Մե՞կ Կյանք, թե՞ բազմաթիվ

[Առողջագետ]

Կարծում եմ, սա կարևոր և հետաքրքիր քննարկման թեմա կարող է լինել:
Այսօր ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ մարդկանց մի մասը ընդունում, հավատում է, որ Տիեզերքում գործում է Վերամարմնավորման օրենքը, և մարդու Էությունը-Կորիզը- "Ես"-ը ծնվում և ապրում է բազմաթիվ մարմին-ձևերի մեջ, այսինքն մարդը ապրում է անթիվ-անթիվ կյանքեր այս մոլորակի վրա, անցնելով իր կատարելագործման ճանապարհը...
Սակայն քրիստոնեական դոգմատը հերքում է այս գրույթը կամ այս Օրենքի գոյությունը և ընդունում միայն մեկ, այս- տվյալ Կյանքի առկայությունը, որի ընթացքում մարդը կարող է` փարելով մեկ Կենդանի Աստծուն` Հիսուս Քրիստոսին, ընդունելով մեղքերը, արժանանալ Փրկության, Հավիտենական Կյանքին և հետմահու Դրախտին, կամ էլ, հակառակը` առանց ապաշխարության և եկեղեցու կողմից մեղքերի թողության` գահավիժել Դժոխք:
Անկասկած է, որ ցանկացած հասուն հոգու առջև կանգնած է այդ խնդիրը, յուրաքանչյուր հոգի այս կամ այն կերպ ընտրություն է կատարում, և չկա մեկը, ում ակնհայտ կամ թաքուն կերպով չհուզի իր "անմահ" Հոգու հետմահու Կյանքը և "Ապագան":
Կան շատ փաստարկներ հանուն և դեմ երկու դրույթների էլ, աշխարհում ավելի և ավելի շատ թվով մարդիկ սկսում են ընդունել վերամարմնավորման օրենքը, "հակառակորդ" քրիստոնեական ճամբարը ավելի ու ավելի կարծր դիրքորոշում է ընդունում:
Կարծում եմ, օգտակար կլինի քննարկել այս խնդիրը, բերել ձեզ հայտնի փաստարկներ, պատմական, գիտական և այլն...
Ես իմ ընկալումը` երկար փնտրումներից հետո հստակեցրել եմ, սակայն սկզբում կուզեի լսել այլոց կարծիքներ:

[Tigris]

Ողջո՜յն Առողջագէտ,
Ինձ համար հպարտառիթ է ձեր զրուցակիցը լինել: Ընդունէ'ք տեսակէտներս համբերանքով:

Այսօր ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ մարդկանց մի մասը ընդունում,

հավատում է, որ Տիեզերքում գործում է Վերամարմնավորման օրենքը, և մարդու Էությունը-Կորիզը- "Ես"-ը ծնվում և ապրում է բազմաթիվ մարմին-ձևերի մեջ, այսինքն մարդը ապրում է անթիվ-անթիվ կյանքեր այս մոլորակի վրա, անցնելով իր կատարելագործման ճանապարհը...

Այսինքն, ինչպէս որեւէ (ցանկացած) կրօն, այս եւս հիմնուած է սոսկ հաւատքի վրայ: Թէեւ ո'չ միշտ հակասում է հաւատքը գիտութեան, այնուհետ հաւատքը մեկնւում է (բացատրւում է) լոկ հաւատքով: Հաւատում ենք Լուսնին, նա կայ, տեսնում ենք նրան, լուսաւորւում նրա արտացոլած լոյսով, շօշափելի է, ուրեմն՝ հաւատքի մարզից ելնելով լինում է՝ իրական գիտական մարզում: Իսկ ձեր վկայաբերած վերամարմնաւորման տեսակէտը անշօշափելի է, փաստուած չէ, Լուսնի գոյութեան նման պարզ, ընկալելի ու բոլոր մարդկանց կողմից ընդունուած չէ: Ուրեմն՝ մնում է կրօնական հաւատքի մակարդակի տեսակէտ:
Խնդրեմ ասածս մի' ընդունէք, որպէս ցեղապաշտական դրսեւորում: Եթէ հաւատայի այս գաղափարին, ապա առանց վարանումի ուրախ կը լինէի. անցեալի կամ ապագայի սեւամորթի, թռչունի, կամ այլ էակի կեանքովս:
Ինչպէս բոլոր կրօնները, սա եւս կեանքի սահմանափակ տեւողութեան իրողութիւնից սարսափած մարդու հնարածը կարող է լինել: Երկնային կրօնները յօրինել են՝ երկնքի արքայութեան (դրախտ) միտքը, որպէս փրկութիւն այս կեանքում տառապող մարդուն. Խօստանալով տալ նրան, մի ուրիշ որակի կեանք:

Սակայն քրիստոնեական դոգմատը հերքում է այս գրույթը կամ այս Օրենքի գոյությունը և ընդունում միայն մեկ, այս- տվյալ Կյանքի առկայությունը, որի ընթացքում մարդը կարող է` փարելով մեկ Կենդանի Աստծուն` Հիսուս Քրիստոսին, ընդունելով մեղքերը, արժանանալ Փրկության, Հավիտենական Կյանքին և հետմահու Դրախտին, կամ էլ, հակառակը` առանց ապաշխարության և եկեղեցու կողմից մեղքերի թողության` գահավիժել Դժոխք:

Կարծեմ ճիշտ չէ. «վերամարմնաւորման» հաւատքի հակադիր ճակատում տեսնել միայն քրիստոնէութիւնը: Թերեւս Հեթանոս, Աթէիստ, Մահմեդական, Մովսիսական եւ սովորական մարդիկ եւս չեն դաւանում այս հաւատքը:

Անկասկած է, որ ցանկացած հասուն հոգու առջև կանգնած է այդ խնդիրը, յուրաքանչյուր հոգի այս կամ այն կերպ ընտրություն է կատարում, և չկա մեկը, ում ակնհայտ կամ թաքուն կերպով չհուզի իր "անմահ" Հոգու հետմահու Կյանքը և "Ապագան":

Վարպետ Աւետիք Իսահակեանը, վերամարմնաւորման նիւթով, շա՜տ յուզիչ եւ շքեղ առասպելաման մի պատմուածք ունի: Ինչ վերաբերի «անմահ հոգուս», ապա փափաքիմ նա լինի Յովհաննէսիս հոգին, եւ որպէս հանգուցեալ մարդու ոգի, նրա շուքը թեւածի մի անդնդախոր ձորում. ունկնդրելու առուի կարկաչը:

Կարծում եմ, օգտակար կլինի քննարկել այս խնդիրը, բերել ձեզ հայտնի փաստարկներ, պատմական, գիտական և այլն...

Խնդրեմ ազատէք ինձ փաստարկներ մատուցելու հոգսից: Ոչ այդ գրականութիւնը ունեմ, ոչ էլ կարող եմ:
Հայրս ասում էր. «մէկը չտեսայ, որ գիտնամ ինչ կայ այնտեղ (անդենականում)»:
Անձնապէս, չեմ յիշում որեւէ նախորդ կեանք, հետեւաբար հակում չունեմ հաւատալու:
Բայց չէ չէ, այն աղջկան ծանօթ էի նախքան ճանաչելս, եւ նա իմ սիրածն էր մի տեղ, մի պահ: Արդեօ՞ք այս նախադասութիւնս փաստ է. վերամարմնաւորման տեսակէտի:
Թերեւս ծիներով (գեներով) ժառանգուած յիշողութիւնը մեզ թւում է վերամարմնաւորում, բայց այդ պարագայում. բազում նախահայրերի ու նախամայրերի վերամարմնաւորումն է՝ նոր եւ մի անձով:

[Այգ]

Ժամանակին, երբ մի փոքր շրջանում փորձեցի ներկայացնել վերամարմնավորում հասկացությունը, ունկնդիրներից մեկը ասաց.
- Ամեն ինչ շատ պարզ ես ներկայացնում, բայց մեզ կաթի հետ այլ բան են սնել, և այս խոսքերին հավատալը մի տեսակ վախ էլ է ներշնչում:
Իսկ ինչպե՞ս կապացուցես ներկայացրածդ:
Նրա խոսքերից թևավորվեց մի երիտասարդ հիսսունական, և փորձեց շոշափելի ապացույցի բացակայության վրա ոգևորվել:
Չնայած մինչ այդ չէի էլ մտածել դա ապացուցելու մասին, բայց ակնթարթորեն միտքը ծագեց:
Հիսսունականը հրաժարվեց ներկա լինել:
Հարցադրողն ու էլի մի քանիսը սոմնամբուլայի վիճակում մի քանի սեփական կյանքերից պատմեցին:

[Black Orchid]

Իսկ ես կարծում եմ, որ անկախ այն բանից` այս կյանքը միակն է, թե ոչ, մոտեցումը նույնը պիտի լինի. ապրել հնարավոր լավագույն ձևով, զգալ, արարել, շնչել... Լավ զգալ, երջանիկ լինել: Անկախ նրանից` սա միակ կյանքդ է, անհաշիվ կյանքերիցդ առաջինը, երկրորդը, թե, ասենք, 569-րդը:
Որ տարբերակն էլ որ լինի ճիշտը, միևնույն է, կարևորը կյանքում ապրելն է, տվյալ կյանքում ապրելը: Եթե այս կյանքը միակն է, ուրեմն ոչինչ չունես կորցնելու, կարող ես ապրել այնպես, ինչպես քեզ ավելի հաճելի է ու առանձնապես չափսոսել ոչ մի բանի համար: Իսկ եթե բազմաթիվ կյանքերից մեկն ես ապրում, առավել "ապահով" կարող ես զգալ...
Ավելի հակված եմ հավատալ բազմաթիվ կյանքերի վարկածին, քանի որ գիտականորեն էլ, կարծում եմ, այն ավելի հեշտ է բացատրել, քան մնացած տեսությունները: Նույնիսկ մյուս տեսությունները կարելի է չհերքել, այլ "օգտագործել" վերամարմնավորման հիմնավորման մեջ: Բայց դեռ լրջորեն չեմ մտածել այդ ուղղությամբ, ուղղակի առաջին հայացքից էդպես է թվում:

[Philosopher]

Կարծում եմ, Առողջագետը հարցումը պետք է բաց ներկայացներ, որպեսզի յուրաքանչյուր հացված նաև հիմնավորեր իր տեսակետը: Սակայն քանի որ այն ի սկզբանե փակ է եղել, թող այսպես մնա: Պարզապես զարմաց, որ այսօր էլ կարող են լինել կարծիքներ, որ կյանքը մեկ է, ուր որ է կվերջանա կամ այս տիպի մի բան:

Re. Մե՞կ Կյանք, թե՞ բազմաթիվ

Բազմաթիվ

[Առողջագետ]

Ես էլ իմ պատասխանը բերեմ` որքան էլ զարմանալի է, երկուսն էլ ճիշտ է, մարդը ապրում է մեկ կյանք, քանի-որ այս կոնկրետ եռամիասնությունը` այս մարմինը /այս ժառանգական նյութով/, այս հոգու ու Ոգու հետ անկրկնելի համաձուլվածք է կազմում, այլևս երբեք հետագա կյանքերի ընթացքում այս Ոգին չի ունենա այս հոգին և այս մարմինը, չի կարողանա կրել այս ծնողներին, այս ազգին և ժամանակին բնորոշ հատկանիշները, այսինքն այդ առումեվ իհարկե, միանշանակ այս կյանքը մեկն է և անկրկնելի...
Մյուս կողմից մարդկային Ոգու կորիզը իր բնական շրջապտույտն է անում Բնության մեջ, և չի կարող դուրս լինել Նյութի և Էներգիայի Բնական Շրջապտույտի օրենքից դուրս, ինչպես ջրի կաթիլն է անցնում իր շրջապտույտը երկրի վրա, ապա գոլորշանում և երկինք բարձրանում, ապա նորից կոնդենսացվում և որպես անձրև ներքև թափվում:
Մեզ տեսանելի չէ մարդկային հոգիների այս շրջապտույտը, սակայն այն ժամանակին տեսել է Հերմես Տրիսմեգիստը, այդ տեսիլքը ահռելի է և ահազդու, ինչպես այն ամենը, ինչ առնչվում է Տիեզերածնության հետ: Այսպես են ստեղծվում և մոլորակ էջք անում մարդկային հոգիները, այս Տիեզերական ցանքսն է, որ շրջապտույտի մեջ է դրել Կյանքը: Այսպես հոգիները գալիս, անցնում են իրենց երկրային ուղին, ապա ջրի կաթիլի պես գոլորշանում` այստեղ թողնելով մարմինը, և "աննյութ" հոգին նորից վեր է խոյանում իր երկնային փուլը անցնելու և ապա նորից վերամարմնավորվելու` ահա ուրեմն իհարկե, ոչ թե մեկ կյանք, այլ բազմաթիվ, և դրա ապացույցները ավելի շատ են, փաստագրված մարդկային ապրումներով և գիտելիքներով, քան մեկ կյանքը հաստատող փաստերը:
Իսկ թե ինչու չենք հիշում, ինչու քրիստոնեությունը մերժեց վերամարմնավորման գաղափարը, արդյոք կակոնիկ ավետարաններում չկան վերամարմնավորման երևույթի արծարծումներ և այլ ինչուների պատասխանները կաշխատենք տալ հաջորդ գրառումներում:

[Այգ]

Համակարծիք եմ Առողջագետին, որ նույն մարմնում ոգին երկու և ավել անգամ չի հայտնվի:
Սակայն ունեմ հավելում, որ նույն արյունից առաջացած մարմիններում կարող է:
Եւ կարող է բավականին երկար շրջապտույտներ ունենալ նույն Տոհմում, անընդհատ նախապատրաստելով և բարելավելով իր հաջորդ մարմնավորումը, և այդպես մինչև վերջնական Կատարելություն:


3.18 Ներքին հակումների ճանաչումով իմացվում են նախորդ կեանքերը:

Փատանջալի

[Առողջագետ]

Բերում եմ Էդուարդ Շյուրեի "Մեծ Օծյալները" գրքից Հերմեսի տեսիլքը` թե ինչպես են էջք անում մարդկային հոգիները:

– Я вижу, – сказал Гермес, – семь областей, заключающих в себе мир видимый и невидимый; я вижу семь лучей Глагола-Света, единого Бога, который господствует посредством них. Но, о, Господи, как осуществляется странствие человека через все эти миры?

– Видишь – раздался голос Озириса, – светящийся посев, который ниспадает из пределов млечного пути в седьмую сферу? Это – зародыши душ человеческих. Он живут, как легкие облака в царстве Сатурна, счастливые, беззаботные, но не сознающие своего счастья. Но, опускаясь из сферы в сферу, он облекаются в оболочки все более тяжелые. В каждом воплощении он приобретают новое телесное чувство, соответствующее обитаемой среде. Их жизненная энергия увеличивается; но, по мере того, как они проникают в тела все более плотные, они теряют воспоминание о своем небесном происхождении. Так совершается падение душ, появляющихся из божественного Эфира. Все более и более закованные в материю, все более опьяненные жизнью, он низвергаются, подобно огненному дождю, с содроганиями страсти, через области Страдания, Любви и Смерти, в глубину земной своей темницы. В такой же темнице и ты стонешь, удерживаемый огненным центром земли, и из этой темницы божественная жизнь представляется тебе лишь тщетным сном.

– Могут ли души умирать? – спросил Гермес.

– Да, – ответил голос Озириса, – многие погибают, спускаясь в материю. Душа есть дочь небес, и ее странствие есть испытание. Если в своей безудержной любви к материи она потеряет воспоминание о своем происхождении, таившаяся в ней божественная искра, способная превратится в сияющую звезду, возвращается обратно в эфирное пространство, и душа рассеивается в вихрях грубых элементов.

При этих словах Озириса Гермес затрепетал, ибо страшная бушующая буря окружила его черным облаком со всех сторон. Семь сфер исчезли в густых туманах. Он увидал в них тени людей, бьющихся и испускающих страшные крики; их хватали и разрывали на части призраки чудовищ и животных посреди невыразимых стонов и проклятий...

– Такова – раздался голос Озириса – судьба душ неисправимо злых и низких. Их мучение кончается лишь с их уничтожением, которое есть потеря всякого сознания. Но взирай: туманы рассеиваются, семь сфер появляются вновь. Посмотри с этой стороны. Видишь ты этот рой душ, пытающийся подняться в лунную сферу? Одне из них падают на землю, сметенные вихрем, как стая птиц под напорами бури, другие, сильными движениями крыльев достигают высшей сферы, которая и увлекает их в своем вращении.

Достигая ее, души снова начинают узнавать божественное. Но на этот раз они не удовлетворяются возможностью отражать его в одних лишь мечтах о недостижимом счастье. Они проникаются им, впитывают его в себя, удерживают его с ясностью сознания, просветленного страданием, с энергией воли, выкованной в борьбе. Они становятся светлыми, ибо он хранят в себе божественное и излучают его в своих проявлениях. Укрепи же свою душу, Гермес, и да прояснится твой затуманенный дух, при виде этих летящих душ, поднимающихся до седьмой сферы и рассыпающихся там подобно снопам искр, ибо и ты можешь последовать за ними; для этого необходимо лишь одно: желание подняться.

– Взгляни, как они роятся и, описывая круги, соединяются в божественные хоры. Каждая приближается к своему гению . Наиболее прекрасные пребывают в области Солнца, наиболее сильные устремляются к Сатурну. И лишь немногие поднимаются до самого Отца, становясь среди совершенных сами совершенными; ибо там, где все кончается, все начинается вечно, и все семь сфер возглашают: "Мудрость! Любовь! Правосудие! Красота! Слава! Знание! Бессмертие!"

"Вот что видел древний Гермес", говорил иерофант, "и что передали нам его преемники. Слова мудреца подобны семи нотам лиры, заключающим в себе всю полноту музыки, вместе с числами и законами вселенной. Видение Гермеса походит на небо, неизмеримые глубины которого усеяны созвездиями. Для ребенка это – синий свод с золотыми гвоздями; для мудреца это – безграничное пространство, в котором вращаются миры в чудном и таинственном ритме. В этом видении заключаются знаки, числа и ключи, отмыкающие все сущее; чем более ты научишься созерцать и понимать это видение, тем более будут раздвигаться перед тобой его границы, ибо один и тот же основной закон управляет всеми мирами".

[Grieg]

ինչ է պատահում մարդու հոգու հետ երբ նա մահանում է, ես չեմ կարծում որ սիրող և ստեղծագործող հոգին մարմնի հետ միասին կարող է փոշիանալ, դա շատ պարզ կլիներ և միաժամանակ ահասկանալի: Նաև չեմ կարծում, որ այդ ժամանակ հոգին ազատվում է մարմնից /գուցե մարմինն է ազատվում հոգուց/: Հոգին իր բնական ֆիզիկական վիճակը ունի օրինակ` ամպի, ճառագայթի, ջրվեժի,ժայռի,,աստղի և այլ երևույթի/մարմնի տեսքով..կամ ոչ ֆիզիկական, որը մարդու սահմանափակ մտքի համար դժվար ընկալելի է, ամեն դեպքում կարծում եմ այն կա, մեզնից դուրս սակայն մեր մեջ/հետ:
Կան բնության ֆիզիկական օրենքներ սակայն կան արդյոք բնության հոգևոր օրենքեր? ես հակված եմ մտածել որ այդպիսի օրենքներ չկան հակառակ դեպքում հոգին չենք կարող անվանել քաոսային, քանի որ ինչը համակարգված է այն ֆիզիկական է.: Մարդու հոգու առանց բացառությունների վերամարմնավորման սկզբունքին/կամ ընդհանրապես ցանկացած տեսությանը/ ենթարկվելու մեջ նույնպես տեսնում եմ քաոսի պակաս, գուցե որպես բացառություն մարդ անցնի վերամարմնավորման փուլերով , սակայն որպես /քաոսի/ օրենք հոգին բազմաթիվ այլ վիճակներ կարող է ընդունել..
Բազմաթիվ լինի թե մի անգամ, մարդ պետք է քամվի իր ամեն մի ապրած վարկյանի ընթացքում

[Avigor]

Միանշանակ մի քանի, քանի վոր մարդիկ ռեինկառնացիայի միջոցով կատարելագործվում են, դառնում են ավելի խելացի և ավելի զարգացատ և մաքրում են իրենց նախկին կյանքերի կառման:Իդեպ ես կարդացել եմ մի գիտական հոտվածում , որ քրիստոնյաների մոտ ևս եհել է այդ նախկին կյանքեր հասկացողությունը և դրա ապացույցներն են հնագւյն պապիրուսների վրա գրվատ դեռևս աստվատաշունչ անունով գիրք չդառած ձերագրերը, բայց հետո նրանք ովքեև ստեղծում են աստվածաշունչը հավանաբար որոշում են չմցնել այդ նյութերը գրքի մեգ և… ուզում եմ ասել, որ վաղ քրիստոնյաները ևս հավատացել են ռեինկառնացիային:Բացի դա ինչ կատարյալ աստօ մասին կարող է խոսք գնալ եթե նա կարող ե դժոխք ուղարկել մեկին ոչ թե 1,2 կամ 5,10 տարով այլ հավեռժ???հասկանւմ եք աննդատ նայել թե մեկը ինչպես է տանջվոոըմ և աննդատ և աննդատ…այդպիսի մարդկանց երկրի վրա համարում են սեքսուալ, այլասեռվատ եվ հաստատ հօգեկան հիվանդ մանիակներ: