Մարդն ի սկզբանե բարի՞ է, թե՞ չար

[Philosopher]

Հարց, որի քննարկումը, սկսվելով հազարամյակներ առաջ, դարձել է ողջ մարդաբանական փիլիսոփայության, մարդու էությունը քննող արվեստի ու մշակույթի ավանդույթի հիմքը: Տասնյակ դարերի ընթացքում համարվել և համարվում էր, որ մարդն ի սկզբանե չար է ու մեղավոր, առանձին տեսություններ` թույլ, բայց վճռականորեն փորձել է հակադրվել այդ միտմանը: Եվ այսպես` մարդն ի սկզբանե բարի՞ է, թե՞ չար:

[Sita]

Մարդն ոչ միայն ի սկզբանե է բարի այլ նա միշտ էլ սեր է, բարություն և հանգիստ, դա է մեր իսկական էությունը, չկա վատ մարդ, չկա չար մարդ, կա ստրեսսերով լեցուն, ինքն իրեն կորցրած իսկական ճիշտն ու սխալը կորցրած մարդ; Այդքան էլ դժվար չէ մարդու մեջ գտնել այդ լավը, եթե նույնիսկ այն շատ է աղտոտված, եթե տեսնես այդ լավը ու ուշադրությունդ դրան տաս, այն կմեծանա, կմաքրվի տվյալ մարդու մեջ;

Մարդն ի սկզբանե դա երեխան է, ես չեմ հանդիպել չար երեխայի, չարաճճի կարող է դա նրա կենսական էներգիան է, բայց չար երեխա չկա, միայն այս անառողջ հասարակության մեջ ապրելով է երեխան դառնում "չար" մարդ կամ պարփակված, և իր իսկական էությունը կորցնում է ինքն իր մեջ

[Kita]

Մարդն ի սկզբանե ուղղակի մի փոքրիկ մարդուկ է:
Իհարկե կարելի մինչ ծնվելը նրա մեջ ագրեսիվություն, չարաճճիություն ներդրել, այսինքն ինձ թվում է, որ եթե մայրը երեխային կրելու ժամանակ շատ վառ արտահայտված կյանք վարի՝ ստրեսներով և չարությոններով լի, անպայման երեխայի վրա էլ կազդի:
Բայց ամենը մեզնից է կախված, պետք է փորձենք երեխայի մեջ հենց սկզբից բարություն ներդրել: Եվ ամենակարևորը մեր սեփական անհաջողոըթյունները երեխայի վրա չտարածենք:

[Tigris]

բարի՞ է, թե՞ չար

Մէկն առանց միւսի չի գործում. նման թթուածին կրակ յարաբերանքին:

[Փորփրուկ]

Համոզված եմ, որ մարդն ի սկզբանե բարի է, հակառակ դեպքում մարդկությունը շատ շուտ կվերանար: Մարդը սկսում է չարանալ այն ժամանակ, երբ սիրո, ջերմության պակաս է զգում: Թեև սերն էլ ոչ ճիշտ մատուցելու դեպքում կարող է մարդու մեջ չարին արթնացնել...

[nil]

Մարդու չեզոք վիճակը սերն է: Սակայն մարդկանց հետ հարաբերություններից ծնվում են բացասական կրքեր, որոնք ապականում են մարդու սկզբնական չեզոք վիճակը:
Մարդու այդ նեյտրալ մաքուր վիճակը "վերադառնում" կամ արթնանում է օրինակ միայնակ բնության մեջ գտնվելիս:

[Sita]

Համոզված եմ, որ մարդն ի սկզբանե բարի է, հակառակ դեպքում մարդկությունը շատ շուտ կվերանար: Մարդը սկսում է չարանալ այն ժամանակ, երբ սիրո, ջերմության պակաս է զգում: Թեև սերն էլ ոչ ճիշտ մատուցելու դեպքում կարող է մարդու մեջ չարին արթնացնել...

Համաձայն եմ, բայց ոչ միայն այն սերը որը տրվում է մարդուն, միայն այ սիրուց չէ, որ մարդ չարանում, հաճախ այն սիրուց է չարանում, որը ինքը չի կարողանում տալ, տալ տալ ու չսպասել վերդարձ, երբ այն պահում է իր մեջ, իսկ այդպես սերը "թթվում է"

Մարդու չեզոք վիճակը սերն է: Սակայն մարդկանց հետ հարաբերություններից ծնվում են բացասական կրքեր, որոնք ապականում են մարդու սկզբնական չեզոք վիճակը:
Մարդու այդ նեյտրալ մաքուր վիճակը "վերադառնում" կամ արթնանում է օրինակ միայնակ բնության մեջ գտնվելիս:

"Մարդկանց հետ հարաբերություններից բացասական կրքեր" արտահայտությունը մի տեսակ անհասկանալի մնաց, բայց ոչ միայն միայնակ ու ոչ միայն բնության մեջ է, որ մարդու "չեզոք" վիճակը` սերը, վառ արտահայտվում է: Որպես հասարակական էակ այն պարտավոր է արտահայտվել թե հասարակության մեջ թե բնության մեջ: Ինչքան շատ սեր ցանեք այնքան շատ կլինի բերքահավաքը

[erjankutyun]

Մարդը՝որպես բնության կատարյալ արար,հանդիսանում է այս երկու բեվեռների կամուրջը. նրա մեջ հավասարապես կա եվ բարի եվ չար նախասկիզբ, սակայն եթե համարենք , որ աշխարհում յուրաքանչյուր ստեղծագործություն ծնվում է սիրուց,իսկ սերը բարի է, ապա մարդը չի կարող իսկզբանե չար լինել:

[Tigris]

Մարդը՝որպես բնության կատարյալ արար,հանդիսանում է այս երկու բեվեռների կամուրջը. նրա մեջ հավասարապես կա եվ բարի եվ չար նախասկիզբ, սակայն եթե համարենք , որ աշխարհում յուրաքանչյուր ստեղծագործություն ծնվում է սիրուց,իսկ սերը բարի է, ապա մարդը չի կարող իսկզբանե չար լինել:

Բռնաբարումից էլ ծնուածներ եղել են, մեծաթի՜ւ, մանաւանդ հին աշխարհում: Միթէ՞ բռնաբարումը (լլկում) սէր է: Հոյամողէսները (Դիանսաւր) բնաջնջուել են երկնային մարմնի բախումից, այդ բախումը սէ՞ր բաշխեց, իսկ այդ բախումից ետքը ծնուեցին նոր որակի էակներ. տարբեր չափսերով եւ կարողութեամբք:

[Black Orchid]

Մարդը բնության մի մասնիկն է, տիեզերքի մի կտորը, նրա մակետը: Իսկ տիեզերքը, միանշանակ, բարի է: Համենայն դեպս, ավելի շատ բարի է, քան չար: Այնպես որ, ի սկզբանե մարդը բարի է: Չարությունը մարդկանց մեջ կարող է առաջանալ կյանքի ոչ ճիշտ ընթացքից, բնությունից հեռանալու պատճառով, սակայն ի սկզբանե նա բարի է:

Եթե նույնիսկ դիտարկենք հարցը քրիստոնեության տեսանկյունից. ըստ "Աստվածաշնչի" Աստված մարդուն ստեղծեց իր պատկերով ու իր նմանությամբ, իսկ Աստված Սեր է, այնպես որ մարդը չի կարող ի սկզբանե չար լինել: