Այս ահաւոր սուտի մէջ Սիրիայում ապրողներս, հայերս, ես, չենք կարող անտարբեր մնալ մեր պատմական հայրենիքի մի մասի վրայ անկախութիւն ունեցող Հայաստանի Հանրապետութեան լրատուամիջոցներում տեղ գտած հակասիրիական իւ բացայայտօրէն կեղծ ու անբարոյ սուտերի հրատարակումը, ամէն օր, տեղի-անտեղի: Սիրիան Թուրքիա չէ, Աֆղանստան չէ, Փղոսկրեայ Ափունք չէ, չնայած այդ երկրներում մասին էլ ճիշտն ու ճշմարիտը պիտի տեղեկանալ ու տեղեկացնել: Ասել ուզում եմ՝ Սիրիան բարեկամ, բարեկամից էլ աւելի՝ սերտ բարեկամ երկիր է ՀՀ-ի համար:
Աշխարհաքաղաքական նոյն տարածաշրջանում գտնուող Սիրիան եւ Հայաստանը ունեն նոյն ռազմավարական դաշնակիցները եւ նոյն թշնամիները: Հայաստանի եւ հայերի ազգային շահից չի բխում ԱՄՆ-ի ղեկավարած եւ այդ ղեկավարութեան տարածաշրջանայի դերը Թուրքիայի ստանձնած «Մեծ Միջին Արեւելք»ի կամ «Արարչական Քաոսի» իրականացումը: Հայաստանի ազգային շահից չի բխում արաբական երկրներից քրիստոնեայ համայնքների նօսրացումն ու անհետացումը (Իրաք, եւայլն):
Հայաստանի ու հայ ժողովրդի շահից չի բխում Թուրքիայի հզօրացումը:
Ինչպէս նշեցի, «Թերթ»ում եւ այլ լրատուամիջոցներում ահաւոր սուտեր են հրատարակւում: Նրանցից ընտրեցի այս
սուտը, քանի որ միւսների պարագայում պատմւում է Սիրիայում կատարուած դէպքերի մասին: Կարող է զրպարտեն, որ Սիրիայի իշխանութիւնները քողարկում են իրականութիւնը Սիրիայում կատարուածները մասին: Իսկ վերոյիշեալը սուտ լուրը Թուրքիա ապաստանած սպաների մասին է: Էհ, թող ցոյց տային այդ սպաները, հեռուստացոյցով, անունները հրապարակէին:
Նախապէս էլ սուտ լուրեր էին տարածել՝ փախած, «ըմբոստների» կողմն անցած սպաների մասին, սակայն սիրիական կողմը բացայայտեց սուտն ու լրատւութեան կեղծիքը. սպաների հետ հարցազրոյցներով:
Ես բողոքեցի, ի վերջոյ, չհանդուժելով սուտին: Եւ պարզուեց, որ սուտին հաւատցող մարդիկ գտնւում են: Բողոքեցի եւ արգելուեցի:
Կարեւորն այս է, նշելը, որ ինչպէս կայ ռազմական անվտանգութիւն, սնունդի անվտանգութիւն, եւայլն, նմանապէս կայ տեղեկատուական անվտանգութիւն:
Հոգեբանական եւ բարոյական ճնշումից զերծ չի կարող մնալ մի ազգ ու երկիր, եթէ տեղեկատուական անվտանգութիւն չունի, գաղափարական զինապահեստ չունի:
Այսօր, մտաւորական կոչուածներից ոմանք, որ նաեւ քաղաքական պայքար են տանում, իբր ժողովրդավարութեան եւ ազատութեան համար, չափազանց սահմանափակ պաշարով մարդիկ են:
Տեղեկատուական նման կեղծիքով սնուելով, տասնամեակներով, գիտակցաբար թէ անգիտակցաբար, ուղղակիօրէն թէ անուղղակիօրէն, մարդու ուղեղը դառնում է այդ տեղեկանքի շտեմարանը, ու դառնում զինուորագրեալը՝ «մեծ լրատուամիջոցների» դառնալով նրա խօսնակը, առանց զգալու, որ ինք այդ տեղեկութիւններն ստացել է տասամեակներով, բայց միշտ նոյն քաղաքականութիւնը ունեցող «միջազգային ուժերի» աղբիւրներից:
Երբ խօսք է լինում, ասենք, Միջուկային զէնքի մասին, ու մեր «մտաւորականը» տասնամեակներ շարունակ «ժողովրդավար» ու «ազատ» աշխարհի լրատուամիջոցներից իմացել է Իրաքի՝ այդ զէնքն ունենալու մասին, նա չի կարող ինքուրոյն մտածել, իմանալ, որ այդ երկիրըե չունի այդ զէնքը, չի կարող ունենալ, քանի որ այդ երկրի ձայնը չի լսւում:
