Ե՞րբ, ո՞ր տարիքում և ինչպե՞ս է պետք սկսել սեռական կյանքը

[Philosopher]

Յուրաքանչյուր հանրության սեռական մշակույթը սահմանում է սեռական հարաբերությունները սկսելու ժամանակը և ձևը: Տարբեր ժողովուրդների բանահյուսությունից մեզ հայտնի են այդ իրադարձության կարգավորման տարբեր ձևեր: Այսօր ևս գործում են որոշակի գրված և չգրված կանոններ, որոնցով առաջնորդվում են սեռական հարաբերությունները սկսելու տարիքում գտնվող մարդիկ: Եվ այսպես` ե՞րբ և ինչպե՞ս սկսել սեռական կյանքը: Քննարկենք խնդրի հոգեբանական, հասարակական և գիտական ասպեկտները:

[Kita]

Յուրաքանչյուր հանրության սեռական մշակույթը սահմանում է սեռական հարաբերությունները սկսելու ժամանակը և ձևը: Տարբեր ժողովուրդների բանահյուսությունից մեզ հայտնի են այդ իրադարձության կարգավորման տարբեր ձևեր: Այսօր ևս գործում են որոշակի գրված և չգրված կանոններ, որոնցով առաջնորդվում են սեռական հարաբերությունները սկսելու տարիքում գտնվող մարդիկ: Եվ այսպես` ե՞րբ և ինչպե՞ս սկսել սեռական կյանքը: Քննարկենք խնդրի հոգեբանական, հասարակական և գիտական ասպեկտները:

Երևի այստեղ է պետք ասել, որ սահմանները դրված են, որպեսի նրանք անցնեն կամ մեկ ուրիշ ձև ասենք. միշտ էլ արգելվածը ավելի է հետաքրքրում և գրավում::rolleyes:
Բայց դե իհարկե կա մի որոշակի մասսա, որը շարժվում է դրված և չգրված օրենքներով՝ փնովելով մյուս մասսաներին՝ չնայած իրենք էլ երբեմն իրենց սխալը կամ չգիտեմ ինչը իրենց մեջ ընդունում են, բայց դե հասարակության կարծիքը իրենց պեսների մեջ մի մեծ դեր է խաղում::mad:
Ինչ վերաբերում է ժամանակին, ապա իհարկե ավելի լավ է, եթե օրգանիզմը արդեն հասունացել է, իսկ մյուս տեսակետից, ամեն մարդ ինքն է որոշում, երբ, որտեղ և ինչու, դատապարտելու կարիք և իրավունք չկա:
Թե ինչպես սկսել... մի տեսակ օտար հարց է, և երևի թե ոչ ոք դրա մասին սկսելուց առաջ չի մտածում, եթե մտածում էլ է, երևի միշտ չէ, որ հենց իր ուզածն է դուրս գալիս:

[Sita]

Հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական տեսանկյուններից սեռական կյանքով ապրել կարելի է 18 տարեկանից, իսկ հասարակական տեսանկյունից մի հատ շիլաշփոթա Հայաստանում, այստեղ եթե աղջիկը չի ամուսնացել, բայց արդեն բոլորել է իր 35 տարին, միևնույնն է նա պիտի կույս լինի, բա որ մեկը ուզեց ու կույս չեղավ, իսկ եթե այդ աղջիկը սկսի սեռական կյանքով ապրել, բոլորի բերանի ծամոնը կդառնա նրա այդ ընտրությունը դատապարտելը, ինչը իհարկե սխալ եմ համարում;
Սեռական ցանկությունը մնացած բոլոր ինստինկտների պես մի բան է, ասենք հաց ուտելու, զուգարան գնալու և այլն, ու եթե մարդ երկար ժամանակ զսպի իր այդ ցանկությունը, սպանի դա իր մեջ, որը բնությանը հակառակն է, ապա հաստատ ինչ-որ հոգեկան խանգարում կստանա /լիքը նմանատիպ օրինակներ շրջապատում են մեզ/;
Սեռական հարաբերությունների սկիզբը կարծում եմ պետք է դրվի սիրելի մարդու հետ, կապ չունի ամուսինդ է թե դեռ ոչ կամ երբեք էլ չի դառնա, կարևորը երկկողմանի սեր և համակրանք լինի, իչպես նաև ցանկություն և համաձայնություն:
Բայց ինչպես և մնացած հարցերում ամեն մարդ իր ընտրության իրավունքն ունի, երբ որտեղ և ինչպես սկսել իր սեռական կյանքը, և մնացածս դատապարտելու կամ քննադատելու իրավունք չունենք...

[Philosopher]

Սեռական կյանքը մարդկային օրգանիզմի կարևորագույն ֆունցկիաներից է, առանց որի մարդու անհատականությունը` իր հոգեֆիզիկական ամբողջության մեջ, թերի է, և չի կարող համարվել ինքնաբավ ապրող օրգանիզմ: Սա փաստ է: Փաստ է նաև էն, որ հասարակությունը սեփական կյանքը կառավարելու համար սահմանափակումներ է դնում սեռական կյանքի դրսևորումների վրա` ենթադրելով, որ նրա չսահմանափակվող դրսևորումները կարող են հանգեցնել կարգավորված հասարակական կյանքի քաոսացման: Այս մտավախության մեջ օբյեկտիվ հանգամանք է այն, որ բացարձակ սեռական ազատությամբ հասարակություն երբեք չի եղել և չկա, քանի որ հասարակության ձևավորումն ինքնին կապված է սեռական սահմանափակումների և սեռական էներգիայի մշակութային տրանսֆորմացիայի հետ: Սակայն եղել են և կան սեռական մշակույթ ունեցող և չունեցող հասարակություններ: Քննարկելով սեռական կյանքի հետ կապված խնդիրները` մենք նախ պետք է արձանագրենք, որ հայ հանրությունը չունի այդ խնդիրների կարգավորման ձևավորված մշակույթ: Եվ այս պարագայում մենք հաճախ գործ ունենք արդեն քաոսային, ինքնաձևավորված, խառնիճաղանջ մշակույթների (գլխավորապես` ռուսական) ազդեցությամբ ձևավորված մի կենդանական գործողությունների պլանի հետ, որին կարող է և հակադրվում է նույնքան անհեռանկարային ընտանեկան ավանդույթը, որը գոնե սեռական կյանքի առումով որևէ էական շտկում չի մտցնում սեռային կյանքի խնդիրների մեջ: Եվ մնում են նորից հավերժական հարցերը, որոնք գալիս են փոխարինելու իրական կյանքի ընթացքին ու վեր են ածվում կոլեկտիվ խելագարության, կյանքը, նրա կենսական ավիշը ավանդույթներով ու ապրումների անկյանքությամբ փոխարինած հավաքական խելագար ընթացքի:

[Առողջագետ]

Սեռի մշակույթ մեր հասարակությունը, իհարկե, չունի: Դա մեզ, առողջագետներիս, չի զարմացնում, քանի- որ, պարզվում է, որ սննդի գիտելիք ու մշակույթ էլ չունի, շնչելու մշակույթ էլ չունի, խոսելու մշակույթ էլ չունի, ուր մնաց սեռի և սեռական կյանքի մշակույթ: Ինչ անկարևոր բան ասես, որ չգիտի այսօրվա մարդը, ինչ անլուրջ ինֆորմացիա ասես, որ չեն տալիս այսօրվա կրթությունն ու լրատվությունը, բացի կենսական-էսսենցիալ, կյանքի համար խիստ անհրաժեշտ գիտելիքից:
Սեռական կապը միայն նեղ առումով է ենթադրում մարմնական միացում ու շփում, լայն ու իսկական առումով դա երկու "ամբողջների" միավորում է, ձուլում: Իսկ ամեն "ամբողջ"`մարմնի, հոգու և ոգու միասնություն է...Ահա երբ միանում են տղամարդու և կնոջ` մարմինը մարմնին, հոգին հոգուն և ոգին ոգուն... ահա սա է միայն իսկական սեռական կապը:
Եթե կարծում ենք, թե մարմինների առանձին միացումը /որ տարիքում էլ լինի/ կյանքի և երջանկության բանալին է, կարծում եմ, սխալվում ենք:
Որպեսզի շատ լուրջ չլինի, մի համեմատություն անեմ, որը հաճախ եմ արել իմ ուսանողների համար: Եթե դուք ունեք ամբողջական կահույք, նրա գինը բարձր է, բայց եթե ընթացքում դուք մի մասը վաճառել կամ մեկին նվիրել եք, ձեր կահույքը իր ամբողջականությունը անկասկած կորցրել է և, բնականաբար, գինն էլ ընկել: Այդպես էլ կյանքում, արժեք ունի, առողջություն ու երջանկություն է տալիս միայն "ամբողջը", պահպանվածը, չմսխվածը: Այնպես որ մի շտապեք ձեր լուծումների մեջ. սեռական կապը վաղ սկսելու ազատությունը դեռ երջանկության բանալի չէ... դրանք ավելի խորն են թաքնված, բայց անկասկած կան, և մեր ջանքերը ուղղենք դրանք պեղելու և վեր հանելու գործին: Իսկ որ դա մեծագույն անհրաժեշտություն է, լավ գիտենք: Օգնեք մեզ, սիրելի երիտասարդներ, ձեր և ձեր երեխաների համար, վերագտնել և վերածնել այս կորսված մշակույթը: Չէ որ Պյութագորասը ասում էր, թե գիտելիքը ընտանիքի մասին բոլոր գիտելիքների պսակն է:

[Առողջագետ]

Ի լրացում իմ վերջին գրառմանը, ներկայացնում եմ մեր "Ազգ և առողջություն" հանդեսի համապատասխան բաժինը, որը կոչվում է "Սիրո դպրոց": Հուսով եմ, որ այն ձեզ ինչ-որ բան կտա:

Պատանու և աղջկա առողջության դպրոց
կամ
Սիրո դպրոց

Չենք թաքցնում` շատ հակասական զգացումներով ու մտածումներով, և միաժամանակ, մեր երիտասարդության նկատմամբ վստահությամբ ու գորովանքով ենք բացում մեր հանդեսի այս էջը` "Սիրո դպրոցը": Հազարամյակներ տղամարդու և կնոջ սերը, արարչածին սեռական էներգիան իրենցով կենդանացրել են, շունչ են տվել մարդու ստեղծագործությանը` արվեստներին, գրականությանը, նյութական մշակույթին: Ամեն բանաստեղծական տողի, երգի ամեն հնչյունի, ամեն քարե զարդանախշի մեջ` որպես նախասկիզբ ու պատճառ, որպես կենսատու ծնող, գաղտնի շողում է արական ու իգական սկիզբների սեռական էներգիան: Մինչդեռ ներկա քաղաքակրթությունը տղամարդու և կնոջ կապը և, հատկապես դրա ‎‎ֆիզիակական կողմը ծածկել է անգիտության ու երեսպաշտության փառով, մեղքի ու մեղավորության աղերսներով, ինչով զարկվել ու նսեմացվել է մարդ արարածը:
Բայց հիմնական հարվածը կրել է ու նսեմացվել է կինը: Նախաստեղծ մեղքի առասպելը հազարամյակներ հետապնդել է նրան, համաշխարհային կրոնները` խոսքերը մեկ արած, կնոջ մեջ են փնտրում բոլոր սխալների սկիզբը: Եվ որքան էլ այս քաղաքակրթությունը զարդարի ու խնամի նրա մարմինը, միևնույն է` նա դեռևս կնոջ մեջ անկատար արարած է տեսնում, քանզի կնոջ սեռականությունը նրա աչքին կապված է մեղքի ու սխալի հետ: Սակայն ինչ մեղք ունի ծաղիկը, որի առէջների փոշին թափվում է կլոր վարսանդին, սիրում ու պտղավորում է նրան: Ինչ մեղք ունի այն թռչունների զույգը, որոնք առավոտյան կտուց-կտուցի երգում են ու զուգավորվում` առանց արևից ամաչելու: Ի՞նչ մեղք ունեն պատանին ու աղջիկը, եթե բնության հրամանով ձգտում են հասնել ու ձուլվել իրար: Այստեղ մեղք չկա. մարդկության մեղքը սկսում է այն պահից, երբ սեռականը անջատվում է սիրուց ու հրճվանքից և դառնում կոպիտ ժամանցի, բիզնեսի առարկա կամ կեղծ մշակույթի անարվեստ գործեր ծնում:
Մենք բացում ենք "Սիրո դպրոցը" և ասում.

– Ինչպե՞ս են ծնվել արևները, աստղերը և մոլորակները: Իհարկե, այնպե°ս, ինչպես ծնվում է երեխան` տղամարդու և կնոջ` Աստծո և Աստվածուհու սիրո միջոցով: Ուրեմն ‎ֆիզիկական սերը չի կարող ամոթ լինել:
– Ինչու՞ են լույս տալիս արևները, աստղերը: Իհարկե այն պատճառով, որ հոգի ունեն, սեր ունեն և ուզում են սիրել: Մեր պատանին ու աղջիկն էլ մի արև ու լուսին են, թող սիրեն իրար:

O. Մ. ԱՅՎԱՆԽՈՎ

ՍԵՐ ԵՎ ՍԵՌԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ

Առաջին հայացքից դժվար է տարբերել սերն ու սեռականությունը (сексуальность): Ամեն ինչ բխում է Տիեզերքից, և այն ամենը, ինչ ատահայտվում է մարդու միջոցով որպես էնեգիա, իր հիմքում արարչական էներգիա է, բայց այդ էնեգիան առաջացնում է տարբեր է‎ֆեկտներ` կապված այն հաղորդիչից, որի միջով այն անցնում է: Այդ էնեգիան կարելի է համեմատել էլեկտրականության հետ: Էլեկտրականությունը էնեգիա է, որի բնությունը հայտնի չէ, բայց, երբ այն անցնում է լամպի միջով, լույս է դառնում, թեկուզ ինքը լույս չէ: Անցնելով տաքացուցիչի միջով` դառնում է տաքություն, անցնելով մագնիսի միջով` այն վերածվում է մագնետիզմի, անցնելով օդափոխիչի միջով` շարժում է դառնում: Ճիշտ այդպես էլ կա յուրահատուկ Տիեզերական ուժ, որն այս կամ այն բնույթն է ստանում` կախված մարդու այն օրգանից, որի միջով անցնում է: Ուղեղի միջով անցնելով` նա խելք է դառնում, դատողություն: Անցնելով արևային հյուսակի միջով` դառնում է զգայություն ու զգացմունք, և վերջապես, երբ նա անցնում է սեռական օրգանների միջով, դառնում է հակառակ սեռի էակի հանդեպ սեռական հակում, բայց այս բոլոր դեպքերում նա նույն էներգիան է մնում:
Հետևաբար, սեռական էներգիան գալիս է վերևից, բայց անցնելով սեռական օրգանների միջով` նա առաջացնում է զգայություն, գրգռում, մերձենալու ցանկություն, և կարող է այնպես լինել, որ այդ արտահատությունների մեջ բացարձակապես որևէ սեր չկա: Այդպես է լինում կենդանիների մոտ: Տարվա որոշակի ժամանակահատվածում նրանք մերձենում են իրար, բայց դա նրանք սիրո պատճառով չեն անում: Հաճախ նրանք պատառոտում են իրար, իսկ որոշ միջատների մոտ էգը ուտում է արուին. ի՞նչ է` դա սիրո նշա՞ն է: Ոչ, դա մաքուր սեռականություն է:
Սերը սկսվում է այն ժամանակ, երբ այդ էներգիան միաժամանակ դիպչում, առնչվում է մարդու այլ կենտրոններին` սրտին, ուղեղին, հոգուն ու ոգուն: Այդ պահից սկսած` սեռական հակումը, ինչ-որ մեկին մոտենալու ցանկությունը գունավորվում են մտքերով, զգացմունքներով, գեղագիտական ճաշակով: Այստեղ արդեն չեն փնտրում եսապաշտական բավարարում:
Սերը, եթե ցանկանում եք, դա սեռականությունն է, բայց ընդլայնված, բանական, վերափոխված: Սերն ունի այնպիսի աստիճաններ և արտահայտություններ, որոնց անհնար է թվարկել ու դասակարգել:

Սեռականություն… Սեր… Երբ դուք կանգ չեք առնում միայն կոպիտ ‎ֆիզիկական զգացողությունների վրա, այլ զգում եք, որ ձեզ տիրում են այդ տիեզերական ուժի բարձրագույն աստիճանները, ապա դա հենց Սերն է, կապը բնության ավելի բարձր ոլորտների հետ: Բայց ինչքա¯ն մարդիկ կան, որոնք, բավարարելով իրենց ցանկությունը, նույն պահին թողնում են իրար և նույնիսկ թշնամի են դառնում: Նրանց համար կարևոր է շատ արագ ազատվել լարվածությունից, և եթե որոշ ժամանակ անց էնեգիան նորից հավաքվում է, ապա նորից դառնում են նուրբ ու ժպտերես, բայց միայն մի նպատակով` նորից բավարարել իրենց ցանկությունը: Այստեղ դեռևս սեր չկա: Իհարկե, կա պահանջը, կարիքը և դա շատ նորմալ է, հատկապես երիտասարդ տարիքում: Բնությունը, որ ամեն ինչ կանխատեսել է, ստեղծել է դա` ցեղի շարունակության համար:
Կարելի է ասել, որ սեռականությունը ունի եսապաշտական հակում, որը մարդուն մղում է իր պահանջի բավարարման փնտրում, և դա կարող է բերել նրան դաժանության, քանի որ նա չի մտածում ուրիշի մասին, այլ ցանկանում է միայն բավարարել իրեն: Երբ տղամարդը նետվում է աղջկա վրա, միթե նա մտածում է այն ցավի մասին, որ նրան կարող է պատճառել: Ոչ, նա կարող է նույնիսկ նրան սպանել, միայն թե բավարարի իր բնազդները: Դա էլ հենց սեռականությունն է, մաքուր անասնական բնազդը: Մինչդեռ իսկական սերը մտածում է ուրիշի երջանկության մասին, այն հենվում է զոհաբերության վրա: Ժամանակի, ուժի, փողի զոհաբերության` օգնելու ուրիշին, հնարավորություն տալու, որ նա ծաղկի ու զարգացնի իր բոլոր ունակությունները: Եվ ոգեղենությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ սերը բարձրանում է սեռականությունից, երբ արարածը ընդունակ է լինում ինչ-որ բան կտրել իրենից և տալ ուրիշին, երբ դու կարող ես քեզ զրկել ինչ-որ բանից:
Դուք, իհարկե, կասեք, որ"Ակնհայտ է, որ սեռականության մեջ ոչ մի արարչական բան չկա": Սակայն հակառակն է. սեռականությունը արաչական ծագում ունի, բայց քանի մարդ չի սովորել ինքն իրեն տիրապետել, դրա արտահայտությունները, իհարկե, արարչական չեն:
Սիրո և սեռականության արտահայտությունների միջև գրեթե տարբերություն չկա. նույն դիմախաղը, նույն գրկախառնությունները, համբույրները… Տարբերությունը էներգիաների ուղղվածության մեջ է. երբ ձեզ կառավարում է միայն ցանկությունը, դուք չեք հոգում ուրիշի մասին, իսկ երբ դուք սիրում եք, դուք մտածում եք, թե ինչպես նրան երջանկացնել: Սեռականությունը և սերը ոչ այնքան են տարբերվում իրարից ‎ֆիզիկական տեսակետից, այլ տարբերվում են անտեսանելի, հոգեկան, հոգևոր պլանում: