ՀԱՄՈ ՍԱՀԵԱՆ
ՓՆՏՌՈՒՄ ԵՍ ԴՈՒ
Փնտռում ես դու ինչ-որ յանցանք,
Հեգնում ես ինձ ու չես ներում,
Բայց կայ ինչ-որ մի կարեկցանք
Քո հեգնական ժպիտներում։
Հեգնում ես ինձ ու նախատում,
Բորբոքում ես կռիւ ու վէճ,
Բայց կայ ինչ-որ մի քաղցրութիւն
Քո դառնագին խօսքերի մէջ։
Ա՜խ, յօնքերդ ես յաճախ կիտում,
Նայում ես ինձ այնպէս մռայլ,
Բայց կայ ինչ-որ քնքշութիւն
Քո անողոք դէմքի վրայ։
Յաճախ այնպէս խայթում ես դու,
Սրտիս այնպէս վիշտ ես բերում։
Բայց կայ ինչ-որ մտերմութիւն
Քո այդ օտար հայեացքներում։
Մերթ փարւում ես ինձ հովի պէս,
Մերթ հողմի պէս ինձ չարչարում,
Ա՜խ, երբ այդպէս շոյել գիտես։
Էլ ինչո՞ւ ես ցաւ պատճառում։
ԱԶԴԱԿ
Մեջբերել