մերձավոր մարդ, որը ուշադրության ու օգնության կարիք ուներ` ստացավ սառը անտարբերությունս – իբրև թե նրա հետ այլևս շփման եզրեր չունեմ: Ընդ որում, հիշեցի մի այլ, զուգահեռ իրավիճակ, որտեղ շա~տ էլ ուշադիր եմ - և այն պարզ պատճառով երևի, որ այս երկրորդ իրավիճակը շոյում է իմ փառապանծ էգոն… Ամաչեցի: Կյանքի ամենատես հայացքից ու ինքս ինձնից ամաչեցի: Եվ շնորհակալ եղա դասի համար – ավելի մանրամասն դժվարանում եմ ասել:

Կարեկցանքը - ամենաբարձր զարդը, որ կարող է ունենալ մարդկային սիրտը:

Ընթերցողս, ավելացնեմ, որ Կյանքի բոլոր իրավիճակները ՍՏԵՂԾՎՈՒՄ են: Այսպես ասած` մոդելավորվում են… Եվ բոլորը կրթական են` ըստ էության: Եվ ամեն մեկը տալիս է իր անգին փորձը – բայց ոչ անպայման մեղքի զգացումը: Ներում եմ ինքս ինձ, դասի համար էլ շնորհակալ եմ…

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 21 դեկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Զարմանալի տաք դեկտեմբերի մեջ տագնապ կա, սպասում կա: Գարնան շունչ կա: Ասում են` հինը հեռանում է, հին ծրագրերը հեռանում են…

Նայում ես մարդկանց – հին աշխարհի գերիները - և ովքե~ր են բանտապահները` ԶԼՄ-ները, տնտեսական համակարգերը, քաղաքական դիմակայության գերիչ պատեռնները: Եվ նրանք քշում են զոմբիացված ամբոխներին: Թվում է` անհնար է ազատվել…

Բայց ազատագրության որոշումն ընդունված է, հին աշխարհը հեռանալու է: Ոսկե Լույսը բխում է Ակունքից: Լույսը հասնում է մարդկանց, բայց դեռևս արտաքին գիտակցությունն անտեղյակ է… Ոսկե Լույսը բխում է…

Տաք դեկտեմբերի մեջ տագնապ կա, սպասում կա… Ոսկե Լույս, խորը ներշնչում եմ քո Ադամանդե Մասնիկները: Հին աշխարհը անկասելիորեն հեռանում է: Նոր Աշխարհը անկասելիորեն ծնվում է:

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 22 դեկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Ավարտվում էր բավականին դժվարին ու լիքը օրը, ուզում էի զգալ օրվա առանցքը, խորհուրդը… Կոպիտ նյութի տված ցավը – որքան այն շատ է կյանքում: Օրվա ավարտին “Культура” կանալով նայեցինք Լև Կուլիջանովի “Անմոռուկներ” (“Незабудки”) ֆիլմը – այս ռեժիսորը մեր հայրենակիցն է, շատ տարիներ նա ԽՍՀՄ կինոմատոգրաֆների միության նախագահն էր: Ի դեպ, այս ֆիլմի երաժշտությունը գրել է Միքայել Թարիվերդիեվը… Ստալինյան ռեժիմի, մի մոր ու կնոջ տառապանքի ռետրո-ուսումնասիրություն էր այս ֆիլմը – սիրտդ պայթում է մարդու կրած տառապանքների, ստորացման համար, սիրտդ տնքում է կոպիտ ուժի - կիրզային սապոգների տակ ճզմված սերերի համար…

Ու եթե մարդու սիրտն է տանում այս տառապանքները, ապա ինչ է տանում Երկրի Մոր սիրտը: Անկարելի է պատկերացնել Մայր Աստվածուհու կրած ցավը` այս դժվարին մոլորակի վրա Մարդու, Կենդանու, Բույսի, Հողի կրած ցավերի համար… Այդ ցավերը հասել են իրենց գագաթնակետին – կոպիտ նյութի ծնած խաբկանքները, բևեռացումը, մարդկանց ատելությունը ծվատում են մոլորակը…

Մոլորակային տառապանքը այլևս անհնար էր կրել: Մոր ամենատես սիրտը այլևս չի ուզում տեսնել, զգալ իր զավակների տառապանքները: Մայրը որոշել է բարձրանալ և իր հետ բարձրացնել Մոլորակային Կյանքը: Եվ Մայրը հարցնում է ամեն մարդու - “Զավակս, գալի՞ս ես ինձ հետ…” Եվ սպասում է մի պատասխան` “Գալիս եմ, Մայր – թեթևացնելու Քո Վերելքը… Գալիս եմ, որ Քեզ հետ լինեմ Քո Ուրախության Ժամին…”

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 23 դեկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Ընթերցողս, երբևէ հանդիպե՞լ ես մարդու, որ լսել չի կարող… Լսել մարդուն, զգալ նրա հոգին, ամբողջ սրտով գնալ նրան ընդառաջ – ահա այդ վայրկյանին մարդիկ միանում են, ՄԵԿ են դառնում, փոխադարձ կարեկցանքով օգնում են իրար: Այսօր տեղադրում եմ մի պատմություն մի մարդու մասին, որ չի կարողանում լսել… Այս պատմությունը երեխաների համար եմ գրել, բայց մեծերն էլ նրանից մի բան կքաղեն:

Շատախոս մարդը

Աշխարհում մի մարդ էր ապրում, նրա անունը Շատախոս մարդ էին դրել` իր անվերջ խոսելու համար: Առավոտյան շատախոս մարդն արթնանում էր, սկսում էր անվերջ բլբլալ, մարդկանց հանդիպելիս` իմացածն ու չիմացածը իրար էր խառնում և խոսում: Եվ երբ խոսում էր` չէր լսում, թե ինչ են ասում մնացած մարդիկ: Նա չգիտեր, թե ինչ բան է լսելը: Այդպես էլ շատախոսելով նա կապրեր իր կյանքը, եթե մի անգամ չհանդիպեր Իմաստուն Ծերունուն:


- Շատախոս մարդ, - ասաց Իմաստունը, - դու լսե՞լ ես, թե ի՞նչ են խոսում մարդիկ…
- Իսկ ես ինչու՞ պետք է լսեմ, թե ինչ են ասում մարդիկ, - զարմացած հարցրեց Շատախոս մարդը:
- Շատախոս մարդ, - պատասխանեց Իմաստուն ծերունին,- եթե դու ուզում ես երջանիկ մարդ լինել, դու պետք է կարողանաս լռել և լսել, թե ինչ են ասում մարդիկ: Լսել ծառերի խշշոցը, թռչունների երգը… Եվ, մանավանդ, լսել, թե ինչ է քեզ ասում քո սիրտը:
- Ի՞նչ է` իմ սիրտը խոսու՞մ է, - զարմացած հարցրեց մարդը, բայց Իմաստուն ծերունին չպատասխանեց և անհայտացավ:


Շատախոս մարդը սկսեց մտածել, թե ինչ ասաց Իմաստուն ծերունին: Լսե՞լ… Նա ամբողջ կյանքում մարդկանց հետ հանդիպելիս միշտ խոսել էր: Նա չգիտեր, թե ինչ է լռելը: Եվ որոշեց լռել ու լսել, թե ինչ են ասում մարդիկ, ինչ են խշշում ծառերը, ինչ են երգում թռչունները: Եվ հաջորդ օրն իսկ նա լռեց ու ու սկսեց լսել… Զարմանալի օր էր… Նա լսեց բոլորին, նա լսեց նաև, թե ինչ է ասում իր սիրտը…

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 24 դեկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Ի՞նչով, ինչպե՞ս ապրեցիր օրդ – հարցնում եմ ինքս ինձ… Եվ հայտնաբերում եմ` այսօր կյանքիս ամենակարևոր իրադարձությունները… այն փոքր ուրախություններն են, որ ապրել եմ սիրելի մարդկանց հետ: Այն զարմանալի վայրկյանը, երբ սիրտդ համահունչ զարկում է սիրելի մարդու սրտի հետ, երբ աչքդ առնում է նրա աչքին և բռնկվում է միասնական կյանքի ծիածանը: Երբ կատարում ես մեկի ցանկությունը – թող լինի կենցաղի մի տարր, մի բաժակ ջուր, խնամքի մի քայլ - և սիրտդ ծփում է նրան ջերմացրած լինելու գիտակցությունից:

Փոքր ուրախությունների հրաշալի աշխարհը: Մարդը և մարդկությունը մի անգամ չէ, որ սխալվել են – իբրև թե երջանկությունը դեռ առջևում է, իբրև արդարության պետք է հասնենք, իբրև պայքարը մեզ կհասցնի երջանկության… Երբ այդ նույն ժամին կարելի է շնչել լուսաբացի հոտը, տեսնել Արևը, բռնել սիրելի ձեռքը և զգալ Կյանքի անկիսելի, ամբողջական Ուրախությունը…

Կան, իհարկե, պահեր երբ մարդկային կյանք ներխուժում է որևէ Մեծ Ուրախություն – մարդու կյանքի աստեղային ժամերը: Բայց այդ մեծ բոցերը շատ շուտ ձուլվում են կյանքի ընթացքին, և ԱՅԺՄ-ի ամեն ակնթարթի որակն է դառնում գերագույն արժեք…

Փոքր ուրախություններ… Նրբին ակնթարթեր… Հազիվ տեսանելի ժպիտներ…
Սրանք են կյանքի գերագույն արժեքները - այն ոսկե թելերը, որով գործվում է Կյանքի հյուսվածքը…

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 25 դեկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Մի չսիրած տեղ կա իմ համար – տոնավաճառները, մարդկանց անվերջ հոսանքի մեջ կերպարները խունանում են… Այսօր մտա մի տոնավաճառ – վաղեմի ընկերոջս ծնունդն է, մի բան պետք է առնեի: Շատ արագ գտա ցանկացածս, դուրս էի գալիս: Ամբոխը հոսում էր, և ինչպես էր ստացվել` մի զույգ ուղիղ հոսանքի մեջ կանգնած` փարել էին իրար և ուր որ է` համբուրվելու էին… Առևտրային քաոսի մեջ` դա ինձ տիեզերական գեղեցկություն թվաց: Անցնում էի զույգի կողքով, երբ որսացի աղջկա մի նախադասության սկիզբը – բերում եմ այնպես, ինչպես լսեցի. – “Ըդրա համար եմ ասում…” Ուզում է ասել` “Դրա համար եմ ասում…” Ժարգոնը սիրտս կոտրեց, տիեզերականի զգացումս ընկավ ամբոխի ոտքերի տակ…

Լեզուն, միտքը… Եթե ուզում ես, որ մի ազգ դեգրադացվի, մի երեխա մարդ չդառնա` խեղիր նրանց լեզուն: Մեր ոսկե լեզու, մեր անուշ խոսվածքներ – ձեզ կարոտ մնացինք…

Տուն էի դառնում – տեսա մի այլմոլորակայինի… Դեռատի աղջկա աչքերը ունեին այն գրեթե անբնական, ոչ երկրային բացակայությունը, որով նա նայում էր դեպի անսահմանություն… Լավ էր` մենակ էր – այլապես կարող էր խոսել, ժարգոնը նորից կարող էր ինձ իջեցնել աստղերից - և Սիրիուսից կընկնեի ուղիղ հայրենի Շենգավիթ… Բայց վստահ եմ, որ այս անգամ չէի սխալվել - և շնորհակալ եղա այլմոլորակային հոգուն, որ եկել էր Երկիր մոլորակ` օգնելու մեզ…

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 26 դեկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Ուշ է արդեն: Ընդամենը` երկու տող: Նայում էինք “Վերոնիկայի երկակի կյանքը” ֆիլմը. ռեժիսոր` Քշիշտոֆ Կեսլյովսկի: Ֆիլմը հանված է 1991-ին, սակայն նա երրորդ հազարամյակի կինեմատոգրաֆն է: Հնարավո՞ր կադրի մեջ առնել միայն զգացումները – գրեթե չկա սյուժե, չկա գիծ – այլ միայն մի զգայական, սքանչելի, միստիկ-կանացի դիմագծերի, աչքերի, շուրթերի խաղը… Իրեն Ժակոբը – նրան վաղուց սիրել ենք Էլդար Ռյազանովի “Կանխագուշակում” (“Предсказание”) ֆիլմից – հիշում եք` Օլեգ Բասիլաշվիլու ընկերակցությամբ: Այս դերասանուհին սիրտդ մի միստիկ կապով կապում է իր հետ – ե՞րբ կլինի հաջորդ հանդիպումը: Եվ ահա նորից նա - զգացմունքների ֆանտաստիկ նրբությունների մի պանորամա է այդ զարմանալի նրբագեղ, անպաշտպան կանացի դեմքին – նրա մեջ երկրային կանացիությունը նրբահյուսվում է կնոջ աստեղային էությանը – այս երկու սկիզբը խաղում են իրար հետ, կիրքը և աստղերի լույսը իրարից անբաժան են, անմահությունը և “մահը” խաղում են նրա դեմքին…

