Կրոն և հավատք

[Sita]

Կրոն և հավատք, նու՞յնն են արդյոք այս երկուսը, տարբե՞ր են թե երկու իրարից անբաժան հասկացություններ:
Կուզեմ լսել Դնֆորումի անդամների կարծիքները:
Իսկ ես այս երկու հասկացողությունները կհամեմատեմ... բանանի հետ, ըստ իս կրոնը դա բանանի կլեպն է, իսկ հավատքը հենց բանաը` միջուկը, բայց ամենատարօրինակը, որ մարդիք բանանը նետում են մի կողմ և կռվում կլեպի համար:

[Philosopher]

Կրոն և հավատք, նու՞յնն են արդյոք այս երկուսը, տարբե՞ր են թե երկու իրարից անբաժան հասկացություններ:
Կուզեմ լսել Դնֆորումի անդամների կարծիքները:
Իսկ ես այս երկու հասկացողությունները կհամեմատեմ... բանանի հետ, ըստ իս կրոնը դա բանանի կլեպն է, իսկ հավատքը հենց բանաը` միջուկը, բայց ամենատարօրինակը, որ մարդիք բանանը նետում են մի կողմ և կռվում կլեպի համար:

Բավականին կարևոր ու ակտուալ հարց ես տվել: Նախ` երբ միմյանց սերտորեն կապված երևույթների մասին ենք խոսում,դրանց տարբերակման մեթոդներից մեկը դրանց առնչության պարզումն է, այսինքն, պարզ ասած, որն է առաջացել որից և այդ առաջացման ընթացքում ինչ փոփոխություններ են կրել: Միանշանակ է, որ կրոնը որևէ տեսակիի սրբազնության նկատմամբ նախնական հավատի ինստիտուցիոնալ, այսինքն` հասարակական-մշակութային, մասամբ նաև` քաղաքական վերացարկումն է, այսինքն` այն հիմնվում է սրբազնության նկատմամբ հավատի վրա, սակայն ունի իր ուրույն խնդիրները, նպատակներն ու գործառույթները: Կրոնի առաջացումը, սակայն, հավատի սոցիալական արտածում չէ միայն, այն ցանկանում է այդպիսին լինել, մինչդեռ քաղաքակրթության զարգացման ընթացքում ձեռք է բերել այնպիսի հատկանիշներ, որոնք արդյունքում առավել հաճախ հակադրում են նրան հավատին, այսինքն` այն բնական էմոցիոնալ ինստինկտին, որի սոցիալական արտածման խնդիրն է ունեցել կրոնը: Ահա այս զարգացումը հանգեցրել է նրան, որ կյանքի հետ ձուլված, նրա մեջ շաղախված ու անտեսանելի, ինչպես Հեգելն էր համեմատում` ճաշի մեջ եղած աղի նման քիչ ու չափավոր կրոնականությունը առանձնացել է կյանքից, դարձել մտածողության ու հավաքական հոգեբանության մի յուրահատուկ ոլորտ, որն առավել չափով, ինչպես ցույց են տալիս բոլոր համաշխարհային կրոնները, ոչ թե նպաստում է կենդանի կյանքի կայացմանը, այլ դառնում է միայնակ, մեկուսացված մարդու ինքնասփոփանքի, առավել հաճախ` ինքնախաբեության գործիք, որի միջոցով մարդը ստեղծում է սեփական հոգևոր կեցության միֆն ու ապրում է այդ միֆով: Ինչպես ասում էր Բուբերը, կրոնը ոգու հոգեկան կուրացումն է: Եթե այս միտքը վերաաձևեկարպենք քո հարցմանը համապատասխան, ապա կստացվի, որ կրոնը հավատի հոգեկան կուրացումն է:

[Sita]

կրոնը ոգու հոգեկան կուրացումն է: Եթե այս միտքը վերաաձևեկարպենք քո հարցմանը համապատասխան, ապա կստացվի, որ կրոնը հավատի հոգեկան կուրացումն է:

ամբողջովին համամիտ եմ այս մտքի հետ, ու կարծում եմ, եթե մարդ ունի հավատք, անպայման չէ պատկանի որևէ կրոնի, կամ հակառակը, եթե մարդ ասենք քրիստոնյա է կամ մուսուլման, անպայման չէ, որ նա հավատացայալ լինի: Քանզի կրոնը` եկեղեցին, դարձել է մի տեսակ քաղաքական ուժ, ճիշտ է սովետական միության ժամանակ այն մի փոքր իր դերը փոխեց, հալածվեց, ու կարծում եմ դա պատահական չէ: Երբ տարբեր գրականությունների միջով ծանոթանում եմ թե ինչեր են իրենց թույլ տվել եկեղեցականները, հասկանում եմ, թե ինչքան փուչ է կրոնը` հավատքի արտաքին դրսևորումը, թե ինչքան ձևական է:

[erjankutyun]

Դիտարկումների հետ համաձայն եմ , ես ինձ ավելի շատ համարում եմ հավտքի մարդ քան կրոնի հետեվորդ

[dvgray]

Երբ տարբեր գրականությունների միջով ծանոթանում եմ թե ինչեր են իրենց թույլ տվել եկեղեցականները, հասկանում եմ, թե ինչքան փուչ է կրոնը` հավատքի արտաքին դրսևորումը, թե ինչքան ձևական է:

Այս մոտեցմամբ եթե առաջնորդվենք, ապա մարդու մասին ընդհանրապես ասելու ոչ մի լավ բան չի մնա:

Ըստ իս կրոնը ուղղակի ձեւն է, իսկ հավատը ՝ բովանդակությունը:

[Փորփրուկ]

Ընդհանուր առմամբ ոնց որ թե այստեղ բոլորդ էլ նույն բանն եք ասում՝ տարբեր ձևակերպումներով (միջուկ–կեղև, ձև–բովանդակություն և այլն)։ Համաձայն եմ։

Ես ինքս որևէ կոնկրետ կրոնի հետևորդ չեմ (թեև հարգում եմ բոլոր կրոնները՝ համարելով, որ դրանք բոլորն էլ, ի վերջո, իրենց հիմքում նույն ճշմարտությունն են կրում, միայն թե տարբեր ձևերով արտահայտված, իսկ շատ մարդիկ, կառչելով այդ ձևերից, հաճախ անտեսում են բովանդակությունը և վարկաբեկում իրենց կրոնից բացի մնացած բոլոր կրոնները), բայց անհավատ էլ չեմ, պարզապես իմ հավատը որևէ կրոն «հագնելու» կարիք չունի, այն ինձ մերկ էլ էլ բավարարում։

Այո, մեր կյանքում ամենամեծ խնդիրներից մեկն այն է, որ կրոնը, որն, ըստ էության, պիտի մարդկանց հավատքի արտահայտությունը լիներ ու ծառայեր ճիշտ ապրելուն, այսինքն՝ նպաստեր լիարժեք կենդանի կյանքին, շատերի համար հաճախ ձեռք է բերում հիվանդագին բնույթ, վերածվում է մոլուցքի՝ կուրացնելով մարդուն, սահմանափակելով նրա մտահորիիզոնն և ազատ ու ինքնուրույն մտածելու ունակությունը...

[Այգ]

Ըստ իս
Կրոնները ծնվում են Ճշմարտության անունից, սակայն միշտ էլ գործում են Նրա դեմ:
Կրոնները ծնվում են դյուրահավատությունից, սնվում սնահավատությունից:
Կրոնները պայմանավորված են հավատով, հղի անհավատությամբ:
Առանց հավատի գիտակցությունն անկարող է ընկալել Ճշմարիտը:
Սակայն հավատով գիտակցությունը կարող է բացվել ոչ միայն ճշմարտության առջև:

[Christiana]

Կրոնն ու հավատքը չափազանց տարբեր են
Դիտարկելով սրանք որպես քրիստոնյա կարելի է ասել իրար հակադարձ են նույնիսկ, որովհետև կրոնավորությունը չի հաճեցնում Աստծուն այլ հակառակը իսկ հավատքը հաճեցնում է
Ես այսպես կձևակերպեի Կրոնը մի բան է, որը մենք կրում ենք մեզ վրա արտաքնապես /անունով/, բայց դրանից ոչինչ չենք ստանում, իսկ հավատքը կրում ենք մեր սրտում, որով առատապես պարգևատրվում ենք