Պատ. Դիտում
Արտայայտուելու ցանկութիւն չունեմ, մի տեսակ ինքնամփոփուելու կարիք եմ զգում, որ գտնեմ ինձ: Այնքան շատ են ազդեցիկ բաները կեանքում՝ որ նրանց միջավայրում ինքդ քեզ կորցնելու, ինքդ լինելու կերպը գուցէ մոռանաս: Ես բազմիցս գտել եմ ինձ:
Ահա՛ այդ գտնելու եւ վերստին փնտրելով գտնելու պահերից մեկն էլ իմ սիրած երաժշտութիւններին, երաժշտական ոճերին եւ կատարողներին է վերաբերում: Մոռանում եմ նրանց ունկնդրելը, յետոյ յայտնւում են եւ ես վերյիշում եմ նախապէս զգացածս, ապրածս եւ ինքս ինձ մտորում, որ ես ինչո՛ւ ինձ զրկել եմ վեհ զգացումներից ու ապրումներից, որոնցով ազնւացել է հոգին:
Ես հասել եմ այն պահին ու մակարդակին, յետոյ մոռացել եմ հասածս տեղը, ինձ հասու դարձած գեղեցկութիւններն ու վեհը, ու կրկին առօրեային ու կենցաղայինին յետդարձ եմ կատարել:
Մարդը... երկնայինի եւ երկրայինի անվերջ հակադրութեան մարմնացումն է: Ի զուր են բիւզանդացիք եւ այլոք, պատմութիւն ու պետութիւն, ժողովրդագրութիւն եւ մշակոյթներ են կործանել՝ յանուն Մարդու որքան մարդկային եւ որքան աստուածային լինելը բնորոշելու համար:
Մարդը՝ ինքն է որոշում ու ինքն իրեն ապացուցելն է կարեւոր, թէ որքան է երկրային ու որքան երկնային: Եւ եթէ երկրային չլինէր, երկրայինների «լեզուներով» երկնայինը չէր կարող արդել:
Երաժշտութիւնը աստուածայինի լաւագոյն ձեւ ստացածներից մեկն է՝ հնչիւնի տեսքով: Ուրեմն որքան է անհաճոյ, երբ այն վատ է մատուցւում, ահա թէ ինչու եմ այդքան բողոքել նախորդ գրառումներում:
Յետայսու չեմ անելու, չեմ գանգատելու: Սովորեցի չտեսնել վատը: Հանդուրժե՞լ... չեմ հանդուրժում վատը, բայց կարողանում եմ չտեսնել այլեւս:
Հանդուրժելն էլ մարդկային առաքինութիւններից մեկն է, գիտեմ, այնքան ժամանակ, որքան անճաշակի ու տգեղի հանդուրժումը չի խոտորում քեզ՝ երկնայինի եւ երկրայինի քո ներդաշնակութիւնը:
Մեջբերել