Իսկ երբ գործւում է այդ երկրի հանդէպ միջազգային մեծ սուտի հետեւանք պատերազմ-ոճիրը, ամերիկեան նաւթարդիւնաբերողների ու կապալառւոների գործը դրստւում է, ամերիկեան աշխարհաքաղաքական նուաճողական նկրտումները իրականանում են, ամերիկացին անվախօրէն յայտնում է, թէ սխալ տեղեկութիւն է ստացել, միջուկային զէնքի առնչութեամբ:
Ասում եմ «անվախօրէն», քանի որ գիտէ իրեն դատող չկայ, 750 հազար իրաքցի անմեղ քաղաքային զոհերի համար, ահռելի պատերազմական ծախսերի համար (որ պիտի վճարէ Իրաքը): Ամերիկացին գիտէ, որ երրորդ աշխարհի, փոքր ազգերի ժողովրդավարչիկները, ազատ-դեմոկրատչիկները, տիգրանականչիկներն ու նորտեքստայինները չեն խորհելու (մտածելու), չեն դիտելու, չեն դատելու, չեն տեսնելու, չեն քննելու, քանի որ ծրագրաւորուած են ըտս «մե՜ծ լրատուամիջոցների» օրակարգին, «վասնզի նոքա ոչ ստեն»: Հապա՜: Աւելի հեշտ է այսպէս լինելը. Աշխարհը երկու մասի բաժնել. Մինը չար, միւսը բարի: Բարին ժողովրդավարութիւնն է, չարը՝ աւտորիտարը:
Ի վերջոյ բարին յաղթում է, քանի որ իրաւունքը նրա կողմն է, քանի որ նա ժողովուրդներին բարօրութիւն, աշխատանք, ինքնակառավարում է շնորհում:
Անշուշտ սիրուն խօսքեր են, հո չէր ասելու՝ եկել եմ գրաւեմ ձեր երկիրը, իշխեմ՝ ձեր մտքերի, կամքերի, ազատ արտայայտման կարողութեանը վրայ: Եկել եմ, որ մտածէք ինչպէս ուզում եմ, որոշէք ինչպէս ուզում եմ, եկել եմ զինուորագրեմ ձեզ իմ նաւթագազային ծրագիրներին:
Ամէն երկիր նուաճւում է ըստ իր ներկայացրած արժէքին ու կարողութեանը: Հայաստանի հանդէպ իրականացւոմ է բարոյահոգեբանական ճնշում, «մե՜ծ լրատուամիջոցների» կողմից, որպէսզի հայը մտածէ, ինչպէս ուզում են:
Երբ հին խօսքը դատափետուի, սնանկ յայտարարուի. նոր խօսք կը հնարեն:
Ասում են Վրաստանը լաւ է, քանի որ ընտրել է ժողովրդավարութեան ճանապարհը: Չեն կարող ասել՝ Ամերիկայի հովանաւորութիւն է ընտրել: Իսկ մեր մտաւորական կոչուածները, չեն կարող մտածել, թէ ո՞րն է Հայաստանի շահը, թէ ի՜նչ լաւ կլինէր, եթէ ԱՄՆ իր քիթը խոթելով Վրաստանին թիկունք կանգնելով չդրդէր Ռուսաստանի դէմ, քանի որ Վրաստան-Ռուսաստան հակամարտութիւնից շատ վնասեց Հայաստանը, տնտեսապէս եւ քաղաքականապէս, եւ դեռ պիտի վնասէ:
Չեն կարող մտածել, մեր ժողովրդավարութեան ջահակիրները, իրենց «մեծլրատուամիջոցներից» տեղեկացածով իմանալ, թէ ԱՄՆ եւ իր եւրոպացի մանկլաւիկները ի՜նչ են ծրագրում Սիրիայի նկատմամբ, որին յաջորդելու է Իրանի հանդէպ պատերազմ, որի որպէս հետեւանք կարող է ծնուի մի նոր Ադրբէջան՝ Հայաստանի հարաւում, ու Հայաստանը ամբողջապէս շրջափակուած կլինի՝ թէ մինչեւ աւարտը պատերազմի եւ թէ աւարտից յետոյ:
Անշուշտ այստեղ մի քանի օր Արեւմուտքի ժողովրավարները լաց լինեն, կործանուող Հայաստանի համար, յետոյ կմոռանան, քանի որ «մե՜ծ լրատուամիջոցները», որոնք «չեն ստում» մի նոր պատմութիւն կհնարեն եւ աշխարհը կզբաղեցնեն դրանով:
«Արարչական Քաոսի» այս օրերին (սա իմ հնարածը չէ, կարդացէ՛ք Կոնդի Ռայսին), մեր մտաւորականչիկ-քաղաքական գործիչները լծուած կլինեն Միջին Արեւելքում եւ Հայաստանում ժողովրդավարութեան համար պայքարին:
Մտքերը կխառնուեն ու կդառնան լրիւ ծրագրաւորուած ըստ Նաբուկոյի:
Ու Հայաստանի ժողովրդավարացման խնդիրը կը գերազանցի բոլոր համազգային խնդիրներին: Էլ ի՜նչ Հայ Դատ, ի՜նչ Ցեղասպանութիւն, ի՜նչ Ազատագրուած տարածքներ: Խնդիր կդրուի Հայաստանը դարձնել Թուրքիային բարեկամ, Ադրբէջանին զիջող, միջազգային ատեաններում ԱՄՆ-ի շահին քուարկող:
Ոչ Նիւ Յորք, ոչ Լոնդոն, ոչ Մոսկով, ոչ էլ Փարիզ: Հայաստանն իր շահը պաշտանելու համար պէտք է ունենայ հայօրէն մտածող, հայերէն մտածող քաղաքական գործիչներ եւ մտաւորականներ, որոնք միամտօրէն, կամ ծառայամտօրէն չեն թութակելու «մե՜ծ լրատուամիջոցներին»:
Գործիչներ, որոնք իրենց քաղաքական ու գիտակցական անհատականութիւնն ստացել են հայկական գրադարաններում, հայոց բառն ու բանը կարդալով, Հայաստանի ու Հայ ժողովուրդի դիրքն ու իւրայայտկութիւնները ուսումնասիրելով ու ճանաչելով, հայագիտութեամբ եւ անշուշտ աշխարհագիտութեամբ:
Հայաստանի անվտանգութեան համար անհրաժեշտ է ունենալ լրատուական ինքնապաշտպանութիւն: Բոլոր խօսքերը, վերնագիրները, մտքերը, տեղեկագիրները, որոնք կարող են ազդել, բացասականօրէն, հայ ազգաբնակչութեան վրայ, պէտք է ստանան իրենց համապատասխան պատասխանը, եւ հայօրէ՛ն:
Այսօր ուզւմ են արտագաղթել, չամուսնանալ, երեխաներ չծնանել, երկիր չկառուցել, բանակում չծառայել: Բոլոր այս երեւոյթների սկզբնաղբիւրում կարող ենք նաե՛ւ «սուտ չասող» «մեծ լրատուամիջոցները»:
Ինչպէս բացատրել, որ Եղեռնը յաջորդող տարիներին, այդ աղքատութեան եւ ցաւի տարիներին մարդիկ աւելի համերաշխ էին, աւելի հանդուրժող, աւելի մեծ ընտանիքներով էին ապրում, աւելի շատ երեխաներ էին ունենում, աւելի սիրով էին իրար հետ, աւելի աշխատասէր էին, ու հիմնեցին Նոր Հայաստան, հիմնեցին Սփիւռքի կառոյցները:
Ամէն երկիր իր կարողութեան համեմատ յարձակումի է ենթարկւում: Հայաստանն էլ, ինչպէս մի թեմա ունեմ «Երգը՝ որպէս հոգեբանական պատերազմի զէնք», ենթարկւում է հոգեբանական պատերազմի, «մեծ լրատուամիջոցներից» եւ այլոց կողմից:
Աստուած ոչ անի, որ եթէ մի օր պատերազմ լինի Արցախում, սոյն լրատուամիջոցների հայալեզու տարբերակները կարող են ծառայել Հայաստանի թշնամիներին, անդադրում ստերով, կեղծիքով, պատերազմական ճակատի մասին սխալ տեղեկութիւնների սփռումով, հայ 16 սպաների Ադրբէջան փախուստի մասին հրատարակելով:
Տեղեկատուական պաշտպանութիւնը սկսել այժմուանից եւ չբաւականանալ Հայաստանում գոյութիւն ունեցող դէպքերի մասին սուտ ու սխալ տեղեկութիւն հրատարակողի դատումով:
Սեփական թղթակիցներ ունենալ ամբողջ աշխարհում, եւ չբաւարարուել Թուրքիայում սլքտացող, ֆռռացող ինչ-որ Վասիդի (էս ի՞նչ անուն է, չկայ արաբական նման անուն) հաղորդածով, Hurriyet-ին, կարծիք կազմելու համար, թէ ինչ է կատարւում Սիրիայում: Եւ ոչ միայն Սիրիայում, այլ ամբողջ աշխարհում:
Ես մերկպարանոց եմ, ըստ ամերիկեան ժողովրդավարութեան, իսկ Վասիդն ու Hurriyet-ը ճշմարտախօս:
Պատ. Մարդկութիւն՝ առանց սահմանի
Մեջբերել