Էջ 3 4-ից ԱռաջինԱռաջին 1 2 3 4 ՎերջինըՎերջինը
Ցույց են տրվում 21 համարից մինչև 30 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 31 հատից

Թեմա: Ներբող Հայ լեզուին

  1. #21
    . Tigris-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    16.10.2007
    Հասցե
    Սպաղանք
    Գրառումներ
    2,112
    Բլոգի գրառումներ
    3

    Լռելյայն արժեք Re. Ներբող Հայ լեզուին

    Մեսրոպակերտ հայ լեզուն ո՛չ միայն հաղորդակցութեան պարզ գործիք մըն է, այլեւ՝ հայ ժողովուրդի ինքնութեան աղբիւր, հայ մշակոյթի առանցքը, հայու հաւատքին պահապանը, հայ ազգի գոյութեան երաշխիքը, մեկ խօսքով՝ հայ ժողովուրդի անմահութեան մշտակարկաչ եւ կենսայորդ յաւերժական աղբիւր: Սարգիս Կիրակոսեան (Բանաստեղծ, գրականագէտ)

    Ձե'զ եմ ասում, ձեզ, հայոց նորահաս երիտասարդներ, ձեր անունին մեռնիմ, ձեր արեւին մատաղ, տասը լեզու սովորեցէ'ք, բայց ձեր լեզուն, ձեր հաւատը հաստա'տ պահեցէք: Խաչատուր Աբովեան

    Հայոց գիրերը ստեղծեր է հանճարեղ մարդ մը, ստեղծեր է մեկընդմիշտ, հայոց գիրերը կատարեալ են: Այդ մարդը նման է եղեր Աստուծոյ արարչագործութան օրերուն: Ստեղծելով տառերը՝ ան գրեր է առաջին նախադասութիւնը. «Ճանաչել զիմաստութիւն եւ զխատ, իմանալ զբանս հանճարոյ»: Հայերը մեկուկէս հազարամեակ անփոփոխ պահեր են իրենց գիրը: Այդ գիրին մէջ ազգին հնութիւնն է, պատմութիւնը, ամրութիւնն ու ոգին... Անդրէ Պիդով (Ռուս բանաստեղծ)

    Հայերէնի պէս մայրենի լեզու մը անտեսողները կամ ուրացողները որքան ալ հարուստ ըլլան, ինծի կը թուի, թէ անոնք կերպով մը կաղքատանան: Ռոբեր Կոտել (Բելգիացի բանաստեղծ)

    Հայերէնը, իբր Արարատեան լեզու, կը կոչուի «Աղօթքի լեզու». ան աստուածային ճոխ ու աննման լեզու է: Նիկողայոս Մառ (Վրացի հայագէտ)

    Հայոց լեզուին արժէքը բարձր է Արարատի չափ: Եթէ հայ ըլլայի, իրաւամբ ինքզինքս հպարտ պիտի զգայի այսպիսի լեզու մը ունենալու համար: Հայե'ր, դուք կրնաք պարծենալ ձեր լեզուով: Հայր Լուի Մայէ (Ֆրանսացի լեզուաբան)

    Հայ ժողովուրդը գոյատեւեր է ա'յն պատճառով, որ թշնամիին դէմ պայքարեր է ո'չ չարութեամբ, ո'չ նենգութեամբ, ո'չ բնաջնջելով եւ ո'չ կոտորելով: Ան գոյատեւեր է, որովհետեւ նոյնիսկ ամենածանր ժամանակներու մէջ շարունակեր է ստեղծել... կառուցեր է տաճարներ, քաղաքներ: Նոյնիսկ ամենադաժան ժամանակներու մէջ հայերը չեն հրաժարած իրենց լեզուէն, չեն կորսնցուցած հայոց լեզուն: Կիմ Բակշի (Ռուս գրող)

    Հայերէնը լեզուներու անծանօթ գեղուհին է: Վալերի Բրիւսով (Ռուս բանաստեղծ)

    Ո՛վ հայերէն, լեզուներուն ամէնէն գեղեցիկն ես, որովհետեւ գիտեմ քեզ: Հայնրիխ Հիւբշման (Գերման հայագէտ)

    Այնքան կը սիրեմ ձեր լեզուն, որ մեր տան մէջ ներկայիս հայերէն կը խօսիմ տինոջս ու զաւակներուս հետ: Կայսրի մը պէս հպարտ եմ հայոց լեզուն գիտցած ըլլալուս համար: Ֆրեդերիկ Մաքլեր (Գերման լեզուաբան)
    Զգացնել տուր թշնամիիդ, որ ամէն վարկեան պատրաստ ես պատերազմելու եւ նա կը հրաժարւի զինու ուժով քեզ անհանգստացնելու մտքից:

  2. #22
    . Tigris-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    16.10.2007
    Հասցե
    Սպաղանք
    Գրառումներ
    2,112
    Բլոգի գրառումներ
    3

    Լռելյայն արժեք Re. Ներբող Հայ լեզուին

    Գիւտին փառքը

    Մեսրո'պ, հայ դարերուն դիմաց կեցող՝
    Դուն ադամանդեայ ապառաժ
    ,
    Դուն մանուկներու մերկ ուղեղէն
    Մինչեւ հանճարը ցոլքեր ցանող,
    Գիտակցութեանց անգի'ւտ փարոս...
    Դուն, որուն կոփիւնը կռանին,
    Ժամերուն պէս, րոպէին հետ անդադար,
    Իմացական թանգարանի՜ն արձանները մեզ կը ձուլէ...
    Դուն աննինջ հսկող, դուն տիտանեան Տեսանող,
    Դուն Օրորոցէն մինչ գերեզման,
    Մեր մեն մի խօսքին մեն մի շունչին,
    Գեղեցկաձայն բացատրիչ...
    Դուն բարբառի արարիչ, Բանի իշխան,
    Դուն անբաւ բաւիղ տեւողութեան,
    Դուն գոյացութեան արգաւանդ հայր,
    Դուն լոյսի անիւ, դուն հաւատքի հրաւէր,
    Դուն հայրենի հողին վրայ մրրկին պէս բարձրացող
    Անտա՜ռ անհուն, անտա՜ռ սրտի,
    Որուն մեր մի հաստատաբուն ծառերն հսկայ,
    Մէկ մէկ քնար, մէկ մէկ փանդիռ են մեր շունչին...
    Մէկ մէկ շեփոր մեր հագագին ռազմական,
    Մէկ մէկ պատնէշ ճակատագրի՜ պատուհասին...
    Դուն անվատնելի ցորեանի դաշտ, դուն ձրի՜ հաց,
    Դուն հունձք հարուստ, եւ դուն հնձան հրաշեկ,
    Դուն արբեցութեանց եւ գինիի աւազան,
    Որուն մեջ ե'ս ալ ոսկի սափորս եմ մխրճեր...
    Արեւներու ծարաւէս խենթ...
    Դուն մեծաթափանց նայուածքներով առաքեալ,
    Դուն էիր որ զքեզ երգող ցեղդ այսօրուան,
    Հելլեներէն եւ հանճարեղ եւ հրավառ
    Ու աշխարհակալ մեծ Հռովմի որդիներէն,
    Ու հրապաշտ Պարսիկներէն դրացի,
    Մայր-բարբառիդ հիմնաքարովն յակինթ,
    Հայկազնեանց մեր շառաւիղն ազատեցիր...
    Դուն երկրո´րդ Աստուած,
    Եւ մտածման դուն առաջի´ն արարիչ...
    Դուն բեղո´ւն բարիք, սրտի´ աղբիւր,
    Գոյներու գանձ, գրութեա´նց գահ,
    Դուն թռչող դարերն մէկզմէկու կամարող
    Կամուրջ անգիծ, ուրկից ցեղդ միլիոններով
    Կամ պերճօրէն կամ վատաբար,
    Կեանքէն ի մահ կուգայ կ'անցնի...

    Դուն Հելլեներէն հռչակուած,
    Մեծատիտղոս Ակումիտ,
    Ո՜վ մենակեաց, ո՜վ Մագիստրոս, ահաւասիկ
    Երկու Հայքերն, "Ովսաննա՜ քեզ" կը գոռան...
    Եւ ովսաննա Վաղարշապատի Հայրապետին`
    Սահակ Պարթեւ զուգակշիռ արբանեակիդ,
    Եւ Վռամշապուհ Արքային,
    Որովհետեւ քու մեծ գիւտիդ զօրավիգ,
    Մեկն իր խաչին, միւսն իր Սուրին համազօր
    Քու քայլերուդ հետ քալելով`
    Արարատեան արշալոյսին,
    Դպրութեանց դուռը մեզ բացին...

    Ա´հ, ամբողջ արիւնը քու ուղեղիդ,
    Ի՜նչ տենդերէ որպիսի՜ տենդ,
    Եւ սարսուռներէ ի՜նչ սարսուռ,
    Ի՜նչ գեհենական գալարումէ գալարում,
    Եւ վարանքէ վարանք եւ վարկածէ ի վարկած,
    Եւ ծովային ծփանքներէն ի ծփանք,
    Այլակերպիչ նժարէ մը ուրիշ նժար,
    Եւ կշիռէ ի կշիռ, զքե՜զ տարաւ,
    Եւ մեն մի հիւլէն քու հոգիիդ,
    Մեն մի ճաճանչը քու աչքերուդ,
    Մեն մի կաթիլը քու հանճարիդ կայծերուն,
    Հողմային հեւքդ եւ խոլ թափը թռիչներուդ,
    Աղօթքներուդ յորձանքներն հրեղէն,
    Քառասուն օր` տիւ եւ գիշեր,
    Մենութեանդ մէջ, Մեռեալի մը պէս մենաւոր,
    Զքեզ դեպի Տեսիլքդ տարին...
    Եւ անուրջի մէջ ծնանող ծաղկի ծիլէն,
    Ու բողբոջէն դեռ անբոյս,
    Դուն մարող լոյսէն, դուն տեսլական ստուերէն,
    Անգոյն գծէն եւ երազի վսեմ վարդէն,
    Դուն ոլորտէն, անձայն շեշտէն, անգոյն բառէն,
    Դուն ծածանող եւ անարմատ ծուեններէն,
    Դաշնակցութեանց Ալփաբետան ստեղծեցիր...
    Եւ Չորրորդ դարու Ոսկի սեմէն,
    Մինչեւ մեր օրը, մեր արիւնովը մթին`
    Ահաւասիկ Հայ Հանճարը բազմալար,
    Քու ձեւերուդ մէջ կը ձուլուի...

    Ո՜վ անլուծելի առեղծուած,
    Ո՜վ ջղերո´ւ կայծակէ խուրձ,
    Արեան հնոց, անուրջներու անբիծ ծաւալ,
    Ո՜վ զարմանալի եւ տեւական զգայախաբ,
    Քնարական ահեղաբի´բ քիմեռատես,
    Դուն Աստուածագիծ ծիածան...
    Հաշտութեան հուրը մեզ բերող,
    Դո´ւն, տարակոյսին եւ տարտամին տիրապետ,
    Դո´ւն տարօրինակ եւ տարագիծ գմբեթ...
    Դո´ւն մեծ կրքերու կրօնաւոր,
    Ա´յր Աստուծոյ, մտքի´ եղբայր, քնարի´ քոյր,
    Քու բաժակէդ թո´յլ տուր որ ես ալ ըմպեմ...

    Եւ այսօր, քու սրբութեամբդ սնած`
    Ես ապաժաման քնարահար,
    Եւ անվճար ու անարժան երախտագէտ,
    Ես` քու ցեղիդ հոգիին հայելին քեզ կը բերեմ...
    Աչքերուս մեջ անոր աչքէն հուր առի...
    Ու իմ խօսքերս անոր սրտէն եմ քաղեր,
    Եւ ի´նչ որ կարդաս ճակտիս վրան,
    Ի´նչ որ կարդաս ժպիտիս մեջ,
    Անոր Յոյսո՜վն եմ ես գրած...
    Եւ թոյլ տուր այսօր, ո՜վ Մեսրոպ,
    Որ Հայոց հողէն մինչեւ աստղերը հասնող
    Քու ոսկիէ սանդուխէդ վե´ր բարձրանամ,
    Եւ հաստատաքայլ, աստիճանէ աստիճան
    Ու պսակէ ի պսակ եւ լոյսէ ի լոյս,
    Իբր զաւակը մտածումիդ,
    Ես ի քե´զ գամ, իմ այս երգս երգելու...
    Սիամանթօ
    Զգացնել տուր թշնամիիդ, որ ամէն վարկեան պատրաստ ես պատերազմելու եւ նա կը հրաժարւի զինու ուժով քեզ անհանգստացնելու մտքից:

  3. #23
    . Tigris-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    16.10.2007
    Հասցե
    Սպաղանք
    Գրառումներ
    2,112
    Բլոգի գրառումներ
    3

    Լռելյայն արժեք ՏԱՂ ՀԱՅԵՐԷՆ ԼԵԶՈՒԻ

    ՏԱՂ ՀԱՅԵՐԷՆ ԼԵԶՈՒԻ

    Քեզ, Հայ Լեզո՛ւ, կը սիրեմ մըրգաստանի մը նըման...
    Մեր անցեալին թանձրախիտ ստուերներուն մէջ կարծես
    Մէյ մէկ պըտուղ՝ քու բոլոր բառերդ ինծի կ՚երեւան,
    Որոնց մեջէն կը քալեմ ու կը քաղե՜մ զանոնք ես...։
    Մրգաստանի՛ մը նըման կը սիրեմ քեզ, Հայ Լեզո՛ւ...
    Մեր հայրենի պալատէն, պարտէզներէն մընացորդ՝
    Դալարագեղ դուն պուրա՜կ, որ դիմացար դարերու
    Եւ կը մընաս միշտ առոյգ, հին աւիշով կենսայորդ...։
    Ծառերուդ մէջ հովանուտ կ՚երթամ խինդով մ՚անսահման,
    Արմատներուդ, ճիւղերուդ վրայ նայելով հիացիկ,
    Զարմանալով թէ ի՞նչպէս դուն մընացիր՝ երբ սաստիկ
    Քամին քու շուրջըդ փըչեց եւ տապալեց ամէն բան...։
    Մէյ մէկ պըտուղ գոյնըզգոյն՝ բոլոր բառե՛րըդ ահա,
    Հիւթե՜ղ բառերըդ՝ զոր որքա՜ն հասունցուցին արեւներ,
    Բառե՛րըդ որքան այս պահուս շըրթանցս վրայ եմ բռներ,
    Բառերըդ որ քիմքըս կ՚օծեն եւ կ՚սփոփե՜ն սիրտս հիմա...։
    Վահան Թէքէեան
    Զգացնել տուր թշնամիիդ, որ ամէն վարկեան պատրաստ ես պատերազմելու եւ նա կը հրաժարւի զինու ուժով քեզ անհանգստացնելու մտքից:

  4. #24
    . Tigris-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    16.10.2007
    Հասցե
    Սպաղանք
    Գրառումներ
    2,112
    Բլոգի գրառումներ
    3

    Լռելյայն արժեք Քու Լեզուդ

    Քու Լեզուդ

    Ե՞րբ բխեցաւ աղբիւրն առատ իր ակէն.-
    Խօսքիդ առուն կը թաւալի օրն ի բուն,
    Լեզուիդ անկապ վանկերը բառ են արդէն,
    Բառերը պերճ՝ յաղթանակի ղօղանջիւն:

    Քու շուրթներով՝ մերթ անսայթաք, մերթ թոթով,
    Կը բարբառի մեծախորհուրդ հայ ոգին.-
    Ո՛չ մէկ նուագ եւ ո՛չ մէկ տաղ հոգեթով
    Ունի արուեստն արեւաշող քու խօսքին:

    Քեզմէ առաջ հնչա՞ծ է մէկն այսքա'ն ջինջ,
    Այսքա'ն քնքուշ՝ մեսրոպաշունչ հայ լեզուն…
    Մեր գանձերուն, մեր դարերուն խռովիչ
    Դուն նորաստեղծ քնարահարն ես բեղուն:

    Երբ հայերէն կը ճռուողես դուն անփոյթ,
    Ես կը փակեմ իմաստութեան ամէն գիրք,
    Կ'ուզէ Հանին ուտել անո՜ւշ այդ լեզուդ
    Ու կը յորդի՜ լոյսերով տունըս փոքրիկ:

    Ո՞վ է վարպետն ու ո՞վ աշկերտը խոնարհ
    Պապենական մեր մեծասքանչ բարբառին.
    Բառերն ամէն զոր դուն ինձմէ սորվեցար՝
    Քու շուրթներէդ են կարծես նո՛ր կ'ուսանիմ:

    Խօսէ՛, տղա՛ս, խօսէ՜ անվերջ մեր լեզուն,
    Այսպէս հպարտ եւ երկիւղով սրբազան,
    Եթէ յանկարծ զիս չգտնես օր մը դուն
    Եւ մինչեւ իսկ շուրջդ ո՛չ ոք խօսի զայն...

    Մուշեղ Իշխան
    Զգացնել տուր թշնամիիդ, որ ամէն վարկեան պատրաստ ես պատերազմելու եւ նա կը հրաժարւի զինու ուժով քեզ անհանգստացնելու մտքից:

  5. #25
    . Tigris-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    16.10.2007
    Հասցե
    Սպաղանք
    Գրառումներ
    2,112
    Բլոգի գրառումներ
    3

    Լռելյայն արժեք ՊԱՏԳԱՄ ԱՐՏԱՍԱՀՄԱՆԻ ՀԱՅՈՒԹԵԱՆ

    ՊԱՏԳԱՄ ԱՐՏԱՍԱՀՄԱՆԻ ՀԱՅՈՒԹԵԱՆ

    Հայոց յոյս ու բաղձանքով շուրջս գարուն է կրկին,
    Ու ես մի լոյս աղաւնու փայփայում եմ իմ կրծքին,---
    ---Իմ կարօտի թեւաւոր, առ բիւրածալ սիրտս տար՝
    Որտեղ մի հայ կը գտնես՝ տուր իմ սրտից մի պատառ,
    Որպէս նամակն իմաստուն հայոց երկրի նորակերտ:
    Հասիր պանդուխտ հայերին, յոյսն օջախիր երդէ-երդ,
    Ասա ձեզ ենք կարօտում եւ հողերին դեռ գերի,---
    Բալասանն ենք որոնում հայոց վերջին վէրքերի:
    Քանզի ազգի կէս կաղնին՝ ուռենու պէս կռանում՝
    Օտար անտառ դեռ մտած՝ մայր լեզուն է մոռանում,
    Իր հայ որդոցն հայուհին հայոց դպրոց չե տալիս
    Եւ Մաշտոցն է հայ վշտից այստեղ շիրմում շուռ գալիս,
    Ծունկի չոքում շիրմում էլ, աղօթում է, իմացիր,
    Որ սփիւռքը կուլ չերթայ, ազգ իմ քիչ էլ դիմացիր.
    Քիչ էլ տոկայ, ա՜խ, քիչ էլ, -- մինչեւ չքուի չարն անբան՝
    Մինչեւ բացուի սրտիս պէս, դէպի Մասիս մեր ճամբան.
    Հասի´ր, ասա´ հայերին՝ կուլ չգնայ վայերին, --
    Անմահութեան նման տուր հայոց լեզուն հայերին.
    Ամերիկա սլացիր, հասիր այնտեղ իմ ճիչով,
    Ուր հայ լեզուն է խեղդում Նիագարան իր գոչով...
    Հասի´ր, ասա, ո´վ հայեր, Մայր Արաքսը դեռ լացով
    Ձեր գալուն է սպասում , որ ինքն էլ գայ, դառնայ ծով,
    Իր Մասիսն էլ տուն բերէ, բերէ ծովն էլ իր Վանայ՝
    Սրբէ արցունքն աչքերի ծովացումով Սեւանայ:
    Իմ արծուաթեւ աղաւնի, թեւաւորիր իմ մուսան՝
    Ա´ռ իմ սիրտը կտուցիդ՝ տար հայ վէրքին բալասան,
    Թռի´ր երկիրն իմ հայոց, հասիր մինչեւ Վանայ ծով,
    Ասա՝ Սեւան քոյրիկդ քեզ է կանչում մօր լացով,
    Քո կարօտից մի աչքը ցամաքել է, չորացել...
    Այն որ ճամբայ էր նաւի՝ ոտքի ճամբայ է դարձել...
    Սեւանն այստեղ է լալիս, այնտեղ՝ ծովակն իր Վանայ,
    Թէ ե՞րբ պիտի իր քոյրը իր քրոջը միանայ...

    Հասի´ր, իմ սուրբ սուրհանդակ,
    Հայ կայ համայն լուսնի տակ, --
    Հասի´ր, ասա՝ ո´վ հայեր, այցիս խորհուրդն հասկացէք,
    Լեզուաժխոր սփիւռքում, հայեր քիչ էլ հայ կացէք,
    Հայոց ազգի սուրբ անունն արեւ պահէք լուսնի տակ, --
    Երիտասարդ հայութիւն, դու ես յոյսը մեր միակ:
    Չհարսանաք օտարին, տուն չբերէք օտար կին...
    Ձեր կեանքը՝ վար, վեր պահէք հայոց լեզուն մեր անգին...
    Օրօրեցէք օրոցքներն հայոց լեզուով մեր անշէջ,
    Մեծասքանչ մեր լեզուով, որ անզոյգ է աստղաց մէջ:
    Մեզ Աստուած է հայ ծնել, թէ չլինենք մենք ցրուած,
    Հայոց ազգի ճակատին անմահութիւն է գրուած, --
    Քիչ ենք, իրաւ, բայց հայ ենք, ջուր չխառնենք մեր կաթին...
    Որ չմթնի մեր աստղը Արագածի գագաթին...
    Չհարսանաք դուք այլոց, լաւ իմացէք, որ բարի
    Հայրենիքի փուշն՝ անուշ, դառն է վարդն էլ օտարի,
    Երիտասարդ հայութիւն այս մէկը լաւ իմանաս,
    Թէ կին բերես օտարին, կնոջ կինը կը դառնաս.
    Կաթ չի դառնայ հայ լեզուն, օտար կնոջ ստինքին,
    Օտար ստինքն օձ է կոյր, Հայոց մանկանց շրթունքին
    ...Երիտասարդ հայութիւն, դու կը կորչես յաւիտեան՝
    Թէ մոռանաս հայ լեզուն, թէ չմտնես Հայաստան...
    Թէ օտարի հողը հերկես, օտարի կոյսը գրկես,
    Թէ քո հրաշք ձեռքերից Վանայ հողը դեռ զրկես,
    Թէ միշտ օտար երգ երգես, թէ հայ լեզուն չփրկես՝
    Ազգիդ սրտին կը զարկես, ա՜խ, թէ զարկես մահս՝ քեզ...
    Անտառուեցէք բազուկներ, Արարատի կուրծքն ի վեր,
    Մինչեւ բացուեն Մասիսի ճամբաները կենսաբեր,
    Մինչեւ երկու քոյրերը՝ Սեւանայ ծով -- Վանայ ծով,
    Մեզնով իրար գիրկ ընկնեն երջանկութեան մեր լացով. --
    Յովհաննէս Շիրազ
    Յուլիս 1962, Երեւան,
    Զգացնել տուր թշնամիիդ, որ ամէն վարկեան պատրաստ ես պատերազմելու եւ նա կը հրաժարւի զինու ուժով քեզ անհանգստացնելու մտքից:

  6. #26
    . Tigris-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    16.10.2007
    Հասցե
    Սպաղանք
    Գրառումներ
    2,112
    Բլոգի գրառումներ
    3

    Լռելյայն արժեք ԿՏԱԿ

    ԿՏԱԿ

    Դեռ չհասած իմ վաստակիս վախճանին,
    Կտակս ահա քեզի ընծայ գերագոյն
    Կը ծրարեմ անցեալս ամբողջ այս պահուն
    Եւ գալիքին ոսկեղէն յոյսն ալ անդին...

    Երբ զայն քակես օր մը ձեռքով դողահար,
    Հոն չգտնես գուցէ ինչ որ յուսացիր,
    Բայց ես կ'ուզեմ որ դուն ըլլաս ջահակիր
    Հօրենական մեծ աւանդի մը պայծառ:

    Ո՛չ գանձ ունիմ, ոչ պարտէզներ ու պալատ,
    Ո՛չ իսկ խրճիթ եւ կամ խոպան ափ մը հող,
    Այլ կը յանձնեմ քեզի երազ մ'այգաշող
    Եւ փառքն անբիծ Հայ անունին հարազատ...

    Կտակս ահա...շա'տ աւելին դուն ունիս
    Քան աշխարհի բոլոր գանձերն անցաւոր.
    Հայ դարերու փոթորիկէն ահաւոր
    Կը ժառանգես դուն ալեկոծ իմ հոգիս...

    Քուկդ է, մանչուկ, շքեղ տեսիլքը մեր մեծ,
    Որ ծովերուն դէմ արցունքի եւ արեան
    Շողաց իբրեւ նորոգ կեանքի ծիածան,
    Որուն յառած՝ հայրս աչքերն իր փակեց:

    Աւարտ մարտի խոնջ պսակին փոխարէն՝
    Ոգեծփուն ու վառ դրօշ մը քեզի,
    Որ զայն պարզես քո'ւ բազուկով քաջարի
    Յաղթանակիդ լերան ազատ կատարէն:

    Մեր տառերուն աստղերն ըրած ճակտիդ թագ
    Եւ շրթներուդ՝ աղօթքն անմահ Հայ երգին,
    Եղի՛ր միշտ տէր իմ սրբաշունչ կտակին-
    Հաւատքի սիւն եւ նոր Ուխտի Տապանակ...


    Մուշեղ Իշխան



    Զգացնել տուր թշնամիիդ, որ ամէն վարկեան պատրաստ ես պատերազմելու եւ նա կը հրաժարւի զինու ուժով քեզ անհանգստացնելու մտքից:

  7. #27
    . Tigris-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    16.10.2007
    Հասցե
    Սպաղանք
    Գրառումներ
    2,112
    Բլոգի գրառումներ
    3

    Լռելյայն արժեք Հայ Հոգին

    Հայ Հոգին

    Հրաշագործ, հրաշալի՛ հայ հոգին,
    Յաւերժական լոյսի մը պէս շողշողուն,
    Օր մը իջաւ Արարատի բարձունքին
    Եւ նուաճեց խաւարն անթիւ դարերուն:

    Հայոց աշխարհ իրմով դարձաւ բուրաստան,
    Փոքրիկ ածու, բայց գերազանց բոլորէն,
    Ուր ծաղկեցան վսեմ գործեր արութեան
    Եւ ուր փառքի նոր ընձիւղներ կը ժայթքեն:

    Երկնապարգեւ շնորհ ու շունչ հայ հոգին,
    Մեզ սկիզբէն վառեց բոցովն աստղերուն
    Եւ նուիրեց Ազատութեան տաճարին՝
    Հայկէն մինչեւ վերջին ժառանգն հայկազուն:

    Ամէնուրեք, ապառաժէն իսկ դաժան
    Բխեցուց ջուրն անմահական գորովի,
    Տառապանքէն քամեց գինին խնդութեան,
    Վէրքերը մեր փոխեց անուշ սրինգի:

    Հայ վանքերու խուցերուն մէջ մթամած
    Ինքն էր հեղեղն աղօթքներուն նարեկեան,
    Կանթեղը վառ որ դարէ դար պլպլաց
    Էջին վրայ մեր ոսկեղէն դպրութեան:

    Սիրագորով, գանձերու ծո՛վ հայ հոգին
    Երգ ու տաղով բարբառեցաւ ամէնուն՝
    Եւ իր անյայտ, աստղանուագ մեղեդին
    Դարձաւ համերգ Կոմիտասի շրթներուն:

    Բաշխուեցաւ հանճարներուն մեր բոլոր,
    Քնարակիր գուսաններուն վաղեմի,
    Շեփորահար քերթողներուն թեւաւոր
    Եւ այդ մեր մէջ եւ մեր վերեւ կը ծագի:

    Բազմաչարչար, անյիշաչար հայ հոգին,
    Քանի՜ սուրով զինք խոցեցին վատաբար,
    Քանի՜ շղթայ զարկին իր սէգ թռիչքին,
    Բայց ինք մնաց կենսանորոգ ու դալար:

    Իր հարազատ պատկերն է սուրբ մեր լեզուն,
    Որ կը հնչէ զանգերուն պէս Յարութեան,
    Իր տեսիլքէն կը կրէ կեանք եւ արիւն
    Ամէն տաճար, ամէն գմբեթ հայկական:

    Մուշեղ Իշխան
    Զգացնել տուր թշնամիիդ, որ ամէն վարկեան պատրաստ ես պատերազմելու եւ նա կը հրաժարւի զինու ուժով քեզ անհանգստացնելու մտքից:

  8. #28
    . Tigris-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    16.10.2007
    Հասցե
    Սպաղանք
    Գրառումներ
    2,112
    Բլոգի գրառումներ
    3

    Լռելյայն արժեք Re. Ներբող Հայ լեզուին

    ԳԵՂՕՆ Ի ՊԱՏԻՒ ՀԱՅ ԼԵԶՈՒԻՆ
    Ինչպէս գետ մը անհուն, հինաւուրց լեռներու անմատոյց բարձունքներէն ծնած, եւ որ անհաշուելի ժամանակներէ ի վեր արեւուն տակ կը պտըտցնէ իր մեծ թարմ կեանքը մշտահոս ու երգեցիկ, դուն կը վազես դարերուն մէջէն, ո՜վ գեղեցիկ ու քաղցր Լեզու Հայկական: Քո ակունքդ կը կորսուի անցեալին ալեւոր սարերուն մշուշին տակ խորհրդասքօղ: Առասպելախառն ստուերներուն վեհութեանը ծոցէն, ինչպէս կաղնի մը հաստաբերձ, քու նորացայտ ուղխինահոսմանդ վերեւ կանգուն, դեռ կը տեսնենք պայծառ դէմքն հսկայ դիցակերպ Հայկին, որ քու վրադ կաթեցուց բռնութեան դէմ առաջին բազուկը բարձրացնող հերոսի իր արու նայուածքը հայրական: Եւ ինչպէս բուրաստան մը շուշաններու, մեր որդիական աչքերուն զմայլած խանդաղատանքը դեռ կը նշմարէ վճիտ գեղեցկութիւնը աննենգ Արային, որ քու եզերքդ ի վար արշալոյսի մը պէս շողաց եւ իր անեղծ մաքրութեան մէջ քաղցրօրէն մարեցաւ: Ու դեռ քանի' դէմքեր մետաքսէ բամբիշներու, պղնձէ դիւցազներու, խունկէ մարգարէներու ու կրակէ քերթողներու, որ քու ծփանքներուդ մէջ իրենց երազը հայելացուցին:

    Հարիւր ցեղ, ամենահզօրներէն եւ ամենանուրբերէն, ամենաազնիւներէն եւ ամենավայրագներէն, քու ափունքներէն անցան: Անոնցմէ շատերը, որ ժպրհեցան քեզ ցամքեցնելու մտածուﬓ ունենալ, իրենց բուռն անցքին յարուցած փոշիին մէջ թաղուեցան եւ կորան առյաւէտ. իսկ դուն անոնց անձնիւրէն շող մը, երանգ մը, թոյր մը, զանակներ առիր ամփոփեցիր քու ծոցիդ մէջ, եւ քու պատմուճանիդ շքեղութիւնը անոնցմով պերճացուցիր, ու՝ յամառ ու մշտակայտառ՝ դարերուն մէջէն քու վազքդ շարունակեցիր:

    Ո՞վ մեզի վերստին լսելի պիտի ընէ մեծապանծ նուագները, ազնուական տաղերն ու ազատախրոխտ յաղթերգները զոր ալիքներդ հնչեցուցին այն ոսկեղէն օրերուն երբ փառքին երիվարը բոցակն ու հրաբաշ ու լուսասմբակ՝ քու հողիդ վրայ սիգարշաւ կը վարգէր, Տիգրանին ու Տրդատին հուժկու ձեռքովը սանձուած: Ժամանակին խաւարներուն տակ թաղուած կը քնանան անոնք: Բայց մենք անոնց արձագանգը կը գտնենք յաղթ ու լիալիր համերգութեան մէջ զոր դուն բարձրացուցիր Մեսրոպեան հոյլին աստուածային շունչին տակ, երբ դարաւոր բազմամարդ ճիգերովդ, գալարուﬓերովդ ու խոյանքերովդ զօրացած, քու մէջդ ցոլացող արեւուն, ծոցդ թափանցող բոլոր տեսիլներուն, վրադ հակող բոլոր ցեղերուն կորովը իւրացուցած, քու գերագոյն հասունութեանդ ու մեծվայելչութեանդ մէջ շքեղափառ շողացիր, քու ներդաշնակ ու փարթամ ծփանքներուդ վրայ խաղցնելով հայրենի լուսավառ ծիրանին, ափունքներդ զարդարած՝ պահլաւիկ հզօր բարտիներուն կոթողներովը, ատտիկեան ձիթենիներուն նրբին փունջերոﬖ ու ասորական նոճիներուն մելամաղձիկ երկնասլացմամբը:

    Օր մը, մրրիկ մը քեզ սարսեց, եւ ջուրերդ, փրփրակուտակ, յորձանապտոյտ, մեծամռունչ, արջնաթոյր ու փայլակներով պատռուած, արձակեցին երգ մը անօրինակ, խորին եւ հզօր, մոլեգին եւ դաշնաթաւալ, վեհօրէն դաժան, ու քաղցրօրէն ահաւոր, երգ մը կարծես հրեշտակապետներուն փողովը հնչուած՝ երախաբաց դժոխքի մը արհաւիրքներուն վերեւ, Նարեկայ մոնաքոզին հոգին էր որ վրայէդ կ’անցնէր...

    Ատեններ յետոյ, լուսնակ գիշեր մը աննման անուշութեամբ քեզ լուսածաղկեցուց. ջուրերդ, անդոյր ալեակներով, երանաւէտ յափշտակութեան մը մէջ մեղմօրօր՝ արծաթ նշոյլներու մեղրահոս տարափի մը տակ ցոլցլուն՝ երգեցին նուագ մը սիրոյ եւ օրհնութեան. Շնորհալւոյն սիրտն էր որ քու վրադ կը ճառագայթէր:
    Եկան մեծ աղէտի օրեր: Փառքն ու զօրութիւնը հեռացան ափերէդ: Թշուառութիւնը ծանրացաւ վրադ: Ժանտ հովեր իրենց սեւ թեւերով ծոցդ բզքտեցին: Արիւնի անձրեւ մը տեղաց վրադ ու քեզ կարմրցուց: Դիակներու աղիողորմ շեղջակոյտներ ալիքներուդ վրայ ծփացին: Ջուրերդ աղարտուեցան, փտութեան պիղծ գոյներովը հագուեցան: Ու պահ մը մահուան աղջամուղջն զգացիր քու վերեւդ հոլաթեւ: Եւ սակայն քու ներքին կորովդ յաղթեց մահուան, եւ դուն վերակենդանացար՝ նորոգուած ու աւելի քան երբեք երիտասարդ: Նոր գարուն մը ճաճանչեց, քու ջուրերդ մաքրեց, բիւրեղի թափանցիկութիւն եւ սատափի փայլ տուաւ անոնց. քնքուշ թեւերով զեփիւռ մը քու ծոցդ զովացուց. առաւօտեան լոյս մը վարդ ու շուշան թափեց վրադ. ափանցիդ վրայ այգիներ փթթեցան, ու սոխակներ եկան՝ անոնց բարի ստուերներուն մէջ թաքչած՝ իրենց գորովոտ ու քաղցր խազերը մրﬓջել. Աշուղներուն երաﬓ էր մելանուշ...

    Եւ այսօր, ա՛յնքան այլազան վայրերու, ա՛յնքան բազմաթիւ դարերու, ա՛յնքան տարանման հանգամանքներու մէջէն անցնելէ, մեծագոյն փառքերն ու ահաւորագոյն դժբախտութիւնները ճանչնալէ յետոյ, դուն կը հոսիս միշտ, ո՜վ Լեզու Հայկական, կը հոսիս՝ առոյգ եւ պայծառ: Դարաւոր վազքդ քեզ չէ յոգնեցուցած, քեզ չէ ծերացուցած: Մշտանորոգ երիտասարդութեան գաղտնիքը քու մէջդ է: Դուն հիմայ կը միացնես քու հին մեծ օրերուդ ոսկեհուռ պատմուճանին պերճութիւնը աշուղական այգաշողման խանդաղատալից ու քնքուշ շնորհքին. մերթ անպատում քաղցրութիւն ունիս գորովով ակաղձուն՝ մեր մայրերուն նայուածքին, մերթ՝ կուռ փայլը մեր հերոսներուն արոյրէ հոգիին. մերթ կը ցոլացնես ահեղ կարմիրը մեր գեհենական աղէտներուն, ու մերթ արեգակնափայլ ճառագայթումը մեր ազնիւ յոյսերուն: Եւ դուն՝ քու ջուրերուդ բոլոր բերաններովը Ազատութիւնը երգեցիր, այնքան խոր ու հուժկու եւ անուշ շեշտով մը, որ Արեւելքն ամբողջ դղրդեցաւ երգիդ հնչիւնէն եւ ահա զայն գերեզմանող խաւարին մէջէն մեծ Այգու մը լոյսը ադամանդափառ կը նշուլէ...

    Ո՜վ մեր Լեզուն, հայելի՜ բարութեան, քաջութեան, գորովի ու քաղցրութեան, դուն մեր սրբութիւնը, մեր հոգին, մեր արիւնը, մեր իսկութիւնը, մեր պատիւն ու մեր փառքն ես: Դուն ամենաշքեղ երեւոյթներէն մեկն ես տիեզերական ուժին: Ցորքան կեանքը երկրիս վրայ տեւէ, դուն պիտի շարունակես քու վեհ ու պայծառ գնացքդ՝ Ժամանակին անծայր դաշտերուն մէջէն՝ յաղթականօրէն պտըտցնել:
    Արշակ Չօպանեան
    Սկիւտար, 12 Հոկտ. 1908
    Զգացնել տուր թշնամիիդ, որ ամէն վարկեան պատրաստ ես պատերազմելու եւ նա կը հրաժարւի զինու ուժով քեզ անհանգստացնելու մտքից:

  9. #29
    . Tigris-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    16.10.2007
    Հասցե
    Սպաղանք
    Գրառումներ
    2,112
    Բլոգի գրառումներ
    3

    Լռելյայն արժեք Re. Ներբող Հայ լեզուին

    ՄԱՅՐԵՆԻ ԼԵԶՈՒ

    Դու մեր մեծ երթի գաւազանակիր
    Եւ մեր պատմութեան մեծագոյն դիւան,
    Մեր ազնւութեան գովասանագիր,
    Մեր մտքի պահեստ, հոգու օթեւան:
    Անցեալին պարզուած դու մեր լսափող,
    Եւ մեր խօսափող՝ գալիքին ուղղուած:
    Դու մեր սրբութիւն՝ կնքուած Մեսրոպով,
    Նարեկացիով օծուած ու յուզուած:

    Դաժան դարերի ամէ'ն մի ժամին
    Շա՜տ բան է խլել մզենից թշնամին:

    Բարդելով վէրքին վէրք ու անարգանք,
    Հեծութեան վրայ մի նոր հեծութիւն՝
    Խլել է մեզնից հանգիստ ու յարգանք,
    Խլել է մեզնից փառք ու մեծութիւն,
    Խլել է կեանքը մեր եւ… կեանքից էլ թանկ
    Մեր հո'ղը, հո'ղը,
    Մեր սուրբ հայրենի՜ն:

    Շա՜տ բանից է մեզ զրկել վայրենին:
    Մեր կերած հացին քսել է նա ժանգ,
    Բայց եւ… դարաւոր բնիկ վայրերի,
    Կորստի լեղի կարօ՜տն է քսել,
    Մեր խումին խառնել է մեր սուրբ մայրերի
    Արցունքը, սակայն… եւ արիւնը սեւ,
    Բայց մենք չենք զրկուել… մեր բերնի համից,
    – Քաղցրացել ենք մենք… մեր քաղցր բառով,
    Մեր հայրենահամ անուշ բարբառով:

    Շա՜տ բանից է մեզ զրկել թշնամին:
    Պարոյր Սեւակ
    Զգացնել տուր թշնամիիդ, որ ամէն վարկեան պատրաստ ես պատերազմելու եւ նա կը հրաժարւի զինու ուժով քեզ անհանգստացնելու մտքից:

  10. #30
    . Tigris-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    16.10.2007
    Հասցե
    Սպաղանք
    Գրառումներ
    2,112
    Բլոգի գրառումներ
    3

    Լռելյայն արժեք Re. Ներբող Հայ լեզուին

    ,,,, ,,,, ,,,, ,,,,,,,,ՆԵՐԲՈՂ ՄԱՅՐԵՆԻ ԼԵԶՈՒԻՆ

    Դու՝ սէր առաջին, առաջին մորմոք, առաջին կարօտ,
    Որ տառապանքով փոխուեցիր բառի ու դարձար լեզու...
    Ու երբ «Հայրենիք» անունը տուինք հողին այս քարոտ,
    ,,,,«Մայրենի» դրինք անունը քո սուրբ:

    Եւ դու դարէդար մեզ շնորհեցիր կանչը քո արեան,
    Համը քո հացի, եռքը քո գինու, ցոլքը քո հրի,
    Տուիր պղնձէ ապառաժների կռինչը վայրագ
    ,,,,Ու քնքշութիւնը լացող մամուռի:

    Մեզ նաւասարդեան առաւօտների լոյսով օծեցիր
    Եւ մկրտեցիր առասպելներիդ ուժ ու զօրութեամբ,
    Աստուածների հետ քո աստուածային ձայնով խօսեցիր,
    ,,,,Ոսոխների հետ՝ որոտով քո բամբ:

    Եւ մենք դարձրինք քեզ երդում, ոգի, դարձրինք Աստուած,
    Թէեւ գիտէինք որ աստուածները զոհ են պահանջում...
    Եւ Աւարայրում ընկանք արնաքամ, ընկանք ծուատուած,
    ,,,,Բայց չզիջեցինք եւ ոչ մի հնչիւն:

    Ու երբ փուլ եկաւ մեր կամարների թռիչքը հպարտ,
    Կամար ոգեղէն՝ դու մեր ուգու հետ յարատեւեցիր,
    Երբ սիւները մեր ծնկները ծալած՝ ընկան դիտապաստ,
    ,,,,Դու՝ սիւն ոգեղէն երկինք թեւեցիր:

    Երբ ողկոյզը մեր առան արշաւող սմբակների տակ,
    Գինի սրբազան՝ մեր շրթունքները դու համբուրեցիր,
    Ու երբ խլեցին ու խափանեցին թոնիրը մեր տաք,
    ,,,,Դու՝ հաց անսպառ՝ նորից բուրեցիր:

    Ու մենք քեզ համար, մեր մեսրոպատառ, խորհուրդ մեր խորին,
    Ու մենք քեզ համար, մեր մեծասքանչ, մեր ոսկեղենիկ,
    Ելանք ազգովին, բռնեցինք ահեղ ճամբան Տէր Զօրի,
    ,,,,Մեր կէսը տուինք, բայց քեզ չտուինք:

    Քանզի գիտէինք որ քեզ յաւիտեան կոչել մայրենի,
    Քեզանով ենք մենք դարէդար յառնել, առել շունչ ու կեանք,
    Ու թէ քեզ դաւենք, ուրեմն չունենք հող ու հայրենիք,
    ,,,,Ու թէ քեզ դաւենք, ուրեմն չկանք:

    Եւ հիմա, հիմա, անթեղի նման քեզ պիտի տանենք,
    Քեզ պիտի տանենք իբրեւ հրդեհից ազատուած մանկան,
    Հողմերից փրկուած կանթեղի նման քեզ պիտի տանենք
    ,,,,Ու տանենք իբրեւ երդում ու պատգամ:

    Եւ տանենք պիտի իբրեւ առաջին հաւատ ու աղօթք,
    Եւ տանենք պիտի իբրեւ սրբազան հաց, գինի ու հուր,
    Եւ յիշենք որ երբ «Հայրենիք» ասինք հողին այս քարոտ,
    ,,,, «Մայրենի» դրինք անունը քո սուրբ:
    ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՒԹԵԱՆ
    Զգացնել տուր թշնամիիդ, որ ամէն վարկեան պատրաստ ես պատերազմելու եւ նա կը հրաժարւի զինու ուժով քեզ անհանգստացնելու մտքից:

Էջ 3 4-ից ԱռաջինԱռաջին 1 2 3 4 ՎերջինըՎերջինը

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •