Պատ. Ներբող Հայ լեզուին
,,,Չեմ պատկերացնում՝ ինչպէ՞ս կարելի է ուրիշ լեզուով գոյանալ, կայանալ, գիտելիքներ հաւաքել ու օգտակար լինել երկրին, երբ երկրի մի մասն արդէն քեզնից օտարել ես։ Անհնար է, որ մարդու հոգեբանութեան մէջ տեղի չունենայ այդ խեղաթիւրումը, երբ իր մայրենին իր հետ չէ։ Եւ եթէ այսօր մենք ժառանգել ենք այս լեզուն, եւ դու փոխում ես լեզուդ, անմիջապէս քո ժառանգութիւնը մի կողմ ես դնում եւ մտնում ես քո գիտակցութեան մի նօսր շերտ։ Չէ՞ք նկատել՝ ինչպէս է բարոյականութիւնից անտեղեակ երեխան վիրավորւում մօր սեթեւեթանքները տեսնելիս։ Այդպէս էլ, այդ նոյն երեխաները, տեսնում են քո վարքագծի կեղծիքը, երբ դու նրանց շեղում ես ընտանիքի ներսում գործող ամենօրեայ մայրենիից... Երեխան զգայուն է կեղծիքի հանդէպ, յետոյ է, որ ընտելանում է այդ կեղծիքին։ Ես շատ եմ ուզում, որ լեզուի հարցում բոլորս միաբան լինենք։ Որ փողոցում չլինեն մայրեր, ովքեր կարծում են, որ եթէ երեխայի հետ օտար լեզուով խօսեն, երեխային աւելի կարեւոր են դարձնում։ Լեզուի այս քաղքենիութիւնն անտանելի բան է։ Անտանելի։
Մենք տանը մշտապէս հեգնանքի զգացում ենք ունեցել մայրենիից խուսափող ծանօթ-բարեկամի նկատմամբ, ով ուրիշի լեզուն իրեն գեղեցկացնելու, խելօքացնելու միջոց է համարել՝ ամաչելով խօսել իր մայրենիով։ Մարդն, ախր, իր մօր համար կամաչի՞։
Տիգրան Մանսուրեան
Մեջբերել