Մտորումներ լեզուի մասին
Հնդեւրոպական նախալեզուն խօսող ժողովուրդների մայր հայրենիքի վայրը ենթադրաբար Հայաստան աշխարհն է եղել: Անյիշելի ժամանակից մինչ Քրիստոսից 3000 առաջ, հնդեւրոպացիք խումբ առ խումբ բաժանուելով առանձին զարգացում ապրել են՝ Իտալական, Գերմանական, Կելտական, Բալտիկ-Սլավական, Հնդիրանական, Յունական եւայլն եւայլն խումբերը: Սա չի նշանակում թէ վերոյիշեալ անուններով ազգեր կամ ժողովուրդներ եղել են այդ ժամանակ, այլ՝ նշանակում է թէ այս պայմանական անուններով խումբերը բաժանուելով մայր հնդեւրոպական նախալեզուից, անջատօրէն զարգացել են:
Եթէ նկատէք, Հայաստանը գտնւում է հնդեւրոպական լեզուներ գործածող ազգերի միջատեղը: Հնդեւրոպական լեզուները բաժանւում են երկու մեծ խումբի. Սաթեմ եւ կենտում (եթէ սխալ է. խնդում եմ ուղղէք ինձ): Հայերէնի դիրքը իւտայատուկ է եւ չի պատկանում ոչ մի խմբի: Հնդեւրոպացիք երբ հեռացան ենթադրեալ մայր հայրենիքից (Հայաստանից), Հայ ազգը դեռեւս չէր կազմաւորուել, ինչպէս նաեւ միւս ազգերը չէին կազմաւորուել:
Հայերէնը հոմանիշների ծաղկոց է, որի բուրաստաններում կարող ես քաղել բազում մոռացեալ եւ գործածւող բառեր: Քաղաքակրթական նշանակութիւն ունեցող բառեր եւ անուններ ազգերը վերցրել են միմիանցից: Յաճախ բառի բնիկ հայերէնը դուրս մղուել է տեղ տալովը մուծուած բառին: Մինչ այդ մուծուած բառերը շաղախուելով մկրտուել են հայրենի հողում ու ջրում դարերի ընթացքում, հայավարի արձագանգ ստացել՝ հայի շուրթերում: Աշխարհում ամէնահարուստ բառապաշար ունեցող լեզուներից մինն է հայերէնը: Մեզ մնում է գտնել եւ ընթերցել բառարանները:
Մեջբերել
