Սերը և մարդկային հարաբերությունները այսօր

[Առողջագետ]

Այսօր մարդկային հարաբերությունները շատ են "մանրացել", մակերեսայնացել: Կարծում եմ, բերված հատվածը դրա փայլուն արտահայտությունն է:

Ошо " Горчичное зерно"

Человеческие отношения сильно изменились, и изменились к худшему. Глубина отношений исчезла во всех областях жизни: жена больше не жена, а подружка; муж больше не муж, а только приятель. Дружба хороша, но она не может был" очень глубокой. Брак - это нечто, совершающееся в глубинах. Это обет, данный в глубине. Это посвящение в глубине. Посвящение себя другому, и если вы не обещали, не посвятили себя, вы никогда не совершите прыжка.
Вы можете плавать на поверхности, но глубина не для вас. Конечно, идти вглубь опасно - неизбежно опасно, ведь вы так эффективны на поверхности. На поверхности вы можете действовать, как автомат, тут не нужно никакого сознания. Но вы должны быть все более сознательны, все более внимательны по мере того, как вы проникаете в глубины, потому что каждый миг возможна смерть. Страх смерти породил поверхностность всех человеческих связей. Они стали незрелыми.
Приятель или подружка - это, может быть, приятно, но это не может стать дверью к тому глубочайшему, что скрыто в любом и каждом. С подружкой у вас могут быть сексуальные отношения, но любовь вырасти не может. Для любви нужны глубокие корни. Сексуальность возможна на поверхности, но она - только животное, биологическое явление. Она может быть прекрасной как часть более глубокой любви, но без более глубокой любви она - самая уродливая вещь на свете; самая уродливая, потому что тогда нет обета, нет посвящения - вы лишь касаетесь друг друга и расстаетесь. Встречаются только тела, но не вы - не я, не ты. И это происходит со всеми связями.

[dvgray]

Արդյոք ժամանակաշրջանը իր հետքն է թողնում սերո և մարդկային հարաբերությունների վրա:
Սերը, մարդկային հարաբերությունները բավականին անձնական են ըստ իրենց բնույթի, կառուցվացքի; Ինչքանով որ ազդում է "ժամանակաշրջանը" անձի կազմավորման, ձևավորման վրա, այնդքանով էլ այդ "ժամանակաշրջան"-ային կապը ավարտվում է:
Մնացածը անձի գենետիկան է, ժառանգած խառնվածքը;

Այժմ ապրում ենք անցումային ժամանակներ; Փոխվում են ֆորմացիաներ, հասարակարգեր; Արտաքին ճնշման տակ փոփոխվում է մարդը; Սակայն կան բաներ, որ եղել են միշտ և կլինեն միշտ; Կան մարդիկ որոնք զգացմունքային են, կան որ պրագմատիկ են;
Կարելի է ասել, որ սիրո և մարդկային հարաբերությունների մեջ փոփոխվում է ձևը; Իսկ բովանդակային առումով դժվար թե նույն մարդը 10-րդ դարում այլ լիներ;
Ձևը, արտաքինը, անընդմեջ ենթարկվում է տրանսֆորմացիաների; Սակայն այդ տրանսֆորմացիաների տակ պետք չէ միայն հասկանալ անընդմեջ առաջխաղացումը; Այն ավելի շուտ ունի սպիրալաձև հետագիծ; Տեխնիկան և տեխնալոգիան միայն արագացրել են որոշակի պրոցեսներ; Սակայն դա որակական նոր բովանդակություն չի մտցրել սիրո և մարդկային հարաբերությունների մեջ;
Ինչպես հայտնի երգում է `
Ինչ էր առաջ ` նույնն է այսօր;

[Առողջագետ]

Թերևս այդպես է, և նույնն է, և տարբեր, քանի-որ արտաքին փոփոխությունները կուտակվում, ներքին փոփոխություններ են առաջացնում...: Եվ հետաքրքիրն այն է, որ ձևի ցանկացած փոփոխություն ազդում է մարդկային հոգեբանության վրա. դրա վրա է հիմնված նաև մոդայի կամ համազգեստի ազդեցությունը: Կարծում եմ այսօրվա կանացի հագուստը էապես ազդում է և կազդի կնոջ հավաքական կերպարի վրա, ուղղակի փոփոխությունները երբեմն նուրբ են, դանդաղ են ընթանում և այդ պատճառով ակնհայտ չեն: Այնպես որ, դա հենց կյանքի հրաշքներից մեկն է. մարդը այսօր և հազարավոր տարիներ առաջ բոլորովին նույնն է և բոլորովին տարբեր:

[Sita]

Страх смерти породил поверхностность всех человеческих связей. Они стали незрелыми.

Ամեն ինչ գալիս է այստեղից, մարդիք մոռացել են, որ անմահ են, որ մահ որպես այդպիսին գոյություն չունի, այլ գոյություն ունի անցում մի վիճկից մյուսին: Մարդիք վախենումեն չհասցնել ապրել, վախենում են ուշանան, փնտրում են հաճույքներ, կարճ բայց հաճույք, իսկ սերը, նվիրումը ու պատկանումը դա ոչ միայն հաճույք է, այլ նաև մի շարք պատասխանատվություններ, ահա ինչու մարդիք նախընտրում են մակերեսային հարաբերությունները, սեքսը, ուտել-խմելը, բայց ոչ սերը և հատկապես նվիրումը;

[Առողջագետ]

Ամենազարմանալին այն է, որ հենց այդ վախն էլ թույլ չի տալիս ապրել, զգալ կյանքի յուրաքանչյուր պահի վայելքը և գեղեցկությունը, իսկ զգացմունքների մակերեսայնությունն էլ իսկապես մանր ու անհամ է դարձնում կյանքը, զրկում իսկական խորքից ու իմաստից: Անոգեղեն կյանքը անիմաստ ու անհամ է, սակայն հենց մարդու ձեռքերում է իր կյանքի որակը, գեղեցկությունը և իմաստը: Իսկ պարտականություններ պետք է որ չլինեն. եթե կա սեր, ապա ամեն ինչ արվում է առանց ծանրության, եթե սեր չկա, ցանկացած պարտականություն անիմաստ է, վերջ ունի, զարկում է կամ մեկին, կամ մյուսին:
Լիարժեքորեն ապրած կյանքը կարճ չի լինում, առավել ևս որ իսկապես այն վերջ չունի, ափսոս որ մարդը դա չգիտե...: Այնպիսի տպավորություն է ստեղծվում, որ մարդ-արարածը ուղղակի ապրելու ունակություններն է կորցրել. կենդանական բնազդի և հասարակական օրենքների զուգակցումը չի կարող ստեղծել, որն իրեն թույլ կտար ուղղակի ապրել, երջանիկ, ազատ, բայց և մարդավայել:

[dvgray]

Մարդը լինում է,որ չի կարողանում ներդաշնակվել աշխարհի, շրջապատի կամ մի /սիրելի/ անհատի հետ:
Մարդու կյանքը փուլային անցումների շղթա է, սակայն ոչ անընդհատ շղթա:
Լինում են փուլեր, որ լինում են ներդաշնակ, լինում է, որ կորում է դա; Խռովում է հոգին; Մոլեգնում է Վագները;
Իսկ մարդու տեսակը անընդհատ կարոտով հիշում ենք անցյալ /փուլի/ ներդաշնակ վիճակը; Ճիշտ է ? արդյոք դա: Դժվար թէ:
Ան-"սեր" վիճակը, դեգերումները, փնտրտուքը, նույպեսի բնական, կախարդական վիճակ է, ինչպես և սիրո վիճակը, սիրո հանգրվանը; Սիրո նավակի հեռանալը նրա հետ մոտեցման մի նոր սկիզբ կարող է դառնալ, որակապես Նորի սկիզբ:
Հեռանալ` մոտենալու համար;
Լուրջ փորձություն է: Ընտրությունը անհատինը: Եթե հաջողվի նորից հանդիպել, մոտենալ երկուստեք, կունենաս մի նոր որակ, խորապես նոր որակ;
Ծերունի սիրահարները բնության հրաշք են:
Մամ ու ծերուկ
Երկու թոշնած հոգիներ
...
Եթե ոչ, ապա չի լինի այդ հրաշքը...

[Grieg]

Սերը մոդայից դուրս է, հիմա ընդունված է հաշված չափված սառը որոշումներով հարաբերություներ ստեղծել կամ օրինակ սեքս հասկանալ որպես սերը .. ովքեր ունեն խորը ներթափանց հոգի չեն տրվում այդ նորաձևությանը..

[Առողջագետ]

Մարդկության պատմության մեջ կան էտալոնային ընտանիքներ: Դրանցից մեկը համարվում է Պյութագորասի ընտանիքը, կան մի-քանի գեղեցիկ նկարագրություններ ևս: Ծանոթանանք դրանց հետ և ապա քննարկենք:

Семья Пифагора.Школа и ее участь

Среди женщин, обучавшихся у Пифагора, находилась молодая девушка большой красоты. Её отец, Кротонец, носил имя Бронтинос, она называлась Феано. Пифагору было около 60 лет. Но полная власть над страстями и чистая жизнь, всецело посвященная идее, сохранили весь огонь его сердца нетронутым. Молодость души, то бессмертное пламя, которое великий посвященный черпал в своей духовной жизни, светилось в нем и подчиняло ему всех окружающих. Он находился в это время в апогее своего могущества.

Феано была привлечена к Пифагору тем светом, который исходил из всей его личности. Природа её была глубокая и сдержанная, и ее тянула к учителю возможность получить объяснение всех мучительных загадок жизни. Но когда, помимо света истины, она почувствовала свое сердце загоревшимся от того огня, который исходил от его духовной красоты и от пламенной силы его слова, – она отдалась учителю с безграничным энтузиазмом и пламенной страстью. Пифагор не делал ничего, чтобы привлечь ее. Он любил всех своих учеников. Все внимание его было сосредоточено на школе, на Греции и на будущем земного мира.

Как многие великие адепты, он отказался от любви к женщине, чтобы отдать всего себя служению. Магия его воли, духовное обладание столькими душами, которые он сам сформировал и которые были привязаны к нему, как к обожаемому отцу, мистический фимиам всей этой невыраженной, поднимавшейся к небу любви, тонкий аромат человеческой симпатии, соединившей всех пифагорейцев – все это заменяло ему личное счастье и личную любовь.

Но однажды, когда он оставался один в пещере Прозерпины, погруженный в глубокие размышления, он увидал приближающуюся к нему молодую красавицу, с которой до этих пор он никогда не беседовал наедине. Она преклонила перед ним колени и, не поднимая глубоко склоненной головы, начала умолять учителя – ведь его власть безгранична! – освободить ее от невозможной любви, которая сжигала её тело и душу. Пифагор спросил имя того, кого она любила. После тяжелой борьбы Феано призналась, что любила его, но была готова подчиниться беспрекословно его воле. Пифагор не отвечал ничего. Ободренная его молчанием, она подняла голову, бросая на него молящий взгляд, который предлагал ему весь цвет молодой жизни и весь аромат любящей женской души.

Мудрец был потрясен, он умел побеждать свои чувства, он владел вполне своим воображением, но молния этой души проникла в его душу. В этом девственном сердце, созревшем в огне страсти, в этой женщине преображенной безграничной преданностью, он нашел достойную подругу, которая могла содействовать еще более полному осуществление дела его жизни. Пифагор поднял молодую девушку и Феано могла прочесть в глазах учителя, что отныне их две судьбы слились в одну.

Браком своим с Феано Пифагор наложил печать осуществления на свое дело. Слияние этих двух жизней оказалось совершенным. Однажды, когда Феано была спрошена, сколько времени требуется, чтобы женщина, имевшая сношение с мужчиной, могла считать себя чистой, она ответила: "если сношения эти были с мужем, она постоянно чиста, если с другим, она не очистится никогда". Чтобы произнести такие слова, нужно быть женой Пифагора и любить его так, как любила Феано. Ибо не брак освящает любовь, а любовь оправдывает брак.

Феано прониклась идеями своего мужа с такой полнотой, что после его смерти она стала центром пифагорейского ордена и один из греческих авторов приводит, как авторитет, её мнение относительно учения Чисел. Она дала Пифагору двух сыновей: Аримнеста и Телаугеса и дочь Дамо. Телаугес стал впоследствии учителем Эмпедокла и передал ему тайны пифагорейской доктрины.

Семья Пифагора представляла собой истинный образец для всего ордена, его дом называли храмом Цереры, а двор – храмом Муз. Во время домашних и религиозных празднеств мать руководила хором женщин, а Дамо – хором молодых девушек. Дамо была во всех отношениях достойна своих отца и матери. Пифагор доверил ей свои манускрипты с запрещением передавать их кому бы то ни было вне своей семьи. После того, как пифагорейцы рассеялись, дочери Пифагора пришлось жить в величайшей бедности. Ей предлагали большие суммы за манускрипты, но, верная воле отца, она отказалась отдать их посторонним.

Пифагор прожил 30 лет в Кротоне. За это время он достиг такого влияния, что все, которые считали его полубогом, имели на это право. Власть его над людьми была безгранична. Ни один философ не достигал ничего подобного. Влияние его распространялось не только на кротонскую школу и её разветвления в других городах итальянского побережья, но и на политику всех ближайших государств. Пифагор был реформатором в полном смысле слова.

В Кротоне, которая была Ахейской колонией, существовала аристократическая конституция. Совет тысячи, состоявшей из родовитых семей, пользовался законодательной властью и наблюдал над властью исполнительной. Народные собрания существовали, но полномочия их были ограниченные.

Пифагор, государственный идеал которого состоял в порядке и гармонии, был одинаково чужд и гнету олигархии, и хаосу демагогии. Принимая дорическую конституцию как таковую, он стремился внести в нее новое устройство. Мысль его была очень смелая: создать поверх политической власти – власть науки с совещательным и решающим голосом во всех коренных вопросах, власть, которая представляла бы высший регулятор государственной жизни. Над Советом Тысячи он поставил Совет Трехсот, избиравшийся первым советом, но пополнявшийся исключительно из числа посвященных.

Порфирий рассказывает, что две тысячи кротонских граждан отреклись от обыкновенной жизни, от права собственности и соединились в одну общину.