Այդպես էլ մեծ արվեստը հաստատում է` դու իջել ես աստղերից: Բայց մի աստղի վրա, կամ ուրիշ մի տեղ, կամ այս կյանքում դու ունես քո երկվորյակը: Նա կանչում է քեզ, նա սիրում ու պաշտպանում է քեզ… Երբ նա հեռանում է երկրից – թողնում է թախիծ, այդ թախիծի մեջ դու նորից հայտնաբերում ես քո էությունը:

Բարի գիշեր:

[Հեղինակ]

Այսօրս` 27 դեկտեմբերի 2009թ, ավարտվում է:

Գյուղական մի տոհմ է, ծագումով` Սալմաստ-Խոյից, նրա շառավիղը իմ բժիշկ ընկերն է - այսօր նրա ծնունդն էր: Գիտեի արմատները, այդ իրավունքով էլ թամադա էի… Առաջվա ոգևորությամբ չէի վարում` անմոռաց սիրով առ մեր գեղջուկ համայնքը – այդ համայնքը շատ է խեղվել, և հիացմունքիս թևերը վաղուց են խանձվել: Բայց, ի զարմանս ինձ, բավականին առողջություն տեսա այդ տոհմի մեջ: Երբ մայրենիի ուսուցչուհին իր տեղը-տեղին հայերենով ասաց իր խոսքը` մեր հոբելյարի մասին, ոգևորվեցի և նույնիսկ հայալեզու ինտերնետում մայրենիի մաքրության մասին երկու խոսք ասացի` ակնարկելով ԴՆ ֆորումը:

Իհարկե, երգն ու պարը ռեստորանային-քեֆչիական էին, բայց մի անակընկալ եղավ - տոհմի երիտասարդներից մեկը վերցրեց միկրոֆոնը և երգեց մեր ուրախ ու պինդ գեղջուկ երգերից մեկը: Զարմանալի է` մեր օրերի խառնակչության մեջ, ժողովուրդը չի մոռանում իր երգը: Այդ երգը իմ թամադայական աշխատանքի վարձն էր…

Ինչքան մտածում եմ, անցյալին ու ապագային, “էս թե էն” կյանքին եմ նայում, մոլորակային կատակլիզմների ու բեկումների մասին լսում – մեր բնիկ երգն ու պարը պետք է պահել: Ես չգիտեմ, երբ մեծն Կոմիտասը անցել է սահմանը և, ի վերջո, մտել է բարձր չափումներ` նա մոռացե՞լ է իր գրի առած, երգած մեր գեղջուկ երգերը… ՉԷ~, անհնար է, Կոմիտասը հիմա էլ, իր սրտի մեջ, անձայն երգում է մեր երգերը: Նա աստեղային սրնգի վրա նվագում է անմահ մեղեդիներ: Հայ արվեստը – երգը, պարը, պոեզիան – գրի առնել մեր հավաքական սրտի մեջ, ապա տեղափոխել Ակաշայի քրոնիկներ` Տիեզերքի սրտի ու հիշողության մեջ…

Այսօր նորից նայում էի Ձևերի պանորաման – մարդկանց դեմքերը… Կային նորածիլ երեխաներ, երիտասարդներ, ծերեր, կային խնամված քաղաքային և կոշտ գեղջկական դեմքեր: Բայց ամեն դեմքի մի քանի վայրկյան նայելիս` հանկարծ պատրանքը ցրվում էր - պատրանքն առ այն, որ դու մարդու ես նայում. ի~նչ մարդ – աստվածները երկիր էին իջել… Եվ անտեղյակ իրենց ծագումից` ուտում-խմում, պարում, ծնունդ էին անում…

Բարի գիշեր: