Այլևս կյանք չկա՞
Մի ծանր դատարկություն եմ զգում հայկական ինտերնետում /նրա քիչ թե շատ լուրջ հատվածում/. հենց որ արտակարգ դրություն հայտարարվեց և քաղաքական թեմաները փակվեցին, կարծես, կյանքը կանգ առավ, թվաց, թե այլևս ոչ խոսելիք կա, ոչ անելիք: Մնաց փլուզում և դատարկության զգացում: Ի՞նչ է սա և ի՞նչ դաս է, գուցե դատարկ քննարկումներով էինք զբաղված, գուցե այն, ինչ մեզ խիստ կարևոր էր թվում, ընդամենը քաղաքական "ծամոն", ծծակ էր, որը կեղծ սնունդ է և ի վերջո իրապես չի սնում մարդկային հոգին, թեկուզ խիստ կարևոր գործ է թվում:
Ի դեպ, մի նմանություն եմ գտնում քաղցաբուժության իմ սեփական փորձի հետ. երբ որոշեցի քաղցած նմալ և խորապես ուսումնասիրել այդ երևույթը, հանկարծ զգացի, որ ամբողջ ժամանակս ազատվեց, կյանքը դատարկվեց, մի պահ թվաց, թե այլևս անելիք չկա, սակայն վերագնահատեցի "սնվելու" երևույթը, հասկացա, որ այն խլում է մեր կյանքի և ժամանակի առյուծի բաժինը` կամ մտածում ենք ինչ ուտենք, կամ պատրաստում ենք, ապա ուտում ենք, ապա ժամեր մեր կենսական ուժերը խլում է մարսողությունը, և այդ ընթացքում նորից սկսում ենք մտածել ուտելու մասին... Այդ պահից էապես փոխվեց իմ ներքին վերաբերմունքը այդ երևույթի նկատմամբ, և ահռելի էներգիա ազատվեց հոգու նոր աշխատանքի և ձեռքբերումների համար:
Ահա, մի գուցե այս ահռելի դատարկությունը մի նոր` ավելի կենսալից էներգիայով լցնի մեր կյանքը, իսկ վերջին ցավալի, արյունալի իրադարձությունները մեզ նո՞ր դասեր տան:
Գուցե նաև տեսանք, որ վեճի մեջ չէ, որ ծնվում է ճշմարտությունը...
Մենք, ամեն մեկս, յուրաքանչյուրս, ինչ հասկացանք, ինչ ապրեցինք, ինչ դասեր ստացանք...
Այլևս կյանք չկա՞, թե...
Մեջբերել