Կրթության բարեփոխումներ` օգու՞տ թե վնա՞ս
Շատ են խոսում կրթության բարեփոխումների մասին. տասը տարում մի տասը օրենք կամ օրենսդրական ակտ կլինեն ընդունած: Սակայն, ինչպես ռուսերեն կասեին, "а воз и ныне там": Այն, որ բովանդակության առումով ոչինչ չի արվում, դա պարզ է, սակայն եկեք մեկ անգամ էլ նայենք, թե ինչ ուղղությամբ են ընթանում այդ բարեփոխումները, և ինչ են մեզ տալու: Նախևառաջ Բոլոնյայի գործընթացի, որով մեր "գլուխները տարան", նպատակը այն է , որ մենք ունիֆիկացնենք մեր կրթական համակարգը համաեվրոպական չափանիշների հետ, որպեսզի մեր ավարտական փաստաթղթերը անցնեն բոլոր համապատասխան երկրներում, և մեր "հազար մուրազով", ահռելի ջանքով և ժողովրդից քամած վարձերով կրթություն ստացած զավակները ավելի հեշտ /թեկուզ սա շատ խաբուսիկ պատկերացում կարող է լինել/ աշխատանք ու կյանք գտնեն, իսկ ավելի ճիշտ մի կտոր հաց վաստակեն դրսում: Այստեղ Մհեր Մկրտչյանը կասեր." Эти "Жигули... чем они думают... крутятся, крутятся...": Սա կատակով, իսկ իրականում...
Ի՞նչ է մտածում մի երկիր, որն իրեն անկախ է համարում, հետն էլ բռունցքի չափ փոքր է, և օրեցօր դատարկվում է: Փոխանակ երկիրը ծաղկեցնելու, այստեղ աշխատատեղ ու կյանք ստեղծելու, Եվրոպան ու Ամերիկան եք էժան աշխատուժով ապահովում:
Միթե դուք, կրթության պաշտոնյաներ, "ազգային" կուսակցություններում "հասունացած" ղեկավարներ այս հարցը ձեզ չեք տալիս, մի՞թե գիշերները անքուն չեք լինում, միթե իսպակես չե՞ք հասկանում, թե որքան ցավ ու արցունք է ավելանում այս երկրում ձեր "ազգանվեր" աշխատանքի շնորհիվ: Լավ, երիտասարդները չեն հասկանում և պատրաստ են համալրել եվրոպական ու ամերիկյան ազգային փոքրամասնությունների "ապերջանիկ" զանգվածը, իսկ դուք ինչու՞ եք լծվել այս ազգադավ գործին` միթե անհաց ու անջուր եք մնացել, միթե ձեզ ոչինչ չասեց 53-ամյա վրացի միլիարդատերի վայրկենական մահը:
Ձեր փաստարկները մի բերեք, դրանք լավ հայտնի են, դեռ "Սասունցի Դավթում", ի դեմս, կներեք, Ցռան Վերգոյի, ազգադավ կառավարիչների կերպարը ժողովուրդը կերտել է, դուք ընդամենը լրացնում եք այդ ցուցակը:
Քանի- քանի հիվանդ տարեցների եմ այցելել, որոնց անհնար է ապաքինել, քանի-որ սիրելի զավակները դրսում են, թոռնիկներին էլ միայն "видео"-վ են տեսնում, այդ դաժան բախտը ձեզ եմ ցանկանում, բոլորիդ, ով իր գործունեությամբ "արժանի" է դրան:
Մի տխուր փաստ էլ կա, որ հետևանք է գլոբալիզացիայի և բժշկական կրթություն բարեփոխումների. ինչ լավ է, որ դրանք չկային 3-5 հազար տարի առաջ: Հակառակ դեպքում, բացի կոպիտ ու պրիմիտիվ արևմտյան բժշկությունից մենք ոչինչ չէինք ունենա. ոչ հնդկական "Այուրվեդա", որ գանձ է, ոչ Տիբեթյան Բժշկություն, ոչ Չինական իր ասեղնաբուծության համակարգով, ոչ ճապոնական մակրոբիրտիկան, ոչ մեկ այլ բնաշխարհիկ բժշկություն: Նույնը կարելի է ասել նաև մարդկության բոլոր մշակութային ձեռքբերումների մասին: Ահա ուրեմն, որքան էլ բարեփոխումներ անենք, և մեզ թվա, թե գործ ենք անում, մոտակա ապագան ցույց կտա, որ բարեփոխումները անում են անհատները, իրական բարեփոխումները ոչ թե ձևի, այլ բովանդակության մեջ են կայանում, և կրթության, և բժշկության ապագան այլ են լինելու, և այդ ապագան սնվելու է "սահմանափակ", ոչ գլոբալիզացված աշխարհում ստեղծված, ազգային բժշկություններից և այլ մշակութային արժեքներից:
Մեջբերել