Տան մէջ, ամենից շատ ես եմ, մեր միակ հայկական հեռուստակայանի՝ Հ1-ի ալիքը անպայման այցելողը, երբ ամէն անգամ որոնումի մէջ լինեմ: Անցեալ կիրակի, ներսս հպարտութեամբ, հրճուանքով եւ զուսպ կարօտաբաղձով լցուեց, երբ աչքիս առաջ կենդանացաւ Արեւմտեան Հայաստանը, Աղձնիքի Սասուն գաւառը, կամ Տուրուբերանի Տարօնը: Պարում էին ու մունջ դերասանում: Տարօնական տարազները, «Կուգամ»-ի «կգամ»-ի «գալիս եմ»ի փոխարէն զնգող «կիգամ»-ը, Մայրամի շքեղ եւ հպարտ կեցուածքը, ու աշխարհ խառնող աննման աչք-յօնքը, ինձ տարին այն օրերը, երբ չունէինք պատկերակայան, երբ մեր կարօտի կրակը հանգեցնում էինք Երկիր պատմող հայ գրականութեամբ, «Ռուբէնի յուշեր», «Զարթօնք» կարդալով:
Յիշեցի Շենիկն ու Սեմալը, մեկը միւսին աղջիկ պարտական: Ապրում էին դեռ ցեղային նահապետական կեանքով: Աղջիկ կորուսած գիւղը իր պատիւը պաշտպանում էր սրով, ու կռւում տարիներ շարունակ: Խային ռոմը (օսմանցին) պատուհասում է Շէնիկը: Սեմալցիք հասնում են օգնութեան, բայց դրան այնքան պէտքն ունեցող շէնիկցին թուրով վանում է «թշնամի» սեմալցուն, որպէսզի նրա օգնութեամբ «չպղծուի» իր յաղթանակը կամ պարտութիւնը:
Ժամանակ անց, ազգի պետերի կարգադրութեամբ, հաշտւում են երկրի մարդիկ, այն միամիտ լեռնցիները:
Հ1-ից ցուցադրած մնջախաղում, փախած աղջկայ հօր վիշտն ամոքող ու վրէժ լուծելու պատրաստ ցեղակիցներ կամ համագիւղացիներ չկային:
Այսպիսով մի պահ վերացայ 21-րդ դարից, ու թռայ Երկիր, Սասուն, որն այնպէս ամուր նստած է մտապատկերիս Հայաստանի մէջ:
Սասունցիների խաղը աւարտեցաւ: Սպասեցի, չփոխեցի ալիքը:
Ամեն կիրակի, Հ1ից հաղորդում են Ռուսիայում ապրող նշանաւոր հայերի, կամ կիսահայերի վերաբերեալ: Ռուսերէն չհասկանալով, փոխում եմ ալիքը, ու գնում Արաբական աշխարհ: Մի քիչ գիրուկ հաղորդավարուհու հիւրը այս անգամ, իբր նորաձեւագէտ կամ գեղագէտ, մի որձեւէգ էր, որի դէմքում տեսածս «գեղագիտական» միջամտութիւնը մատնում էր նրա ճաշակը: Ընթացքում տեսայ, իբր նորաձեւութեան ստեղծագործութիւններ, Հ1-ի հիւրին նմանող, ու զարտուղի սեռ ունեցող տիկնիկներու եւ մանկլաւիկներու ներկայացմամբ: Ներկայացումները լուսանկարներ էին, ուր դերասանների կերտած դրուագները ոչ մի կերպ չէին առնչւում պոռնկագրութեան, նորաձեւութեան կամ գեղարուեստին:
Մտածեցի թէ, արդեօ'ք, ի՞նչ տի մտածեն այլազգիք, երբ դիտեն Հ1-ը: Պիտի ասե՞ն. «սա՞ է Հայաստանի պետական կայանը»: Ու եթէ, այս այլազգիների մէջ կան, այնպիսիք, որոնք ծագումով հայ են, ու ուզում են վերադառնալ իրենց հայրենական ազգութեան, պարզել են Հայաստանի պաստառը, որպէսզի ծանօթանան պապերի մշակոյթին, ի՞նչ տի ասեն, երբ տեսնեն նման խրտուիլակութիւն:
Ընթերցողների մէջ եթէ կան, վերոյիշեալ «հերոսը» ճանաչողներ, թող բարեհաճին արձանագրել նրա անունը, որպէսզի ապագայի ընթերցողը իմանայ՝ ո'ւմ մասին եմ գրել: