Տիեզերքը զավթելու հեռանկարի մասին

[Քանդակագործ]

Հիրավի ոչ մարդկային, գուցե նաև անհիմն ռոմնանտիկ մտքեր կարող են ծնվել մեր գիտնականների մոտ: Օրինակ` կենդանացնել մահացածին, կլոնավորել մարդ, կամ տիրապետել տիեզերական տարածքներ և բնակեցնել դրանք: Այս հեռանկարները հսկայական փոփոխություններ կարող են ծնել մարդկային ապրելակերպի , հոգեբանության, նաև հավատի մեջ: Սակայն փորձենք հիմնավորել այն, որ այս հեռանկարները չեն իրականանա և ոչ թե ֆիզիկական անհնարինության կամ մեր գիտնականների հանճարի պակասի շնորհիվ, այլ Տիեզերական Աննպատակահարմարության: Սկսենք ամենապարզից` մենք ունենք հինգ մատ, իսկ ինչու ոչ հազարը, չէ որ կկարողանայինք կատարել շատ ավելին և արդյունքը կլիներ հսկայական,- սակայն այն արարածը, որ կունենա հազար մատ` չի կարող մարդ կոչվել . դա արդեն ուրիշ կենդանի կլինի, որ անհարիր է Բնությանը, որտեղ Բոլորը, Ներառյալ մեր սիրելի Արարիչը` նույնակերպ են: Մարդը իր կենսագործունեության կարիքների բավարարման համար` որոշակի պահանջների համապատասխան մարմին ու հոգի ունի: Ուստի և կարելի է ասել, որ ապագայում գիտությունը տեղ կունենա միայն մարդկային ճանաչողության պահանջները բավարարելու չափով: Իսկ եթե չեն իրականանում գիտական հիվանդածին "երազանքները" ` արդեն կարելի է խոսել մարդկային նոր քաղաքակրթության , նոր արժեքների, նոր ապրելակերպի , նոր մշակույթի և առհասարակ նոր հարաբերությունների հիմնման մասին:

[Առողջագետ]

Կարծում եմ, Քանդակագործը այս թեմայում շատ կարևոր խնդիր է բարձրացրել. այն է` գիտական փնտրումների Նպատակահարմարության, ավելի ճիշտ, նույնիսկ, Բացարձակ Նպատակահարմարության հարցը: XX դարի ընթացքում գիտությունը ոչ մեկ անգամ է ցույց տվել, որ իր ձեռքբերումները ոչ միշտ են նպատակահարմար, օգտակար մարդկային կյանքի , առողջության և ներդաշնակության համար: Օրինակները շատ են, հայտնի և ոչ այնքան: Դե, միջուկային զենքի "այս և այն կողմերի" մասին բոլորը գիտեն, էկոլոգիական աղետի մասին ևս, օզոնային շերտի մասին էլ հայտնի է...:
Իսկ որքան մարդկային ուժ ու ջանք են խլում այնպիսի "գիտական" խնդիրներ, ինչպիսիք են կլոնավորումը, գենային ինժեներիայի թափանցումը սննդի ոլորտ, նորանոր, ավելի ու ավելի "թունավոր" դեղերի ստեղծումը և այլն: Արդյոք Բարձրագույն Նպատակահարմարության, նաև Բարձրագույն Էթիկայի տեսակետից սրանք արդարացված ծախսեր են, հատկապես, մարդկային ռեսուրսի առումով, արդյոք տարիներ անց մենք չենք արձանագրելու ընդհանուր բացասական արդյունք մարդկային կեցության առումով:
Առնվազն բժշկության մեջ վստահությամբ կարող եմ հավաստիացնել, որ այսօրվա գիտական փնտրումների մեծ մասը անպտուղ, իսկ հաճախ էլ վնասակար հեևանքներ են ունենալու, ինչպես ունեցել են վերջին տարիների շատ "գիտական արդյունքներ":
Հիշեցնեմ հարակից թեմաները. "Քննարկենք Լամարկի միտքը"., "Բերնարդ Շոուն գիտության մասին":
Այնպես որ ... խորհենք և խոսենք այս թեմայի շուրջ: