Բնաբուժության դասականներ

[Առողջագետ]

ՀԱՆՐԱՄԱՏՉԵԼԻ ԲԱԺԻՆ. առողջագիտության դասականներ

ՀԱՐՐԻ ԲԵՆՋԱՄԻՆ



Երբ որոշեցինք Հարրի Բենջամենի այս աշխատությամբ սկսել մեր առողջագիտության դասական էջը և ձեռնամուխ եղանք դրա թարգմանությանը, պատահմամբ մեր պահոցում հայտնաբերեցինք "Դպիր" ամսագրի 1997 թվականի մի համարում տպագրված նույն հոդվածը, որով տարիներ առաջ ցանկացել էինք բացել առողջագիտական "Արշալույս" դպրոցը:
Մեր այն ներածական խոսքը ջերմ է, համապատասխանում է մեր այսօրվա պատկերացումներին, միևնույն ժամանակ կարևոր պատմական փաստաթուղթ է(մեր անցած ուղու առումով), և որոշեցինք տպագրել այն որոշ կրճատումներով:

Մարդու հոգեկան և ֆիզիկական առողջության անսպառ աղբյուրը Բնությունն է: Հիվանդությունը գալիս է ասելու, որ Մարդ- Բնություն հարաբերություններում ինչ-որ բան սխալ է: Հիվանդությունը լուր բերողն է: Եվ անիմաստ է լուր բերողին ահով ու մերժումով, զենքով ու զրահով դիմավորելը: Պետք է հասկանալ լուրի իմաստը` ի՞նչն է սխալ և որտե՞ղ է այն, ուղղել այդ սխալը, վերականգնել ներդաշնակությունը, և հիվանդությունը ինքը կհեռանա, քանզի արդեն կատարել է բնության նախանշած խնդիրը:
Դժվար է դիտել դառն ու անիմաստ պայքարի այն համայնապատկերը, որ այսօրվա մարդկությունը մղում է հիվանդությունների դեմ` շարժելով քիմիական զենքերը (դեղանյութերը)` բազմազան ախտերն իր կեցության ոլորտից դուրս մղելու նպատակով: Բայց հիվանդությունները շատանում են, զենքերը` կատարելագործվում, և այդ թանկ արժեցող, հյուծիչ ու անարդյունք կռիվը շարունակվում է: Մինչդեռ ախտերի պատճառները մարդկության խաթարված ապրելակերպի մեջ են, և բուժման ու կանխարգելման միակ իրական լծակը ներդաշնակ կենցաղի հաստատումն է, բնական գործոնների ապաքինող ազդեցության օգտագործումը, առողջ էթիկական համակարգի ստեղծումը:
Առողջագիտության մեր դպրոցով արդեն հարյուրավոր մեծահասակներ ու երեխաներ են անցել: Եվ հասկացել ենք` երեխաներն են այս դպրոցի հույսը, ավելի ստույգ` մանկապարտեզի ու նախակրթարանի երեխաները: Նրանք զգում են Բնության թրթիռները ու տեսնում նրա Լույսը: Մինչդեռ մեծահասակների ճնշող մասը` նույնիսկ միջին և ավագ դպրոցի աշակերտները, կներեք, "շատ ծեր են", նրանք արդեն սոցիումի զավակներն են, իսկ Բնությունը նրանց համար խորթ մայր է արդեն: Եվ որքան ջանք է անհրաժեշտ նրանց դարձի համար:
Մեր մյուս հույսն էլ մանկավարժն է, այն մանկավարժը, որը կասի` ես մի երեխա եմ, ես աշակերտ եմ, եկել եմ աշակերտելու Բնությանը և նրա բանբերներին, սովորելու նրանցից և հասկացած-ապրածս իմ սաներին հասցնելու:
Ահա այդ մանկավարժի համար ենք բացել մեր դպրոցի մշտական էջը, որտեղ կտպագրենք հսկայածավալ առողջագիտական գրականության մատչելի էջերն ու սեփական աշխատանքները: Կսկսենք երեք աշխատություններից` արևմտյան հեղինակների կամ նրանց գործերի վերաբերյալ: Առաջինը հատված է Հարրի Բենջամենի "Բնական բուժման հանրամատչելի տեղեկագիրք" գրքից, որը ռուսերեն վերահրատարակվել է 1994թ-ին: Չնայած առաջին հրատարակումից արդեն 70 տարի է անցել (Լոնդոն, 1936թ)` այդ գիրքը պահպանում է իր թարմությունը:
Չենք թաքցնում, որ մեր դպրոցի առաջին պարապմունքին արևմտյան հեղինակների ներկայացնելով` այդ քայլի մեջ լուրջ ենթատեքստ ենք դնում:
Երբ բոինգները հեռավոր ամերիկաներից քիմիական դեղանյութերի տոննաներ են մեզ "ընծայում", շատերիս գիտակցության մեջ Արևմուտք հասկացությունը ամենայն ոչ բնականի հետ է նույնանում: Այս հրապարակումները հուշում են, որ կա Նոր Ամերիկա, որը հոգեկան ու ֆիզիկական առողջացման ճանապարհով է ընթանում: Ջոն Ռոբինսի "Սննդակարգ Նոր Ամերիկայի համար" գիրքն ապացուցում է, որ Ամերիկան միայն զտած սննդամթերքի և քիմիական դեղանյութերի թագավորություն չէ, այլ այնտեղ դեպի Բնությունը հզոր շարժում է սկսվել, այդ շարժման հանգուցային խնդիրներից մեկը առողջ սննդակարգի հաստատումն է, որն ազգի առողջացման երաշխիք կարող է դառնալ: Հեղինակը գտնում է, որ առողջ սննդակարգի տարածմանը պետք է պետությունը զորավիգ լինի` համապատասխան քաղաքականություն մշակելով: Մեր կարծիքով, այս հարցադրումը շատ կարևոր է նաև մեր երիտասարդ պետության համար և հուշում է, որ Արևմուտքում իրոք կան այլ հիմնարար արժեքներ:
Իսկ ահա Նորման Քազինսը ծանրագույն մարմնական հիվանդությունից բուժվել է … Ծիծաղի միջոցով: Ինչպես մեծատառով չգրել այս հրաշալի բառը: Ավելացնենք, որ Ուրախությունն է այն վահանը, որ բոլոր հիվանդություններից պաշտպանում է մարդուն: Այն Որախությունը, որը պատճառ չունի` այլ աշխարհն ու մարդկանց զգալու կերպ է, հոգու գոյավիճակ:

Հարրի Բենջամին

Բնական բուժման հանրամատչելի տեղեկագիրք
(հատվածներ)

1.Ինչ է բնական բուժումը

Պաշտոնական բժշկությունը երբեք ի վիճակի չի եղել ձևակերպել մարդկային օրգանիզմի հիվանդությունների պատճառը և այն սկզբունքները, որոնցով կարելի է դրանք բուժել: Այն օգտվում է բուժական որոշակի եղանակներից, ապա հրաժարվում է դրանցից ու փոխարինում նորերով` մինչև բժշկության մեջ հաջորդ "շրջադարձը": Արյան բացթողումը, որը ոչ վաղ անցյալում բուժման գրեթե միակ միջոցն էր, ինչպես պարզվեց` իր վտանգավորությամբ քիչ էր զիջում մահացու վտանգավոր դեղերին կամ վիրաբույժի դանակին:
Մոտ 100 տարի առաջ էլ առաջացավ Լ.Պաստյորիª հիվանդությունների վարակային տեսությունը, որի միջոցով այսօր էլ փորձում են բացատրել բոլոր հիվանդությունների պատճառները: Սակայն չնայած այն հանգամանքին, որ վերջին հարյուրամյակում մանրէաբանությունը փայլուն արդյունքներ է արձանագրել, հիվանդությունները նույնքան համառորեն նեղում են, հետապնդում մարդկությանը, ինչպես նախկինում: Վարակային տեսությունը չարդարացրեց իրեն. հիվանդությունների պատճառը ավելի խորքում պետք է փնտրել:
Բնական բուժման եղակնակները շատ մոտ են այն մեթոդներին, որ դեռևս մ.թ. ա. 400 թվականին շարադրել էր բժշկության հայր Հիպոկրատը: Դարերի ընթացքում լավագույն բժիշկները կիրառել են նրա բուժական եղանակները: Եվ ահա նախորդ դարում, երբ պաշտոնական բժշկությունը արբած էր մանրէների դեմ պայքարով, ավելի ու ավելի էր հեռանում բնական եղանակներից, գտնվում էին մարդիկ, որոնց այդ ավանդական բուժումը չէր բավարարում : Նրանք կիրառում էին այնպիսի պարզ մեթոդներ, ինչպիսիք էին քաղցը, վարժությունները, տաք և սառը ջրի, նաև օդի, արևի ճառագայթների գիտակից կիրառումը … Այսօրինակ բուժումը շատ արդյունավետ է եղել: Այն ժամանակ արդեն պարզ էր դառնում, որ հիվանդությունը առաջանում է հիմնականում սխալ, անառողջ ապրելակերպի հետևանքով: Հասարակ բուժական եղանակի հաջողության պատճառն էլ այն էր, որ այն նպաստում էր տարիներով օրգանիզմում կուտակված ու նորմալ ֆունկցիաները խաթարող տոքսիկ (թունավոր) նյութերից օրգանիզմի մաքրմանը:
Այդ գիտությունը Եվրոպայում վերածնել են Վ. Պրիսնիցը և Յ. Շրոտը:

[Առողջագետ]

2.Բնական բուժման հիմնական սկզբունքները

Բնական բուժումը հենվում է այն հայեցակարգի վրա, ըստ որի հիվանդությունը առաջանում է որպես օրգանիզմի ձգտում ազատվել այն խոչնդոտներից, որոնք դժվարեցնում են նրա նորմալ գործունեությունը: Այդ խոչնդոտները գործում են նախևառաջ օրգանիզմի ներսում և ոչ բնավ դրսում, ինչպես դա պնդում է պաշտոնական բժշկությունը: Այսպիսով, փոխանակ հիվանդությունը դիտել որպես մի թշնամական երևույթ, որի դեմ պետք է պայքարել, բնաբուժությունը տեսնում է դրա մեջ օրգանիզմիª գուցե անգիտակից և կույր` ինքնամաքրման և ինքնապաքինման ձգտումը: Հիվանդությունն էլ դիտվում է որպես տվյալ անհատի կյանքի և սովորույթների անմիջական հետևանք:
Համարվում է, որ հիվանդությունների ապաքինող ուժը միշտ գտնվում է միայն հիվանդի ներսում և այն կդրսևորվի, երբ փոխվի ապրելակերպը և վերացվեն վնասակար սովորույթները:
Ըստ բնական բուժման կողմնակիցների` բնաբույժների, "ուղղափառ" բժշկությունը դեղերով ու վիրահատություններով ոչ միայն չի կարող բուժել, այլև նպաստում է պարզ հիվանդությունները ավելի բարդերի վերածելուն:
Այն երեք հիմնարար սկզբունքները, որ բերվում են ստորև, ոչ թե տեսական փնտրտուքի, այլ Գերմանիայում, Մեծ Բրիտանիայում ու Ամերիկայում կայացած հաջող պրակտիկայի արդյունք են:
1. Բոլոր հիվանդությունները միևնույն պատճառի հետևանքն են, որն է օրգանիզմում նրա կենսագործունեության թափոնների կուտակումը , որոնք տարիներով շատանում են սխալ ապրելակերպի արդյունքում, ինչը հիմնականում պայմանավորված է սխալ սննդով, մարմնի անբավարար խնամքով և այնպիսի սովորություններով, որոնք բերում են օրգանիզմի նյարդային գրգռման և հյուծման, օրինակª հոգսը, գերհոգնածությունը, տարբեր բնույթի ավելորդությունները և չարաշահումները:
2. Օրգանիզմը, որքան էլ անխնամ վիճակում լինի, միշտ ձգտում է լավացնել իր վիճակը: Բոլոր սուր հիվանդությունները ոչ այլ ինչ են, քան թույներից (տոքսիններից) ազատվելու օրգանիզմի ձգտումը, քանի որ դրանք խանգարում են իր նորմալ աշխատանքին: Քրոնիկական հիվանդությունները սխալ բուժական եղանակներով ծանր ախտերը, մշտապես ճնշելու արդյունք են:
3. Օրգանիզմի ներսում միշտ կան ուժեր, որոնք կարող են այն վերադարձնել բնական, առողջ վիճակի, եթե բուժման համար օգտագործվում են ճիշտ բուժական եղանակներ:
Բնական բուժումը հենվում է հենց այս երեք սկզբունքների վրա` օգտագործելով միջոցներ, որոնք օգնում են օրգանիզմին վերականգնվել: Թվարկենք բնական բուժման հիմննական եղանակները:
1. Բուժական քաղցը. սա ամենահզոր, առողջացնող եղանակն է. դրա շնորհիվ կենսագործունեության թափոնները բնական եղանակով հեռացվում են :
2. Գիտականորեն հիմնավորված սննդային համակարգ, քանզի սխալ սնունդը հիվանդություն առաջացնող հիմնական գործոնն է: Շտկելով սնունդը` մարդը կարող է կանխել օրգանիզմում թունավոր նյութերի հետագա կուտակումը, մաքրել արյունը և հնարավորություն ստեղծել բոլոր օրգանների առավել արդյունավետ աշխատանքի համար:
3. Ջրաբուժություն, որն աղիքների մաքրման պարզագույն միջոցն է` առանց որևէ վնասակար դեղորայքի: Թրջոցների (կոմպրեսների) միջոցով դուք հեշտությամբ կարող եք ազատվել ջերմից, բորբոքումից, ցավից: Դրանք ոչ մի վտանգ չեն ներկայացնում, ի տարբերություն ջերմ իջեցնող միջոցների, որ կիրառվում են ավանդական բժշկության կողմից:
4.Մարմնի խնամքը և հիգիենայի պահպանումը. համապատասխան վարժությունների, խորը շնչառության օգնությամբ, արևի ճառագայթների, թարմ օդի միջոցով մարդու օրգանիզմում կարող է սկսվել առողջացման պրոցես:
5. Հոգեթերապիան, որը կարևոր դեր է խաղում բնական բուժման մեջ :
Այսպիսով, բնաբուժությունը ձգտում է մարդկությունը ազատել հիվանդություններից պարզ, բնական եղանակներով:

3.Պաշտոնական բժշկությունը և բնական բուժումը

Չգիտակցելով հիվանդությունների պատճառը` պաշտոնական բժշկությունը չափազանց մեծ դեր է հատկացնում մանրէներին: Սակայն մանրէները բնության մասն են, նրանք որոշակի դեր են կատարում` մեռուկացած օրգանական նյութերը վերածում են անօրգանականի: Այս պրոցեսը անընդհատ ընթանում է մեր օրգանիզմում: Ցանկացած առողջ օրգանիզմում միշտ մանրէների անհաշիվ բազմություն կա: Սակայն նրանք վնաս չեն հասցնում օրգանիզմին, մինչև այն չի թուլանում և չի աղտոտվում սեփական կենսագործունեության թափոններով: Կարող է թվալ, թե համաճարակների դեպքում հիվանդության պատճառը օրգանիզմից դուրս է, սակայն դա այդպես չէ: Հիվանդանում է միայն նա, ում ներսում հիվանդածին մանրէները համապատասխան հող են գտնում, այն է` օրգանիզմում կուտակված քայքայման նյութերը: Սա է հիվանդության սկզբնապատճառը :
Եվ այսպես, պարզ է, որ հիվանդության պատճառը մեկն է` օրգանիզմի աղտոտումը կենսագործնության թափոններով և թունավոր նյութերով: Սա իր հերթին տեղի է ունենում սխալ սննդից, հիգիենայի անտեսումից, նյարդային հյուծում առաջացնող ապրելակերպի սխալներից: Հենց այս երեք հիմնական գործոնները, գումարած ժառանգականությունը, օրգանիզմի անհատական յուրահատկությունները, նաև նախորդ բժշկական միջամտություններըª դեղերի կամ վիրահատության ձևով, որոշում են, թե որ հիվանդությամբ կհիվանդանա այս կամ այն մարդը. ռևմատիզմով, բրոնխիտով, էկզեմայով թե տիֆով:
ԲԺիշկը որպես օրենք չի փորձում հասկանալ հիմնական պատճառը, ահա ինչու ապաքինումը անհնար է լինում: Բնաբույժը հասկանում է բոլոր հիվանդությունների հիմնական պատճառը, և իսկապես, ինչպես ցույց է տալիս բնաբուժական պրակտիկան, բուժում է հիվանդին:
Բժիշկ մասնագետները չեն կարողանում հասկանալ , որ հիվանդությունն ինքնին բնության ինքնապաքինման փորձ է: Հիվանդության դեմ երբեք պետք չէ պայքարել, ճնշել այն, այլ օգնել, որ նա §դուրս¦ գա օրգանիզմից` նրա իրական պատճառները հասկանալու շնորհիվ, եռանդուն կամ կրավորական համագործակցության միջոցով :
Այսպիսով, պարզ է, որ պաշտոնական բժշկության և բնաբուժության փիլիսոփայությունն ու պրակտիկան տրամագծորեն հակառակ են:

4. Դեղորայքային բուժման հետևանքները

Բժիշկը` ձգտելով օգնել հիվանդին, բայց չընկալելով հիվանդության հիմնական պատճառը` "ներս է գցում" այն: Սուր հիվանդությունը, այսինքն բնության անմիջական փորձը` ազատել օրգանիզմը թույներից (տոքսիններից), օր. մրսածության, լուծի, ցանի, թարախակույտի, բորբոքման, ջերմի միջոցով, վերածվում է քրոնիկական հիվանդության (ռևմատիզմ կամ բրոնխիտ, ասթմա, շաքարախտ), որից ազատվելը շատ ավելի բարդ է: Պարզ է, որ քրոնիկական պրոցեսը անմիջապես չի հետևում ճնշված սուր պրոցեսին:
Օրգանիզմում քրոնիկական հիվանդությունների զարգացմանը նպաստում է սուր հիվանդությունների մշտական ճնշումը:
Եթե հիվանդությունը բուժվում է դեղորայքային միջոցներով, ապա դրա պատճառն այն է, որ օրգանիզմը բավականին ուժեղ է եղել` հակազդելու ոչ միայն հիվանդությանը, այլ նաև դեղերին:
Ժամանակակից պաշտոնական բժշկությունը լուրջ վտանգ է հասարակության համար : Ցավոք դեռ շատ քչերը կարող են դա հասկանալ: Մարդիկ դեռ հենց իրենք պետք է տեսնեն ուղղափառ բժշկության "պտուղները": Մշտապես առաջանում են նոր հիվանդություններ. օր.` նևրասթենիա և չարորակ սակավարյունություն: Նկատվում է աճ այնպիսի հիվանդությունների գծով, ինչպիսիք են քաղցկեղը, ռևմատիզմը, շաքարախտը, բրոնխիտը, սրտի, երիկամների և ստամոքսի հիվանդությունները, փորկապությունը, հազը, կատարակտը: Բժիշկը օրգանիզմ է մտցնում օտար նյութերի լրացուցիչ քանակներ` որպես դեղեր, պատվաստանյութեր, շիճուկներ, որոնց նպատակն է ճնշել օրգանիզմի բնական ինքնամաքրման աշխատանքը: Բժիշկը չի խորանում, թե ինչ ազդեցություն կթողնի իր նշանակած դեղը ամբողջ օրգանիզմի վրա: Նա պայքարում է միայն առանձին հիվանդության դեմ:
Հենց որ դրա դրսևորումները դադարում են, հիվանդությունը համարվում է բուժված, իսկ իրականում այն միայն օրգանիզմի խորքում է տեղակայվում, այս դեպքում տոքսիկ նյութերը, որոնք օրգանիզմը փորձում է դուրս հանել, ոչ միայն մնում են, այլ նրանց են ավելանում բժշկի նշանակած դեղերը: Օրգանիզմում ստեղծվում է ավելի ծանր հիվանդությունների հիմքը:
Ժամանակն է բացել նոր դարաշրջան, երբ մարդը կհասկանա, որ իր տառապանքն ու հիվանդությունը իր իսկ անառողջ ապրելակերպի ու սեփական սխալների արդյունքն են:




Ծանոթագրություններ խմբագրության կողմից.
Չնայած Հարրի Բենջամենի գիրքը դասական աղբյուր է, ժամանակը և փորձը որոշակի շտկումներ են մտցնում նույնիսկ ճիշտ պատկերացումների մեջ: Որոշեցինք ծանոթագրությունների միջոցով ընթերցողին օգնել` հեղինակային նյութը ճիշտ ընկալելու և օգտագործելու համար:

[Առողջագետ]

Վաղուց չեմ գրել այս բաժնում, իսկ այս նյութը ավելի հարմար էր այստեղ, քան դիետաների մասին թեմայում:
Ես հանդիպել եմ մակրոբիոտիկային մեր ճանապարհի սկզբում, և այն կապված էր ինձ համար Ժորժ Օսավայի անվան հետ: Այս ճապոնացին գրում էր իր գրքում, որ արևմտյան ցիվիլիզացիայի մուտքը /հատկապես, սննդի առումով/, իսկական փորձանք դարձավ իր ընտանիքի և մտերիմների համար: Քանի դեռ սնվում էին իրենց ազգային և կրոնական պատկերացումներին համաձայն` դա ձեն-բուդդիզմն է, ապա ազգը առողջ էր, երկարակյաց և իմաստուն /այստեղից էլ` մակրոբիոտիկա` մեծ կյանք/: Արդյունաբերական սնունդը, քաղցրավենիքը, ըմպելիքները և այլն, "անտանելի" եղան ազգի համար. Օսավան նկարագրում է, թե ինչպես վաղ տարիքում կորցրեց հորը, մորը. եղբորը թե քրոջը, և ինքն էլ կանգնած էր ծանր հիվանդության առջև: Եվ ահա, պատմում է Օսավան, նա անհագուրդ ծարավով "հասավ" իր ակունքներին, ազգային ապրելակերպի շտեմարաններին և,,, վերածնեց մակրոբիոտիկան: Ոչ միայն բուժվեց և առողջացավ, այլ այն որպես ուսմունք և հզոր բնաբուժական համակարգ տարածեց աշխարհով մեկ. այսօր զարգացած երկրներում Օսավայի դպրոցները, կլինիկաները, խանութներն ու ռեստորանները մեծ տարածում ունեն, համարվում են շատ հիվանդությունների, հատկապես, քաղցկեղի բուժման հստակ միջոց: Բայց բոլորը չէ, որ համաձայն են այդ կարծիքին, հետո` այս համակարգի պահպանումը բավականին դժվար է:
Մենք ունենք մեր փորձը, այդպես և սնվել ենք, և բուժել հիվանդներին: Այսօր կներկայացնեմ ընդունված` էնցիկլոպեդիկ հյութ, ապա նոր մեր տպավորությունը և քննարկումը:

[COLOR="Red"] Макробиотика
[править]
Материал из Википедии — свободной энциклопедии
Перейти к: навигация, поиск
Это статья о неакадемическом направлении исследований. В ней могут содержаться сведения и гипотезы, не признаваемые современной академической наукой.
Подробности — в статье и на странице обсуждения.
[/COLOR]

Макробио́тика (др.-греч. μακρóς — большой, βιοτικóς — жизнь) — система правил в питании и определённого образа жизни, с помощью которых регулируется психофизическое состояние. Философы и врачи из разных частей мира использовали этот термин для обозначения жизни в гармонии с природой, на простой, сбалансированной диете.
* 1 История
* 2 Суть учения
o 2.1 Выбор продуктов питания
o 2.2 Приготовление пищи
o 2.3 Правила приёма пищи
o 2.4 Советы по переходу на макробиотическое питание
* 3 Влияния макробиотического питания
* 4 Критика
* 5 Примечания
* 6 Ссылки

История

Эта система питания издревле используется в монастырях дзен-буддизма в Японии, где она называется «сводзин риори» — «кухня, которая улучшает суждения».

Понятие «макробиотика» имеется уже в трудах Гиппократа. Но официально этот термин появился в книге немецкого врача Христофа Гуфеланда (Christoph Wilhelm Hufeland) «Искусство продлить человеческую жизнь» в 1796 году.

Современную концепцию макробиотики разработал японский военный врач Сагэн Итидзука. В 1897 году он опубликовал свой большой труд «Химическая теория питания и долголетия». Через год он выпустил учебник по питанию, который выдержал 23 издания. Он успешно лечил больных, назначая им коричневый рис, овощи, морские водоросли. В 1908 году группа его последователей организовала «Общество лечения пищей», которое можно было бы назвать первой макробиотической организацией.

Книга Итидзуки попала в руки молодому студенту Юкиказа Сакуразаве, ставшего известным позже на Западе как японский философ и врач Джордж Осава[1] (Georges Ohsawa) (1893–1966 г.г.). Последний, излечившись с помощью макробиотики от туберкулёза и других заболеваний, и начал распространять это учения: написал более 100 книг по макробиотике, восточной философии и медицине; побывал во многих странах с лекциями и семинарами по макробиотике и восточной медицине; основал «Школу для невежд», где обучал единому порядку и восточной философии.

На Западе макробиотика стала распространяться в середине 60-х годов XX века, после того как ученики Осавы адаптировали её к западному образу мышления. Более 1000 макробиотических центров работают ныне в США, Канаде, Голландии, Италии, Великобритании, Германии, Франции, Испании, Южной Америке, Австралии, Японии, Швейцарии, Польше, Словакии, Австрии, Дании, Бельгии, даже на Аляске и в Африке.

Суть учения

В основу современной макробиотики положена система восточной философии, основанной на принципах равновесия Инь и Ян и известной уже более пяти тысяч лет, и некоторые аспекты западной медицины. «Здоровье — это гармония "инь" и "ян", равновесие между нашей внутренней и внешней средой, между умственной и физической деятельностью, между растительной и животной пищей, между пищей термически обработанной и сырой»[2]. Согласно учения о Инь-Ян равновесии, многие болезни происходят от преобладания в организме человека Инь- или Ян-Энергии, что зависит от места проживания, климата, интенсивности деятельности и особенностей физиологии конкретного человека. Макробиотика утверждает, что выправить эту диспропорцию можно с учётом:

* выбора определённых продуктов питания;
* определённым способом их приготовления;
* соблюдением некоторых правил приёма пищи.

Причём, макробиотика ничего не запрещает, она только рекомендует.

Выбор продуктов питания
Все продукты питания в макробиотической диете: инь-продукты имеют кислотную реакцию, янь-продукты — щелочную[3]. Употребляя в пищу соответственно инь- или ян-продукты, можно поддерживать в организме динамическое равновесие этих Энергий.

Однако при выборе продуктов не так важно знать, что надо есть, гораздо важнее знать — чего не надо есть. Рекомендуется избегать:

* сильных инь- и сильных ян-продуктов (Сахар, фрукты, ягоды, рыба, мясо, сыры). Внесённый ими в организм дисбаланс может вызвать неестественное чувство голода;
* химически, гормонально и генетически изменённых продуктов (рафинированный сахар и продукты из него, все консервы, любая пища и напитки с химической окраской (чай, содержащий искусственные красители)).

Избыток сахара и неестественных продуктов создает недостаток энергии, поэтому телу требуется слишком много Ян-энергии, возникает потребность в протеинах, жажда красного мяса. При недостатке протеина организм начинает «поедать» собственные ткани, что со временем приводит к потере веса. Слишком худые оказываются подвержены инфекциям, туберкулезу, пневмонии, другим заболеваниям. За этим следуют различные виды атрофии, мышечная атрофия, склерозы, артриты и т.п.

Избыток сахара и достаточное количество протеинов делают тело слишком полным, что влечёт свой «букет» заболеваний[4].

Предпочтение отдаётся блюдам из цельного зерна и овощей, выросших в месте проживания и не подвергавшихся промышленной переработке, в соответствии с сезонами года. Также употребляется рыба, морские растения, различные растительные приправы, продукты ферментации бобовых, орехи и семечки, фрукты.

В зависимости от соотношения вышеперечисленных продуктов питания в макробиотике выделяется десять режимов, из которых можно выбрать как для обычной, «среднестатистической» жизни, так и для полного вегетарианства:


Приготовление пищи

Это тоже целая «наука». Сюда входят методы хранения, сушки, замена кислых или сладких продуктов, добавление приправ.
Основное правило в приготовлении — готовьте только на один приём пищи, максимум — на день.

Злаковые (неочищенные цельные зерна) употребляются в необработанном виде, в варёном, в виде настоя, с водой или без неё, истолчёнными и испечёнными.
Правила приёма пищи

* Пережёвывайте пищу, как минимум, до 60 раз. Это даст:
- уменьшится количество поглощённой пищи и улучшится последующее её усвоение;
- хорошая и необходимая для вашего тела пища доставит ещё большее удовольствие, а вредная — вызовет отвращение;
- процесс пережёвывания превратится в медитацию и вы быстрее усвоите философию Макробиотики (для чего рекомендуется жевать каждый кусочек 100—150 раз).
- Употребляйте поменьше жидкостей в чистом виде. Макробиотическая пища содержит достаточно много воды: варённый рис, например, — 60—70% воды, овощи — 80-90%. Большие количества жидкости лишь перегружают почки, поэтому в макробиотике рекомендуется отдавать предпочтение кашам вместо супов.

Советы по переходу на макробиотическое питание

Не забывайте о благоразумии и систематичности.

Рекомендация по ограничению приёма жидкостей относиться к макробиотам «со стажем». А на переходной стадии, пока идёт перестройка организма, не следует резко ограничивать себя в питье.

Для начала ограничьте потребления мясных продуктов и сладостей. Мясопродукты замените рыбой и блюдами из бобовых. Сладости (в том числе и печёные сладости) замените свежими и сушёными сладкими фруктами (чернослив, урюк, финики).

Затем заменяйте гарниры кашами и варёными овощами. Но делайте это постепенно, иначе может нарушиться баланс минеральных веществ в организме.

Влияния макробиотического питания

Макробиотика – это воплощение Закона Природы в нашем питании и питье. Если человек живём в согласии с этим Законом, то он может достичь физического, нравственного и психического здоровья, что означает:

1. Отсутствие усталости.
2. Хороший аппетит к пище и сексу.
3. Глубокий и хороший сон.
4. Хорошая память.
5. Хорошее настроение.
6. Ясность мыслей и дел.
7. Жизнь в согласии с Природным порядком.

Вытекающие из законов природы принципы макробиотики позволяют выбирать, готовить и есть именно ту пищу, которая подходит только данному человеку. В конечном счёте, она позволяет добиться крепкого здоровья и высокого энергопотенциала при относительно низких финансовых и временных затратах.

Критика

* Макробиотика не может покрыть всех физиологических потребностей организма, особенно у детей, людей с интенсивными физическими нагрузками или страдающих целым рядом хронических заболеваний.

Проведённые исследования показали, что у строгих последователей учения макробиотики отмечаются случаи цинги, рахита, железодефицитной анемии[6]. У детей такая диета может привести к недостатку белков, витаминов B12 и D, кальция и рибофлавина, что приводит к отставанию в росте, низкому содержанию жировой и мышечной тканей и замедлению психомоторного развития[7].

А Американское онкологическое общество (American Cancer Society) не обнаружило убедительных свидетельств того, что макробиотическая диета может являться главным средством при лечении рака у людей[8]. Более того, Авелин Куши (Aveline Kushi), жена и ближайший сподвижник известного в США пропагандиста макробиотики Мичио Куши (Michio Kushi), умерла от рака шейки матки[9].

В то же время, в комплексе с другими лечебно-профилактическими мероприятиями некоторые положения макробиотики находят применение в лечении заболеваний сердечно-сосудистой и пищеварительной систем[10].

* Макробиотическая кухня отличается от современного образа питания очень высоким содержанием клетчатки (20% против 2%), что может вызвать дисбаланс минеральных веществ в организме. А аллергические реакции на зерно могут вызвать нарушения в желудочно-кишечном тракте, рвоту, понос и метеоризмы, экзему, крапивницу, отёк Квинке, астму или анафилактический шок[11].

Однако постепенный переход на макробиотический рацион поможет избежать большинства этих проблем.

* Разделение на инь- и ян-продукты у разных авторов может различаться.

Во-первых, критерии отнесения проявлений Энергии к Инь- или Ян-категории в китайской и японской философии различаются[12], что отразилось и в классификации этими философиями продуктов питания. Во-вторых, раньше такое разделение делалось на собственном опыте, а физиологические особенности, интенсивность физической деятельности, сезонные отклонения у каждого человека индивидуальны. [/SIZE]

[Առողջագետ]

Այսօր ձեզ ծանոթացնելու եմ մի շատ զարմանալի բժիշկ- բնաբույժ, ավստրիացի Մաքս Բիրխեր-Բենների հետ: Նա հերոս է, ինչպես այն բոլոր մարդիկ, որ դեմ են դուրս գալիս "հանրային" ճշմարտություններին, հաճելի, խաբուսիկ, քաղքենի մոլորություններին և հաստատում այն իրական ճշմարտությունները, որ բացվում են իրենց մտքին և սրտին:
Ահա XX դարի սկզբում այս բժիշկը տպագրեց իր հիմնական գիրքը, որի մեջ հիմնավորում էր նոր սննդային պարադիգմը`տեսությունը, և դրանով շուռ էր տալիս, գլխիվայր բերում հանրային պատկերացումները սննդի մասին:
Այն ժամանակ գագաթնակետն էր այն պատկերացումների, որ, ցավոք սրտի, կան մինչև օրս` և ոչ միայն սովորական մարդկանց, այլ նաև բժիշկների մեջ. լավ, ճիշտ կալորական սննդի հիմքը կազմում են կենդանական սպիտակուցները` միսը, յուղը, պանիրը, կաթը, արգանակները..., իսկ միրգն ու բանջարեղենը` միայն զարդ են սեղանի, հիմնական սնունդ չեն, և կարող են իրենց թույլ տալ միայն այն մարդիկ, որ ավելորդ փող ունեն, կենսականորեն , առողջության համար պարտադիր չեն:
Մինչև այսօր էլ այդ մոտեցումը չի հաղթահարվում... հենց երեկ եկել էլ կրծքագեղձի բավականին մեծ ու տհաճ քաղցկեղով մի կին, որ ամեն ինչ անում է չվիրահատվելու համար, սակայն այդուհանդերձ ինձ փորձում էր համոզել, որ եթե ամեն օր մսեղեն չուտի` խորոված, տապակած, այն էլ երեկոյան ժամը իննից հետո , կթուլանա և չի կարողանա պայքարել հիվանդության դեմ:
Ահա տեղադրում եմ հիմնական հոդվածը` թեկուզ ոչ լավագույնը, սակայն էլեկտրոնային տարբերակով ավելի հաջողը չգտա... Ապա կանեմ լրացումներ և կտամ սեփական փորձից ելնող իմ նկատառումները:


Поэтапная очистка тела от шлаков - таков путь возвращения к жизни по законам Природы. Пищеварение - крайне сложный биохимических процесс.

Известно, что половину своей биоэнергии человек тратит на зрение, а еще половину - на все остальные виды жизнедеятельности. Секрет здоровья, долголетия и силы - в умении рационально использовать эту часть биоэнергии. Тело, захламленное шлаками, тратит на пищеварение, обезвреживание пищевых токсинов, внутреннюю «экологию» до 40% энергии. На движение, умственную и нервную деятельность, эмоциональное восприятие мира, победное шествие среди миллиардов микробов остается лишь 10%. Так что нормализация пищеварения - самый надежный источник резервов жизнедеятельности. А путь к нормализации пищеварения лежит через полное разделение белкового и углеводного столов с промежутком между приемами пищи не менее чем два часа.

Желудочно-кишечный тракт - сложный химический комбинат с несколькими цехами отделами. Это: пищевод, желудок, двенадцатиперстная кишка, тонкий кишечник, толстая кишка. Каждый отдел обрабатывает пищу только ему присущими реактивами. Каждый отдел имеет свою химическую среду и отделен от других чувствительными клапанами - «запорной арматурой».

Смешение пищи бездумным искусством кулинаров мешает ее эффективному поэтапному перевариванию, срывает работу клапанов. Создается ситуация смешения химических реактивов отделов желудочно-кишечного тракта и перерождение слизистой оболочки желудка, двенадцатиперстной кишки, тонкой кишки.

Непереваренная пища создает запоры в толстой кишке, заброс пищевых комков в обратном направлении. Срыв в работе клапанов и смешение пищи - главный бич здоровья человека. Под давлением смешанной пищи в двенадцатиперстной кишке происходит инфицирование желчных протоков. Так возникают гастроэнтерологические заболевания и многие другие болезни - следствие кишечной интоксикации.

Основы лечения питанием – 1914 год. Доктор Макс Бирхер-Беннер

Доктор Бирхер-Беннер первый отважился поколебать основы белкового питания и встал на защиту овощей и фруктов.

«Мясо богато белками и потому обладает высокой питательной ценностью», - эта первая заповедь науки о питании начала века. Считалось, что чем больше белка содержит в себе пищевой продукт, тем больше его питательность. Содержание белка считалось мерой питательной ценности. Так как животные продукты содержат наибольшее количество белка, а в растительных продуктах, особенно во фруктах, содержание белков ничтожно, следовательно, животные продукты возводились в разряд самой сытной пищи, обладающей наивысшей питательной ценностью, фрукты же имели значение лакомства.

Понятия «сытная пища» и «белок» приобрели значение почти религиозного догмата.

Врачи верили, что большим количеством белка возможно укрепить слабых и облегчить выздоровление больных. Ученые определили, какое количество белка должен получать человек среднего телосложения - около 120 г в день. Для того, чтобы организм получил 118 г белка оказалось достаточно съесть - 600 г мяса, выпить 4 литра молока, съесть 20 яиц, 500 г чечевицы, 1700 г пшеничного хлеба, 2000 г шпината, 3000 г капусты, 6000 г картофеля или 30 кг яблок.

Всячески поощрялось потребление возбуждающих веществ - мясного навара, кофе, чая, шоколада, какао. Спиртные напитки считались полезными и освежающими, стимулирующими внутренние силы организма. Вино прописывали за обедом, пиво перед сном. Кофе, чай - утром и в течение всего дня, для возбуждения аппетита рекомендовали крепкий мясной бульон с яйцом.

Печальные последствия такого «здорового образа жизни» не заставили долго ждать - спиртное употреблялось повсеместно, мясо и яйца отягощали желудки обывателей в диком, с нашей точки зрения, количестве, фрукты же и зелень исключались из рациона как вредная и тяжелая пища.

Доктору Бирхеру-Беннеру пришлось столкнуться с пренебрежением и холодностью общества, слепо следовавшего белковой диете. Он предлагал настолько необычные и парадоксальные вещи, что потребовалось несколько лет упорной борьбы в научном мире, прежде чем врачи стали прислушиваться к его советам. К тому времени выяснилось, что для поддержания сил организму требуется гораздо меньшее количество белка, 40-30 г в день на взрослого человека, т. е. количество, легко получаемое из растительной пищи.

Доктор Бирхер-Беннер первый заговорил не только о пользе овощей и фруктов, но и об энергетической ценности продукта.

Он утверждал, что солнечная энергия переходит во всех растениях и плодах в особую электромагнитную энергию: последняя передается человеческому организму лишь в том случае, если человек употребляет в пищу эти продукты в сыром виде, так как варка совершенно «убивает» электромагнитную энергию. «Представление о пищевой энергии, - говорит Бирхер-Беннер, - дают не калории, а электромагнитная сила».

«Содержание белка не может и не должно служить мерилом питательной ценности, - утверждал доктор, - питание следует понимать как потребление энергии. Организм, в существеннейшей части своих процессов считается не с белками, углеводами и жирами, а лишь с достоинством их энергии».

Пища есть вводимая энергия. Жизнь животного царства представляет собой потребление энергии. Питательные вещества представляют собой лучший источник энергии для питания человека, если они восприняты в естественном виде.

«Природа назначила человеку главной пищей плоды деревьев, травы, изредка птичьи яйца и животную пищу, - утверждает доктор Бирхер-Беннер. - Люди, питающиеся только фруктами, кореньями, орехами, маслом и хлебом и отказавшиеся от всякого приготовления пищи на огне, так называемые сыроеды, пользуются безукоризненным здоровьем и полной работоспособностью. Стало быть, природа не поставила ни мясо, ни кулинарное искусство необходимыми условиями человеческого питания. Питательные свойства молока ухудшаются при нагревании. Пища, которую человек может принимать в естественном виде, увеличивает присущую телу врачевательную силу и повышает его работоспособность. Способность бедного населения, живущего преимущественно на вегетарианстве, к тяжелому физическому труду, доказывает, что и при растительной пище может развиваться значительная мышечная сила. Фрукты и овощи являются идеальной пищей для людей, растрачивающих много энергии».

Доктор настаивал именно на потреблении сырой пищи, так как органически связанные между собой минеральные соли растений при варке в соленой воде освобождаются от своих соединений и отчасти растворяются в горячей воде. Во избежание потери минеральных веществ доктор рекомендовал или варить растения на пару или из воды, в которой они варились, приготовлять супы.

Стручковые растения должны быть исключены из пищевого рациона. «Стручковые растения имеют очень высокое содержание азота (белка), почему и являются вредной пищей для человеческого организма».

Животные жиры следует предпочитать растительным. Из животных жиров подходит только сливочное несоленое масло. Остальные жиры должны быть исключены из пищи.

Потребление соли должно быть ограничено до минимума - 5 г ежедневно на человека.

Мясо содержит продукты животного обмена веществ, продукты утомления - креатин, мочевину и т. д., а также продукты некробиоза: птомаины и лейкомаины - эти трупные яды по своему действию родственны стрихнину.

Доктор считал, что возбуждающие вкусовые вещества - всевозможные приправы и специи - заглушили в человеке природный инстинкт выбора пищи. Важнейшая задача диетологов - вернуть больного к естественному вкусу его пищи. Голод должен сделаться лучшей приправой, и пищевой инстинкт поможет человеку самому подобрать себе пищу.

Сыроедение как система

Устранение всего вредногօ

1. Алкоголь, табак, пряности, чай, кофе, шоколад - должны быть исключены из пищевого рациона.
2. Следует избегать избыточного введения белковых веществ - мяса, яиц, сыра, грибов и бобовых.
3. Следует вообще избегать избыточного введения пищи.
4. Потребление поваренной соли должно быть значительно уменьшено против обычного.


Повышение активной, целебной силы пищи
5. Активная целебная сила пищи возрастает с количеством принимаемых в естественном виде пищевых продуктов, входящих в состав ежедневного питания.
6. Фрукты, орехи, коренья и салаты представляют собой диетические целебные силы.
7. Забота о восстановлении здорового аппетита.
8. Следует увеличить пребывание на свежем воздухе, заниматься спортом и гимнастикой.

Индивидуальный подход в диете

9. Изложенные основы питания применимы ко всем людям и при всех болезнях. Изыскивается не особая диета для каждой болезни, а лучшая диета для всех людей.
10. Индивидуальный подход заключается в применении общей диеты к каждому отдельному лицу.

Признаки хорошего питания
11. За единицу питательных процессов принимается не вес организма, а результат трех слагаемых: организма, пищи и среды.
12. Надежными признаками являются хорошее самочувствие и работоспособность.

Правила приема пищи
13. Фрукты не рекомендуется давать после еды, когда желудок переполнен. Лучше всего их есть перед приемом пищи, на пустой желудок.
14. Есть медленно и хорошо жевать.
15. Принимать пищу только три раза в течение суток.
16. Прекращать есть ранее полного насыщения. Переполнение желудка действует плохо.
17. Сырая растительная пища должна тщательно измельчаться.


Առայժմ այսքանը, թեկուզ ավելացնելու և քննարկելու շատ բան կա: