Սիրած երազ

[Քանդակագործ]

Այս թեման բացվել է արվեստի և մշակույթի բազմազանություն բաժնում, որովհետև կուզենայի , որ ստեղծվեր մի նկար իմ տեսած երազի պատկերով : Գուցե այն իրականության կոչեմ ինքս, կամ երբևէ հնարավորույթուն ունենամ պատվիրել այն նախընտրածս արվետսգետին : ԵՎ այսպես...
Ամբողջ նկարի մեջ տիրպետում են Լուսավոր` դեղին ու ճերմակ առկայծումները, բոլոր իրերը ներքին շողարձակում ունեն : Կենտրոնական լայնադիր շերտով երևում է անտիկ դասական սյունաշարի ավերակներ ու մնացորդներ: Սյունաշարի վերևով ` քիվի վրայով հոսում է մարդկության , կարծես էլկեկտրական մեծ լարման տակ գտնվող , հանդիսավոր , սրբազան երթի մեջ գտնվող ամբոխը: Եվ մի կոտրված սյան փոքր բեկորի վրա կարծես թափվել է այդ մեղրանման մարդկային թանձրույթից , իսկ դրանից այն կողմ նորից շարունակվում է հարություն առածների սրբազան երթը: Նկարը կարծես ասում է , ահա այս ավերակներն են մնացել մարդու ստեղծած մշակույթից, բայց հարություն առած մարդկությունը դրանց վրայով գնում է իր հավերժական ճանապարհը:

Գուցե դուք էլ ունեք նվիրական պատկերներ ձեր հոգում , պատմեք մեզ դրանց մասին :

[Առողջագետ]

Շատ անսպասելի և հետաքրքիր երևաց ինձ Քանդակագործի ստեղծած թեման: Իսկապես, երբեմն այնպիսի երազային պատկերներ են լինում, որոնք գրեթե անհնար է վերարտադրել, սակայն իրենց լույսով և գեղեցկությամբ գերազանցում են բոլոր գոյություն ունեցող նկարներն ու քանդակները: Երբեմն այդպիսի գունեղություն և անիրական գեղեցկություն լինում է որոշ ֆիլմերում` Փարաջանովի, Պազոլինիի, Կուստուրիցայի... թվում է, թե փորձ արված նկարահանել երազը: Իսկ երազներին բնորոշ է գրոտեսկը` չափազանցությունը` թե լավը, թե վատը, թե գեղեցիկը, թե տգեղը հարյուրապատիկ ավելի են արտահայտված, ինչի հետևանքով ծնվում են աստվածային կամ կոշմարային պատկերներ: Ի դեպ, այս նույն չափազանցությունը տեսնում ենք ֆոլկլորում, հեքիաթներում, ասքերում, էպոսներում, քանի-որ դրանք էլ ազգային անգիտակցականի արտացոլում են:
Ահա ինձ թվում է, թե Քանդակագործը առաջարկում է պայծառ երազների գալերեա ստեղծել, փորձելով գոնե խոսքի և նկարագրության միջոցով արտահայտել այն գեղեցկությունը /որը որպես օրենք նաև խորը իմաստալից է լինում/, որ ապրել է հոգին այդ պահին: Կարծում եմ, շատերս ենք ունեցել այդպիսի հիացմունքի պահեր, և կարող ենք փորձել Տիեզերքի ստեղծած այդ "կտավները" նկարել միմյանց համար:
Հաջորդ անգամ ես էլ կփորձեմ դա անել:

[Հեղինակ]

Սիրելի Ֆորում, այս թեման շատ մոտ է սրտիս, պատրաստվում եմ մանրամասն գրառում անել: Տիեզերքը մեր սրտի հետ խոսում է այնպիսի խորունկ պատկերներով, որոնց իմաստը և գեղեցկությունը հաճախ անհասանելի են մարդկային երևակայությանը:

Իմ շատ երազներ բանաստեղծության նյութ են դարձել, ահա դրանցից մեկը.


Երազիս մեջ մի կին,
Գեղջուկ, անշուք մի կին
Մեր երգերն էր երգում.
Բնաշխարհիկ երգեր,
Որ ծնեց սիրտը մեր`
Մեր հին հայրենիքում:

Քաղցրաշեշտիկ երգեր,-
Ա'խ, հայրենի երկիր
Ու բարբառներ կորած.
Ա'խ, գեղջկուհի իմ քույր,
Ա'խ, երգեր մեր մաքուր
Ու մայրամուտ վառած:

Նա ավարտեց երգը,
Մոտեցա, որ ձեռքը
Հպեմ իմ աչքերին-
Լռին նա հեռացավ,
Գնաց ու միացավ
Կարմիր ցոլանքներին:


Մայր մտնելուց առաջ
Արևն` արև վառած,
Պայթեց լույսով մի նոր.
Լույսում այդ ահռելի
Սիրտս սիրով էր լի
Եվ ինքնատես, և խոր:

Մի հեղեղվող արցունք
Կարոտանքով անձուկ
Ցայտեց իմ աչքերից.
Ապրե~լ` ես կանչեցի,
Ապրե'լ` թախանձեցի
Բոլոր արևներից:

Բոլոր արևներից,
Բոլոր անհուններից
Կյա'նք առա ձեզ համար.
Քե'զ, գեղջկական իմ երգ,
Քե'զ, դարերի իմ բերք,
Քե'զ, մայրենի իմ բառ:

[Առողջագետ]

Ուզում եմ մի պատկերավոր և խորունկ երազ նկարագրել, որը տեսել եմ իմ կյանքի նոր ուղու, այս նոր բժշկության ճանապարհը ընտրելու առաջին իսկ օրերին:

Իմ փոքր զավակի հետ /որը այսօր մեր ապագա բժիշկն է, և մեր գործի մի մասի ժառանգորդը/ իջանք տրոլեյբուսից Այգեձոր փողոցի անկյունում և սկսեցինք իջնել դեպի ձոր` Հրազդանի կիրճ:
Տեսա մի ահռելի գետի չորացած հուն, որի աջ կողմում նույնքան ահռելի մի ժայռաբեկոր էր: Արմունկով թեթևակիորեն կպա այդ ժայռին, և հանկարծ այն ասես պայթեց, և ջրի մի հսկա, հզոր շիթ սկսեց մեծ արագությամբ լցնել գետի ցամաքած հունը: Այդ պահին ունեի այն գիտակցումը, թե պատմական իրադարձություն է կատարվում, որի մասին գրված է եղել դասագրքերում, և որը դարեր շարունակ սպասված է եղել, միևնույն ժամանակ ինձ զարմացնում էր այն, որ ես այդքան անմիջական առնչություն ունեմ այդ պատմական երևույթի հետ: Գետը արագորեն լցվում էր, և ես ու տղաս բոբիկ մտանք ջրի մեջ և գնացինք հունի ուղղությամբ:

Հետագայում` տարիներ անց, մյուս բոլոր երազ-սիմվոլներն ու իրական կյանքը մեկնաբանեցին երազը. ինձ տրված էր հին` բնական, իսկական բժշկության հսկա, բայց չորացած գետի կենդանացման, նորացման վկան և ծառայողը լինելու միսիան`առաքելությունը: Ահա թե ինչու այդքան անվախ ու աներկբայորեն թողեցի իմ սովորական բժշկի աշխատանքը և "լծվեցի" այս գործին: