Մոնա Լիզա-Ջոկոնդա

[Tigris]

Ֆորումի իմաստասէրը Philosopher, ներկայացնում է գեղեցիկ գեղանկարներ: Ինձ հետաքրքրել է միշտ, թէ ինչն է Լեոնարդո Դա Վինչիի «Մոնա Լիզա» անունով գեղանկարը այդքան հռչակաւոր դարձրել: Միթէ արժանի՞ է այդ գեղանկարը համաշխարհային այս ճանաչումին:

[nil]

Չեմ սիրում:
Շագանակագույն ծանրություն ա , որը ծակում ա մի տեսակ սատանայական հեգնանք ու դավադրություն:

[Քանդակագործ]

Այս կտավը այդքան ճանաչում ունի, որովհետև ներկայացնում է կատարյալ մարդու համամարդկային պատկերացումը:

[nil]

Այս կտավը այդքան ճանաչում ունի, որովհետև ներկայացնում է կատարյալ մարդու համամարդկային պատկերացումը:

Այնքան էլ պարզ չէր` նկարչի՞ն ես համարում կատարյալ, թե՞ Ջոկոնդային:
Հավանաբար` Ջոկոնդային, ու եթե այո, ապա ինչի՞ց վերցրիր , որ կատարելության մասին համամարդկային պատկերացումը հենց նա է` Ջոկոնդան, եւ ընդհանրապես ո՞վ կամ ի՞նչն է որոշում կամ սահմանում, թե որն է համամարդկային, ո՞վ ասաց, թե համայն մարդկությունը համարում է, թե Ջոկոնդան կատարելություն է ճառագում: Անձամբ իմ կարծիքով Ջոկոնդայի մեջ մարդկային ոչինչ չկա, այն արհեստածին հիբրիդ է, չունի բնական, առավել ևս մարդկային ամբողջականություն, նույնիսկ դեմքն անհասկանալի է կնոջ, թե տղամարդու դեմք է, մարմինը ևս սքողված է ինչ-որ անկյանք համաչափությամբ ու մարդկայինի` մարմնեղության տեսակետից չի "հագնում" դեմքին, բայց դեմքն,ինչ խոսք, արտահայտում է որոշակի ոգի (spirit), որի տեսակն ինձ , օրինակ, դուր չի գալիս:
Ջոկոնդան առեղծվածային է, այո, քանի որ այն կյանքի ինչ-ինչ կոնտեքստների ու տողատակերի puzzle-ի քառաչափ հավաքածու է, որի ամբողջականությունը, եթե դետերմինացված էլ է, ապա այս աշխարհից չէ:

[Քանդակագործ]

Մարդկային կատարելությունը կյանքում հանդես է գալիս տարբեր դերերում, ուստի կարող է տարբեր ճաշակների համար տարբեր կարծիքների արժանանալ: Ուստի ես չեմ կարող չհամաձայնել breeze- կարծիքի հետ:

[Philosopher]

Նախ եկեք նորից տեսնենք քննարկումների առումով բազմաչարչար այդ կնոջը.



Իրականում ոչ մի աստվածային բան. երկրային, հողային կին, հողայնացած կին: Կինը իրականում ավելի աստվածային է, ավելի "Մոնա Լիզա" է, քան այս նկարի կինը: Դա Վինչին իմ ընկերն է, բայց...

[Փորփրուկ]

Այնքան էլ պարզ չէր` նկարչի՞ն ես համարում կատարյալ, թե՞ Ջոկոնդային:
Հավանաբար` Ջոկոնդային, ու եթե այո, ապա ինչի՞ց վերցրիր , որ կատարելության մասին համամարդկային պատկերացումը հենց նա է` Ջոկոնդան, եւ ընդհանրապես ո՞վ կամ ի՞նչն է որոշում կամ սահմանում, թե որն է համամարդկային, ո՞վ ասաց, թե համայն մարդկությունը համարում է, թե Ջոկոնդան կատարելություն է ճառագում: Անձամբ իմ կարծիքով Ջոկոնդայի մեջ մարդկային ոչինչ չկա, այն արհեստածին հիբրիդ է, չունի բնական, առավել ևս մարդկային ամբողջականություն, նույնիսկ դեմքն անհասկանալի է կնոջ, թե տղամարդու դեմք է, մարմինը ևս սքողված է ինչ-որ անկյանք համաչափությամբ ու մարդկայինի` մարմնեղության տեսակետից չի "հագնում" դեմքին, բայց դեմքն,ինչ խոսք, արտահայտում է որոշակի ոգի (spirit), որի տեսակն ինձ , օրինակ, դուր չի գալիս:
Ջոկոնդան առեղծվածային է, այո, քանի որ այն կյանքի ինչ-ինչ կոնտեքստների ու տողատակերի puzzle-ի քառաչափ հավաքածու է, որի ամբողջականությունը, եթե դետերմինացված էլ է, ապա այս աշխարհից չէ:

Լիովին համաձայն եմ breeze-ի կարծիքին։ Ինձ համար էլ Ջոկոնդան հեռու է կատարյալ լինելուց՝ թե՛ արտաքին գեղեցկության և թե՛ կերպարից ճառագվող մարդկայնության առումով...

Այս կտավի խորհրդավորությունն, անկասկած, չի կարելի ժխտել, և իզուր չէ, որ Ջոկոնդայի ինքնության մասին բազմաթիվ վարկածներ կան։ Դրանցից մեկն այն է, որ իբր այս կտավում Լեոնարդո դա Վինչին իրականում ինքն իրեն է պատկերել... Ասում են, որ Ջոկոնդայի դեմքի համապատասխան մասերում բեղ–մորուք դնելու դեպքում դեմքը հիշեցնում է հենց նկարչի դեմքը, որը հեգնանքով ժպտում է աշխարհին՝ Ջոկոնդայի արտաքինի մեջ ծպտված...
Չգիտեմ, թե որքանով է հավաստի այս տեսակետը, բայց, այնուամենայնիվ, մտածելու տեղիք է տալիս... Համենայնդեպս, այն տեսակետը, որ Ջոկոնդայի դեմքը կանացիություն չի պատկերում, շատերն են կիսում։ Չգիտեմ, թե հնում ինչպես էր, բայց այսօր ապրող մարդկանցից և ոչ մեկից դեռ չեմ լսել, որ Ջոկոնդային գոնե գեղեցիկ համարի։ Իսկ դեմքի արտահայտությունը, իմ կարծիքով, բոլորովին կանացի չէ, և խորհրդավորությունն էլ բնավ կանացի սեթևեթանքով չի պայմանավորված...

Ըստ մեկ այլ վակածի՝ Ջոկոնդայի բնորդուհին անառակ վարքի տեր մի եռանդուն կին է եղել, որը նաև էներգետիկ վամպիր է եղել. ասում են՝ նրան նկարելիս մեծ նկարիչը գնալով թուլացել է, հատկապես այն ձեռքը, որով նկարում էր, կաթվածահարվել է հենց նրան նկարելու ընթացքում...

Ջոկոնդայի բացասական էներգետիկայի մասին է վկայում նաև այն փաստը, որ շատ մարդիկ, ասում են, այդ նկարի բնօրինակը դիտելուց անմիջապես հետո ֆիզիկապես վատացել են, ուշաթափվել...

[Wista]

Լիովին համաձայն եմ breeze-ի կարծիքին։ Ինձ համար էլ Ջոկոնդան հեռու է կատարյալ լինելուց՝ թե՛ արտաքին գեղեցկության և թե՛ կերպարից ճառագվող մարդկայնության առումով...

Այս կտավի խորհրդավորությունն, անկասկած, չի կարելի ժխտել, և իզուր չէ, որ Ջոկոնդայի ինքնության մասին բազմաթիվ վարկածներ կան։ Դրանցից մեկն այն է, որ իբր այս կտավում Լեոնարդո դա Վինչին իրականում ինքն իրեն է պատկերել... Ասում են, որ Ջոկոնդայի դեմքի համապատասխան մասերում բեղ–մորուք դնելու դեպքում դեմքը հիշեցնում է հենց նկարչի դեմքը, որը հեգնանքով ժպտում է աշխարհին՝ Ջոկոնդայի արտաքինի մեջ ծպտված...
Չգիտեմ, թե որքանով է հավաստի այս տեսակետը, բայց, այնուամենայնիվ, մտածելու տեղիք է տալիս... Համենայնդեպս, այն տեսակետը, որ Ջոկոնդայի դեմքը կանացիություն չի պատկերում, շատերն են կիսում։ Չգիտեմ, թե հնում ինչպես էր, բայց այսօր ապրող մարդկանցից և ոչ մեկից դեռ չեմ լսել, որ Ջոկոնդային գոնե գեղեցիկ համարի։ Իսկ դեմքի արտահայտությունը, իմ կարծիքով, բոլորովին կանացի չէ, և խորհրդավորությունն էլ բնավ կանացի սեթևեթանքով չի պայմանավորված...

Ըստ մեկ այլ վակածի՝ Ջոկոնդայի բնորդուհին անառակ վարքի տեր մի եռանդուն կին է եղել, որը նաև էներգետիկ վամպիր է եղել. ասում են՝ նրան նկարելիս մեծ նկարիչը գնալով թուլացել է, հատկապես այն ձեռքը, որով նկարում էր, կաթվածահարվել է հենց նրան նկարելու ընթացքում...

Ջոկոնդայի բացասական էներգետիկայի մասին է վկայում նաև այն փաստը, որ շատ մարդիկ, ասում են, այդ նկարի բնօրինակը դիտելուց անմիջապես հետո ֆիզիկապես վատացել են, ուշաթափվել...

Ինչ հետաքրքիր է:
Կարելի է փորձել, բեղ-մորուք ավելացնել, ու տեսնել նմանություն կա, թե ոչ:
Չգիտեմ ինչու, ես սիրում եմ այդ կտավը:
Նրա մեջ իրոք ինչ-որ խորհրդավոր բան կա:

ԱՀԱ ԹԵ ՈՐՏԵՂ Է ԹԱՂՎԱԾ ՄՈՆԱ ԼԻԶԱՆ

• 
  
  Նրա ժպիտը մնում է առեղծվածային, բայց Ջոկոնդայի` նշանավոր Մոնա Լիզայի մասին, որի դիմանկարը վրձնել է Լեոնարդո դա Վինչին, այժմ արդեն ամեն ինչ գիտենք: Ֆլորենտացի ազնվականուհին` իրական կյանքում Լիզա Գերարդինին, որ «Ֆրանչեսկո դել Ջոկոնդոյի կինն էր, մահկանացուն կնքեց 1542 թվականի հուլիսի 15-ին եւ թաղվեց Սուրբ Ուրսուլայի վանքի գերեզմանոցում», - ասվում է Ֆլորենցիայի բնակիչների մահվան արձանագրությունները պարունակող փաստաթղթի մեջ:
  Վերջերս սրա մասին իմացավ պատմական հետազոտություններով հետաքրքվող գիտնական Ջուզեպպե Պալլանտին (նա 2006-ին լույս տեսած «Ջոկոնդայի իսկական պատմությունը» գրքի հեղինակն է) Ֆլորենցիայի պատմական կենտրոնում կառուցված եկեղեցիներից մեկի արխիվն ուսումնասիրելիս: Մոնա Լիզան ծնվել է Մաջջո փողոցում, 1479 թվականին, հինգ հարազատ երեխայի եւ մեկ որդեգրի մայր է դարձել, վախճանվել` 63 տարեկանում: Նա մետաքսի հարուստ վաճառական Ֆրանչեսկո դել Ջոկոնդոյի երկրորդ կինն էր: Թաղված է Սուրբ Ուրսուլայի վանքի մոտ, Սան Լորենցոյի բազիլիկից` այն շենքից մի քանի քայլի վրա, որն այժմ վերականգնման է սպասում: Այս ամենի մասին է խոսվում դեղին թղթի վրա պերի գրչով գրված փաստաթղթի սեւագրում, որը Պալլանտիի ձեռքն է ընկել, իսկ նա 1999-ից զբաղվում է այդ խորհրդանշական անձնավորության եւ նախկին բոլոր հետազոտությունների ուսումնասիրությամբ: Գիտնականը պարզել է, որ դել Ջոկոնդոյի ընտանիքի անդամներից մեկը կանոնիկոս է եղել, ուստի սկսել է պրպտել Կուրիայի եւ ֆլորենտական եկեղեցիների փատաթղթերը, մինչեւ որ հանդիպել է հանգուցյալների գրքում արված այդ գրառմանը: Հաստատվեցին Մոնա Լիզայի կենսագրության բոլոր արդեն հայտնի փաստերը, Մոնա Լիզայի, որին Ջորջո Վազարին նկարագրում է որպես Սուրբ Ուրսուլայի վանքից մի քանի քայլի վրա, Սան Լորենցո եկեղեցու կողքին գտնվող ընտանեկան ապարանքի տեր գեղեցկուհու: «Հենց սուրբ Ուսուլայի վանք էլ Լիզան տարել է իր կրտսեր դստերը` Մարիետային, որը հետո միանձնուհի է դարձել, - բացատրում է Պալլանտին: - Եվ հենց նույն վանքում էլ, Լիզայից չորս տարի առաջ վախճանված ամուսնու կտակի համաձայն, իր կյանքն ավարտել է Ջոկոնդան»: Ըստ այլ փաստաթղթերի, շարունակում է պատմաբանը, «Վազարին լավ ծանոթ էր Դել Ջոկոնդոյի հետ, որը 1525-1526 թվականներին ընտանեկան դամբարան է կառուցել Սուրբ Աննունցիատայի մատուռում, որտեղ նկարիչ Անդրեա դել Սարտոն աշխատում էր վանականների մոտ, եւ նրա աշակերտ Դոմենիկո Պուլիգոյին նկար է պատվիրել իրենց մատուռի համար: Վազարին, որն այդ ժամանակ ուսանում էր դել Սարտոյի արվեստանոցում, պատմել է, թե նկարն այնքան դուր է եկել վաճառականին, որ նա այդ նկարը տարել է տուն»: Պալլանտին ուսումնասիրել է նաեւ այս պատմության հերոսների տների դասավորությունն ու Ֆլորենցիայի հին փողոցների անվանումները: «1495 թվականին` 16 տարեկանում, Լիզան ամուսնացել է հարուստ վաճառականի հետ: Նրա ընտանիքն ապրում էր Գիբելլինի փողոցում, համարյա սինյոր Պիեռոյի` Լեոնարդոյի հոր տան դիմաց»: Այս տվյալները թույլ են տալիս ենթադրել, թե տարբեր գործող անձինք ծանոթ են եղել միմյանց` հաշվի առնելով եւ այն փաստը, որ Ֆրանչեսկո դել Ջոկոնդոն դիմանկար է պատվիրել Լեոնարդոյին: Բայց այս վարկածը Լեոնարդոյի ստեղծագործության բոլոր հետազոտողները չէ, որ ընդունում են: Ալեսսանդրո Վեցցոզին` դա Վինչիի թանգարանի տնօրենը, հավաստիացնում է, որ «Ջոկոնդան Ջուլիանո Մեդիչիի ծածուկ սիրուհին էր, եւ հենց Մեդիչին է այն դիմանկարի իսկական պատվիրատուն, որն այսօր ցուցադրվում է Լուվրում: Սրա մասին խոսվում է1517 թվականին Արագոնի կարդինալին Լեոնարդոյի գրած նամակում»: La Repubblica
• Մառա Ամորեւոլի
• Վերցված է armtown.am էջից:

[Alizee']

Ե՞րբ և Ինչու՞ նա դարձավ այդքան հայտնի։ Մի անգամ նույն հարցը տալիս են հասարակ մի ֆրանսիացու,իսկ վերջինս շատ հանգիստ պատասխանում է. « Նա դարձավ հայտնի այն պահից սկսած, երբ դարձավ հայտնի, իսկ, թե ինչու՞ ...այդ հարցի պատասխանը մենք ենք այն պահից սկսած, երբ տալիս ենք այն»։
« Չէ, չեմ հավատում, որ նա այդքան ուշադրություն կգրավեր ու կկապկպեր իր մոգական ուժով այն միակ մարդուն մեր ժամանակների, ով մինչև բնօրինակին հանդիպելը այն տեսած չլիներ»։

[Առողջագետ]

Կարդում եմ Քանդակագործի արտահայտած կարծիքը և, ճանաչելով նրան, հասկանում, որ կամ լուրջ չի վերաբերվել հարցին, կամ ալարել է լուրջ գրառում անել: Իսկ իր անմիջական տպավորությունը այդ նկարից ինձ հայտնել է երեք տարեկան հասակում` երբ երկար-երկար նայեց այդ նկարին և ասաց." Մամա, տյոտյան ըսկի~ հավես չունի...": Կարծում եմ, դա ավելի մոտ է ճշմարտությանը... ինչ-որ օտարացում, հոգնություն և գուցե մեծամիտ հեռացում"մարդկայինից" կա այս դեմքի և ժպիտի մեջ: