Հայաստանեան ապրանքների տօնավաճառում՝
– Ջերմուկ, անմահական ջուր, հայրենիքի ջուր, ազգային ջուր:
Կանչում էր Հայաստանի առեւտրական պատուիրակութեան ներկայացուցիչը:
«Ազգային ջուր» պիտակը չհաւանեցի, որովհետեւ՝ մասունքների առեւտրող զբաղելու ժամանակը վաղուց անցած եմ համարում: Բացի այդ, ես էլ եմ խմում «ազգային ջուր»՝ Բարձր Հայքի լեռներից բխող ջուր, ամէն օր՝ ծորակից:
***
Սլավային հետ կը խօսէինք թուրքերէն՝ երբ կը դժուարանայինք հասկցուիլ: Արեւելեան թուրքերէնը, կամ ադրբէջաներէնը, հասկնալի լեզու է մեզի: Ան, գրական հայերէնը լաւ չէր գիտեր. որքան ալ թանկագին է իր արցախեան բարբառը, դարձեալ միջոց չի կրնար ըլլալ լիիրաւ իրարհասկացողութեան: Ահա թէ ինչքա՛ն կարեւոր է գրական լեզուին տիրապետելը – կը մտածեմ հիմա, «Մեր Լեզուն՝ Մեր Խօսքը» հաղորդաշարի հիւրը ունկնդրելուս առթիւ:
Ազնիւ մարդ էր: Պապը մասնակցեր է Սարդարապատի ճակատամարտին (այս տեղեկութիւնը նախորդի վրայ չէ ազդած):
Այդ թուականէն ասդին, ինծի կը թուի, հայութեան մնացեալ հատուածներու հետ, կամ ընդհանուր հայութեան հետ բաժնեկցուող ուրիշ յիշողութեան առարկայ չունի: Կայ, որպէս զինուոր ծառայած վայրի հայութեան հետ բաժնեկցածը՝ հայկական գերեզմանոցի հաւաքոյթները՝ «Մայիսի 1»ը, Զատկի տօնը (Մեկ ալ Արամ Ասատրեանի երգերը):
– Մեզ մօտ, փիծիգորսկում (Պիատիգորսկ), տաճկահայեր շատ կան. իրանց մեծերը ձեր նման են խօսում, իսկ երիտասարդները չգիտեն հայերէն:
Այն հարցիս թէ. «ինչո՛ւ Սարգսաշէն չես վերադառնար».
– Մարդ չունեմ այնտեղ՝ ազգական, ծանօթ, բարեկամ:
Սլավան փեսայացած էր կովկասուհիի մը, այլադաւան Սաթենիկի մը, շատո՜նց, Տէր Արամը գտնելով պսակուած էր, դուստրեր ունեցած. թոռնիկները՝ Մոսկուա եւ Լոս Անջելես կ’ապրին, արդէն իր հասակին են:
Այր եւ կին Պիատիգորսկի մէջ. ահա Սլավայի հայրենիքը՝ Խորհրդային մեծ երկրի պարգեւածը՝ ապրիլ, դեգերիլ, գործել հոն՝ ո՛ւր կուզես. երկիրը երկիրդ է:
Մեղրդ օտար մեղուին տուող Հայաստան:
Իմ ալ հայրենիքս թող ըլլայ, հիմա, մտքիս կտրած սահմանը, եթէ սուր է՝ ընդարձակ է:
Երեկոյեան ԴՆ Ֆորումի «կեանքս»
Մեջբերել