"Արշալույս" առողջ ապրելակերպի ձեռնարկ-ընթերցարան

[Առողջագետ]

ԻՆՉՊԵ՞Ս ԱՊՐԵԼ ԿՅԱՆՔԸ, ԵԹԵ ՄԵԿ ՕՐ Է ՄՆԱՑԵԼ ԱՊՐԵԼՈՒ

Տղան հանդիպեց մի մարդու, որ տխուր կանգնել էր ճանապարհի եզրին:
– Ինչու՞ ես տխուր, քեռի°,– հարցրեց տղան:
– Իմաստուն ծերունին հենց նոր ասաց, որ ինձ մեկ օրվա կյանք է մնացել: Հիմա չգիտեմ` ինչպե՞ս ապրեմ այդ օրը, ի՞նչ անեմ,– պատասխանեց անծանոթը:
– Մի' տխրիր, քեռի', արի միասի°ն որոշենք,– ասաց տղան,– իսկ ի՞նչ գործեր ու ցանկություններ ունես:
Եվ մարդը, ում մեկ օրվա կյանք էր մնացել, սկսեց թվել իր գործերն ու ցանկությունները.
– Մի մարդ կա, որ ինձ պարտք է, ուզում եմ պարտքս վերցնել: Մեկ ուրիշն էլ կա, ու'մ ես եմ պարտք, ուզում եմ հանդիպել ու պարտքս վերադարձնել:Բայց այս երկու գործն էլ հասցնելու ժամանակ չի լինի, ո՞րն անեմ:
Մի ընկեր ունեմ, ում շատ եմ սիրում և ուզում եմ նրան նորից տեսնել ու նրա հետ մանկությունս հիշել: Մի ընկեր էլ ունեմ, որ ինձ դավաճանել է, սրան էլ ուզում եմ տեսնել և այս աշխարհից հեռանալուց առաջ, նրա հախիցը գալ: Բայց այս երկու գործն էլ հասցնելու ժամանակ չի լինի, ո՞րն անեմ:
Ես շատ եմ սիրում իմ կնոջ եփած ճաշերը և ուզում եմ կյանքիս վերջին օրն ընտանիքիս հետ կերուխում անել: Սակայն միաժամանակª շատ եմ սիրում կնոջս ու զավակներիս հետ երաժշտություն լսել, երգել, խոսել բնության ու բանաստեղծության մասին: Բայց այս երկու գործն էլ հասցնելու ժամանակ չի լինի, ո՞րն անեմ:
Մարդը, ում մեկ օրվա կյանք էր մնացել, ավարտեց իր խոսքը: Նա և տղան խելք – խելքի տվեցին ու որոշեցին, թե նա իր ո°ր գործերն ու ցանկությունները պետք է վերջին օրը կատարի և ինչպե°ս ապրի այդ օրը:
Եվ գիտե՞ս, թե ի~նչ պատահեց: Դու մի ասա` Իմաստուն ծերունին փորձել էր այդ մարդուն, որ տեսնի,թե նա ինչպե՞ս կապրի իր վերջին օրը: Մարդն իր կարծեցյալ վերջին օրը ապրեց գեղեցիկ կյանքով, և Բնությունը նրան երկար տարիների կյանք պարգևեց:


–Հետաքրքիր է, թե ի՞նչ որոշեցին մարդն ու տղան: Իսկ դու ինչպե՞ս կապրեիր այդ օրը, կգնայի՞ր պարտքդ վերցնելու, թե՞ քո պարտքը կվերադարձնեիր, ո՞ր ընկերոջդ կհանդիպեիր, վերջին օրը կերուխու±մ կանեիր, թե երաժշտություն ու բանաստեղծություն կընտրեիր: Գրի°ր այդ մասին:

ՀԱՅՐԻԿԻՆ ՈՒ ՄԱՅՐԻԿԻՆ.
Մի իմաստուն ասել է, թե մարդն իր յուրաքանչյուր օրն այնպես պետք է ապրի, որ կարծեսª դա կյանքի վերջին օրը լինի: Այդ զգացումը կյանքին խորություն ու գեղեցկություն է շնորհում:

ՏՂԱՆ ԵՎ ԱՇԽԱՐՀԸ

ԺԱՄԱՆԱԿԸ

Տղան գնում էր արտ`հայրիկին օգնելու:Աշնանացան ցորեն էին ցանել, առաջին ջուրն էին անում:Բայց ճանապարհին տղան ընկերոջը հանդիպեց, խաղով ընկավ և ուշացավ: Տղան արդեն մոտենում էրարտին, երբ նրա առջևով, օդում թռչելով անցավ մի գեղեցիկ աղջիկ` երկար, ոսկեգույն մազերեվ ու երկնքի պես կապույտ աչքերով:
Աղջիկն ասաց տղային.
– Մի° ուշացիր, տղա°,– և թռիչքը շարունակեց:
– Իսկ դու ո՞վ ես,– կանչեց տղան նրա հետևից:
– Ես Ժամանակն եմ,– արդեն հեռվից ձայն տվեց աղջիկը:
Տղան շատ զարմացավ,մինչև այդ նա կարծում էր, թե Ժամանակն ապրում է ժամացույցներում ու դրանց սլաքներն է շարժում:
Մեկ ուրիշ անգամն ի°նքն էր ջրում իրենց բանջարանոցը: Բայց շտապում էր, ուզում էր շուտ ավարտել ու վազել, իր խաղին հասնել:
Եվ հենց այդ պահին նրա առջևով նորից անցավ Ժամանակն ու ձայն տվեց.
–Մի° շտապիր, տղա°:
Տղան հասկացավ, որ Ժամանակը ճանաչում է իրեն ու միշտ տեսնում բոլոր սխալները:


Ի՞նչ էր անում տղայի հայրը: Իսկ դու աշնանը կանաչ արտ տեսե՞լ ես: Եթե այո°, ապա փորձի°ր այն նկարագրել:
Ինչու՞ ոիշացավ տղան, և ի՞նչ ասաց Ժամանակը:
Երբ տղան շտապում էր, ի՞նչ խորհուրդ տվեց ժամանակը:
Ի՞նչ ես կարծում Ժամանակը ճանաչու՞մ է քեզ:
Երբ որևէ գործ ես անում, կարողանու՞մ ես լսել, թե ի՞նչ է ասում Ժամանակը:



ԱՇԽԱՏԱՆՔԸ

Հանդիպեցին հողագործը, դարբինը, դերձակն ու գիտնականը:
– Մարդիկ առանց հացի չեն կարող ապրել,– ասաց հողագործը,– իմ աշխատանքն է ամենակարևորը:
– Առանց իմ մուրճի ու փուքսի` կյանք չկա, ի°մ աշխատանքն է ամենակարևորը,– գոչեց դարբինը:
– Առանց ինձ մարդիկ տկլոր կմնան, ի°մ աշխատանքն է ամենակարևորը,– ձայն տվեց դերձակը:
Իսկ գիտնականը այս երեքից քիթը ավելի վեր տնկեց ու ասաց.
– Առանց ի°մ աշխատանքի` մարդիկ ի՞նչ պիտի անեն: Իմ աշխատանքն է ամենակարևորը:
Այնպես եղավ, որ այս չորսի կողքով անցնում էր Ուսուցիչը, որ դպրոց էր գնում: Նրանք իրենց վեճը թողեցին ու հարցրին Ուսուցչին.
– Դու ի՞նչ գործ ես անում:
– Ես ուսուցիչ եմ,– պատասխանեց ծեր Ուսուցիչը:
– Չէ°, քո գործն այնքան էլ կարևոր չէ, – ասաց քառյակից մեկը,– առանց քո աշխատանքի էլ մարդիկ կարող են ապրել:
Ուսուցիչը ոչինչ չպատասխանեց, գնաց ու մտավ դասարան: Այդ օրը նա հողագործի, դարբնի, դերձակի ու գիտնականի երեխաներին պատմեց Արևի ու աստղերի, Լույսի և Երջանկության մասին, իսկ Իմաստուն ծերունին կշտամբեց այն չորս գոռոզին.
– Ամեն աշխատանք էլ կարևոր է, ի՞նչ եք զուր տեղը վիճում:

Ուրիշ ի՞նչ աշխատանքներ գիտես, թվարկի°ր:
Կոշկակարի աշխատանքը կարևոր է, չէ՞: Դու կուզենայի±ր կոշկակար դառնալ:
Ուսուցիչն ինչի՞ մասին պատմեց իր աշակերտներին:
Եթե դու ուսուցիչ դառնաս, ինչի՞ մասին կպատմես քո աշակերտներին

[Առողջագետ]

Շարունակենք ապրել մեր Տղայի հետ, և տեսնենք, թե ինչպես է նա ճանաչում աշխարհը:
Առավելևս որ շուտով Հայաստանում և Սփյուռքում շատ ու շատ երեխաներ են կարդալու և սովորելու Տղայից Աշխարհը ճանաչելու արվեստը:

ԲՈԼՈՐ ԳՈՐԾԵՐՆ ԱՐԵՑ ՈՒ ՉՀՈԳՆԵՑ

Տղան դասերն էր պատրաստում: Թվաբանության առաջադրանքները կատարեց, հետո ուզեց մայրենիին անցնել, բայց զգաց, որ մի քիչ հոգնել է: Դուրս վազեց, մի քանի ծառ ջրեց, հետո նորից վերադարձավ դասերին: Մայրենիի առաջադրանքն էլ կատարեց, ապա` տան գործերի մեջ օգնեց մայրիկին: Հետո փոքր եղբոր հետ մի քիչ շախմատ խաղաց, ապա վերցրեց նոր սկսած պատմվածքը` կարդալու: Օրվա վերջում հայրիկին էլ օգնեց` վերանորոգելու արդուկը:
Եվ այդպես տղան բոլոր գործերն արեց ու չհոգնեց…


գ Նկատեցի՞ր` երբ տղան սկսում էր հոգնել մի գործից, անցնում էր մյուսին: Ահա° թե ինչու նա բոլոր գործերն արեց ու չհոգնեց:
գ Իսկ դու ինչպե՞ս ես հասցնում քո գործերը. գրի°ր այդ մասին:


ՀԱՅՐԻԿԻՆ ՈՒ ՄԱՅՐԻԿԻՆ.
Իսկական հանգիստը` մի գործը մյուսով փոխելն է, հոգնած նյարդերն ու մկանները հանգստանում են, և գործի մեջ են մտնում թարմ վիճակի մեջ գտնվողները: Ցերեկը պառկելը, մանավանդ` քնելը մարդուն առողջություն չեն պարգևում:



ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ ՄԵՔԵՆԱՅԻ ԵՎ ԵՐԵՔ ԲԱՆՎՈՐՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ

Կար–չկար, աշխարհում մի մեքենա կար: Այս մեքենան ո°չ աչք ուներ, ո°չ խելք, էլ ի՞նչ մեքենան, որ աչք ու խելք ունենա: Բայց արի ու տես, որ նա ճանաչում էր իր հետ աշխատող բանվորներին: Ամեն օր նրա հետ երեք բանվոր էին աշխատում:
Ահա գալիս էր առաջին բանվորը: Այս բանվորը ո°չ իր գործն էր սիրում, ո°չ մեքենան:
Մեքենան էլ նրան չեր սիրում ու, հենց ճար էր լինում, փչանում էր ու կանգնում:
Բանվորը փնթփնթում էր քթի տակ,"Սա ի՞նչ մեքենա է, շուտ - շուտ փչանում է ու հոգիս հանում":
Գալիս էր մյուս բանվորը: Սա էլ չէր սիրում ո°չ գործը, ո°չ մեքենան, բայց շնորհակալ էր մեքենայից, որ դրամ էր վաստակում ու ընտանիքը պահում: Մեքենան այս բանվորին էլ չէր սիրում, բայց ավելի քիչ էր փչանում:"Ես սրան այսքա˜ն խնամում եմ" էլի փչանում է",– փնթփնթում էր բանվորը:
Գալիս էր երրորդ բանվորը: Նա իր գործն էլ էր սիրում, մեքենան էլ: Գործը չսկսած` մաքրում էր մեքենան, նրան շոյում ու հետը խոսում." Ի˜նչ սիրուն ես, ի˜նչ լավ ես աշխատում. դու իմ եղբա˜յրն ես": Մեքենան էլ այդ բանվորին էր սիրում ու նրա աշխատանքի ժամանակ երբեք չէր փչանում:

Եթե դու մեծանաս ու բանվոր դառնաս, կգտնե°ս այն մեքենան,որի հետ կսիրես աշխատել:
Արդեն գիտե°ս` եթե չսիրես, ապա քո մեքենան էլ հաճախ կփչանա:
Առաջին երկու բանվորին նամակ գրիր: Ի՞նչ կգրես այդ նամակում:


ՔԱՆԻ՞ ԼԵԶՈՒ ԳԻՏԵՍ

Տղան մայրիկից ու հայրիկից սովորեց իր մայրենի լեզուն:Երբ նա մեծացավ, մի քանի տարի էլ դպոց գնաց, սկսեց օտար լեզուներ սովորել:
Հայրիկն ասաց." Դու դեռ էլի լեզուներ կսովորես, դու յոթ լեզու կիմանաս" :
Մի օր էլ տղան հանդիպեց Իմաստուն Ծերունուն և նա տղային հարցրեց.
– Ի՞նչ լեզուներ գիտես, տղա°:
– Ես գիտեմ իմ մայրենի լեզուն, երկու օտար լեզու էլ սովորում եմ:
– Իսկ քո քույրիկի լեզուն գիտե՞ս,– հարցրեց Իմաստուն ծերունին:
– Բայց նա դեռ նոր է ծնվել ու չի խոսում, միթե՞ քույրիկս լեզու գիտե,– զարմացած հարցրեց տղան:
– Դու լա°վ լսիր քույրիկիդ, նա խոսում է նորածինների լեզվով,– ժպտալով ասաց Իմաստուն ծերունին,–իսկ աղբյուրի լեզուն, ծաղիկների լեզուն, ծառերի լեզուն, պտուղների լեզուն, թռչունների լեզուն դու գիտե՞ս:
– Չէ°, չգիտեմ, բայց ինչպե՞ս սովորեմ այդ լեզուները,– հարցրեց տղան:
– Ում լեզուն ուզում ես սովորել, նրան շա°տ սիրիր, և նա մի քանի օրում քեզ կսովորեցնի իր լեզուն,– պատասխանեց Իմաստուն ծերունին և շարունակեց,– հետո էլ կսովորես լեզուների լեզուն, իսկ ով իմանա այդ լեզուն կսկսի սովորել Արևի լեզուն ու խոսել նրա հետ…Իհարկե, դու կարող ես իմանալ նաև հայրիկիդ ցանկացած յոթ լեզուն, դա միայն օգտակար կլինի…


Ի՞նչ լեզուներ գիտես: Օրինակ` ամպերի լեզուն գիտե՞ս: Թվարկի°ր իմացածդ լեզուները:
Լեռներից փչում է քամին ու ինչ- որ բան պատմում իր լեզվով: Գրի ա°ռ նրա պատմածը:

ՀԱՅՐԻԿԻՆ ՈՒ ՄԱՅՐԻԿԻՆ.
Մայր Բնության լեզուն այն առաջին լեզուն է, որ պետք է իմանան և° երեխան, և° մեծահասակները:

[Մարդ...?]

Կարդալուս ողջ ընթացքում մարմնովս դող էր անցնում~~ գլուխգործոցներ են~ Իմ երեխաներին էլ անկասկած այսպես եմ դաստիարակելու..