Պատ. Այսօրս...
Այսօրս` 21 մայիսի 2010թ, ավարտվում է:
Անուշ և Ինգա Արշակյանների համերգին էինք, Օպերայի և բալետի թատրոնում:
Լավ էր, շա~տ լավ էր…
Վատ էր, շա~տ վատ էր…
Լավ էր, շա~տ լավ էր – հայ բնիկ մեղեդին ու ռիթմը, մեր ժողովրդական երգը այնքա~ն ճկուն ողնաշար, այնքա~ն զորություն, այնքա~ն քաղցրություն ունեն, որ կարող են սնել հայ էստրադան, հայ ջազը, հայ դասական երաժշտությունը: Այս համերգը ցույց տվեց, որ հայ երգը կարող է, մասնավորապես, հայացնել հայ ժամանակակից էստրադային արվեստը և նրան համաշխարհային մարդամեջ հանել: Գեղեցկուհի քույրերը մի մեղեդային-կրքային հրավառություն սարքեցին մայր արվեստի բեմին… Լավ էր:
Վատ էր, շա~տ վատ էր – նա, ով գնացել էր հայ երգ, նրա մի նոր մեկնություն ու նոր էջ լսելու – նրան մեծ հիասթափություն էր սպասում: Հայ Մեղեդին այս համերգի միակ Աշխատավորն էր և կրող կառույցը – նրա վրա թափվել էին է~լ կրկեսային խրտվիլակներ, է~լ եվրատեսիլյան փաթիլներ, է~լ ակրոբատ-պարողներ, է~լ մեր անմոռանալի «Արևիկը»… Սրինգն ու զուռնան մի քիչ օգնում էին Մեղեդու ինքնությանը, բայց նրանք անզոր էին Մեղեդուն ճզմող աղմուկ-աղաղակի դեմ… Մի սովորական «Շարմ»-ական ճաշակի շոու էր, գեղեցկուհի քույրերը եվրատեսիլային էին, շարմական էին, էստրադային էին…
Նրանց հայկականության արցունքը աննկատ ընկնում ու չորանում էր բեմին: Արշակյան-կրողները հանձնվել էին շոու-բիզնեսի փայլփլուն բռնակալությանը: Եվ կարծես չէին ափսոսում…
Բարի գիշեր:
Մեջբերել
